Τετάρτη 13 Δεκεμβρίου 11:30      8°-16° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Ο Φοίβος Καρακίτσος στην «ΠτΚ»: «Πάθος μου, η αγάπη για τις μεγάλες ιδέες»

Ο Φοίβος Καρακίτσος στην «ΠτΚ»: «Πάθος μου, η αγάπη για τις μεγάλες ιδέες»



Συνέντευξη στην ΚΡΙΣΤΥ ΚΟΥΝΙΝΙΩΤΗ
Η πρόσφατη κυκλοφορία και η επιτυχημένη παρουσίαση του βιβλίου του Φοίβου Καρακίτσου «Η αρχή της αντίθεσης. Γιατί η θέληση για δύναμη» (εκδ. Καστανιώτη), στις 2 Νοεμβρίου στο «Patras Palace» αποτέλεσαν την αφορμή. Μέσα από τη συνέντευξη του επιχειρηματία-συγγραφέα στην «ΠτΚ», φωτίζονται τόσο πτυχές της μελέτης του όσο και το βάθος της σκέψης του.

«Η αρχή της αντίθεσης. Γιατί η θέληση για δύναμη» ο τίτλος του βιβλίου σας. Τι σας ώθησε στην επιλογή του συγκεκριμένου θέματος;
Το δικό μου πάθος υπήρξε πάντα η αγάπη για τις μεγάλες ιδέες, μια ορμή για το τι ζητάει ο άνθρωπος και οι κοινωνίες του, γιατί κινείται, γιατί πράττει, πως κατασκευάζει, πως τεχνουργεί, με στόχο μέσα από μια κλιμακούμενη διαλεκτική διαδικασία να φτάσω σε αυτό που θα λέγαμε ιδεατή κανονιστικότητα της ζωής. Στην έως τώρα πορεία μου είχα την τύχη, είτε μέσω οικογενειακών επιχειρήσεων είτε μέσα από διοικητικές θέσεις σε πολυεθνικές εταιρίες κ.τ.λ. να συνεργαστώ με ανθρώπους και συστήματα και πάντα διερευνούσα μέχρι τέλους τη βασική λειτουργία αυτών των συνθέσεων για να μπορώ να έχω το ανώτερο αποτέλεσμα, την επιτυχία της υψηλής απόδοσης των ανθρώπων που συνθέτουν μια ομάδα.
Μέσα από αυτή την αναζήτηση προέκυψε η «κατασκευή» της αρχής της αντίθεσης, ενός βασικού νοητικού συστήματος, ενός γενικού κανόνα ο οποίος ερμηνεύει τα κατάβαθα της συμπεριφοράς του ανθρώπου και των κοινωνιών του. Το θέμα μοιάζει αρκετά διαφορετικό και δύσκολο όμως στο τέλος διαπιστώνει κανείς πως όλο αυτό βρίσκεται βαθιά μέσα στη σύνθεση της διακεκριμένης ύπαρξης, μέσα σε αυτό που αποκαλούμε φυσική ζωή δηλαδή.

Αυτή η θέληση για δύναμη οδήγησε στον πολιτισμό, για τον οποίο ο Φρόυντ έλεγε, όπως διαβάζουμε, ότι «είναι τελικά μια δυστυχία». Σας βρίσκει σύμφωνο αυτή η άποψη, κατ' αρχάς; Και κατά δεύτερον, πώς δύναται ο άνθρωπος να ξεφύγει από τις συμπληγάδες -τη διάθεση να ξεχωρίζει από τη μια και την πολιτική των διαφημίσεων που στοχεύει στο κέντρισμα αυτής της διάθεσης, από την άλλη;
Η θέληση για τη δύναμη είναι αυτή η οποία μέσα από τις τριβές και τις μάχες, τις οπισθοχωρήσεις και τις κατακτήσεις εδημιούργησε το κοινωνικό και κατέγραψε τον κοινωνικό ιστορισμό. Η δήλωση κάποιου, αν δηλαδή αυτό είναι μια δυστυχία ή μια ευτυχία, αποτελεί απλά μια κρίση σε ένα γεγονός. Περισσότερο θα μπορούσαμε να πούμε πως η αδυναμία να μπει ένα ευλαβικό φρένο στον ενισμό της αναζήτησης της δύναμης, σε αυτή την κατηφόρα του πάθους της εξουσίας και της κυριαρχίας, τότε ναι αυτό θα μας οδηγήσει σε δυστυχία, στην οποία φαίνεται αντιφατικά να μας προτρέπει ο σημερινός πολιτισμός του μονεταρισμού, του χρηματιστικής αξίας και της αξίας των συμβόλων. Αυτό θέλει ιδιαίτερη προσοχή.
Στο δεύτερο ερώτημά σας θα δηλώσω τη διαφωνία μου σχετικά με την «αποφυγή» που προτείνετε. Ο άνθρωπος δεν μπορεί να ξεφύγει από το ένστικτό της δύναμης. Αν λέγαμε πως μπορούμε να φτιάξουμε ένα τέτοιο κανόνα, έναν υποθετικό νόμο να μην υπάρχει δύναμη, αυτό θα ήταν απάνθρωπο, αδύνατο, ενάντια στην ανθρώπινη φύση. Εκείνο που πρέπει να κάνουμε είναι να το ελέγξουμε, όπως κάνουμε με τόσα άλλα θέματα και να βάλουμε το πρόβλημα της δύναμης στη βάση μιας ίσης λογικής διαπραγμάτευσης. Μόνο τότε θα κατορθώσει ο άνθρωπος να ισιάξει τον εαυτό του με το κανονικό. Ο υψηλός στόχος του βιβλίου είναι αυτό να γίνει κατανοητό.
Σαφής και η μεταφυσική χροιά του βιβλίου σας. Επισημαίνετε ότι η αντίθεση της δύναμης είναι η προσπάθεια του ανθρώπου να νικήσει τον θάνατο, παραθέτοντας μάλιστα, πολλά παραδείγματα σπουδαίων προσωπικοτήτων που βίωσαν την απώλεια. Μας εξηγείτε;
Η διάθεση του ανθρώπου για τη δύναμη έχει ειδωθεί και έχει ειπωθεί από πολλούς μελετητές, από τον Ηράκλειτο, τον Νίτσε, τον Σοπενχάουερ κ.ά. Εκείνο που δεν έχει απαντηθεί είναι γιατί αυτό το πάθος, γιατί αυτή η λύσσα και η ορμή. Η αντίθεση της νίκης του θανάτου, της νίκης του οριστικού αφανισμού είναι η τελευταία αντίθεση, ο τελευταίος αναπαλμός, το τέλος του δρόμου. Ο άνθρωπος θέλει να κερδίσει την ύπαρξή του στο είναι, στην άυλη νοητή πραγματικότητα. Η συνείδηση αυτού του «ξεπεράσματος» τον οδηγεί στα μεγάλα, στα σπουδαία και στα σημαντικά, πολλές φορές όμως και στα ανάποδα. Γιατί η αντίθεση δεν έχει κίνηση μόνο προς τα εμπρός αλλά και ανάστροφη. Η πρόδηλη αντίληψη της θνητότητάς μας είναι η θέση και κίνηση για την εξουσία επάνω στο φαινόμενο του θανάτου και του οριστικού αφανισμού είναι η αντί-θεση, οδηγώντας αν θέλετε με αυτό τον τρόπο και στη μεταφυσικότητα της οντικής ύπαρξης του ανθρώπου, μέσα από ενέργειες που νικάνε τον χρόνο.

Οπως γίνεται αντιληπτό από τη μελέτη σας, η μόνιμη διάθεση για δύναμη αποτελεί πρόβλημα. Πώς δύναται να την περιορίσει εντός του ο μανιακός με αυτή; Και μάλιστα στην πολιτική, όπου κατέχει κυρίαρχο ρόλο;
Σωστά το εντοπίζετε, στην πολιτική έχουμε την απόλυτη εφαρμογή της αντίθεσης της δύναμης. Είναι αποδεδειγμένο πως ο άνθρωπος λειτουργεί διαρκώς και μόνιμα για την κατάληψη της εξουσίας, της κυριαρχίας και της δύναμης για τον εαυτό του. Για αυτό του το σκοπό εργαλειοποιεί τα πάντα, ακόμα και τις ίδιες τις ιδεολογίες. Αυτή η ορμή είναι που έφερε τη ραγδαία άνοδο της ασημαντότητας και της ψευδολογίας τόσο στην ελληνική όσο και στην ευρωπαϊκή πολιτική. Είναι αδιανόητο να επιτρέπουμε οι ίδιοι οι πολίτες σήμερα, το ψεύδος να αποτελεί θεμέλιο λίθο της πολιτικής και να μένουμε παθητικοί και άπραγοι. Αυτό αν δεν το ελέγξουμε, κινδυνεύουμε ο ένας από τον άλλο. Ο περιορισμός μπορεί να γίνει μόνο μέσα από την επάνοδο του ορθού λόγου και μέσα από την επαναγνώριση της ύπαρξης του ανθρώπου από τη σημερινή πολιτική, που πρέπει να καταλάβει πως αυτή δεν είναι μόνο οικονομική αλλά σύνθετη. Για αυτό πρέπει να δειχτεί υπευθυνότητα από όλες τις πλευρές.

«Θέλουμε τη δύναμη, αλλά γιατί τη θέλουμε, Φρειδρίκε;» το ερώτημα που απευθύνετε στον Νίτσε. Σε συλλογικό επίπεδο, και δη στη σημερινή ελληνική κοινωνία, πόσο εύκολη είναι και κατά πόσο θα μπορούσε να μας βοηθήσει η συνειδητοποίηση του «διότι»;
Το ερώτημα μπαίνει για να προχωρήσουμε την αναζήτηση ένα βήμα παρακάτω. Οι Ελληνες έχουμε ανάγκη, για τη διατήρηση της πολιτικής μας ύπαρξης, να επανιδρύσουμε τον όρο συλλογικότητα διαλύοντας τα παλιά στερεότυπα. Χρειάζεται να αφήσουμε στην άκρη τα όπλα των μικρών συμφερόντων και να δούμε τις ευθύνες που έχουμε απέναντι στις γενιές που ακολουθούν, απέναντι στα παιδιά μας. Πρέπει να σταματήσουμε να αστειευόμαστε, να κάνουμε πλάκα για να το πω απλά, με τα σπουδαία και τα σημαντικά και να σοβαρευτούμε. Κανείς δεν μας περιμένει. Πρέπει να σταματήσουμε να μοχλεύουμε έκκεντρα τους πυρήνες που οδηγούν τη ζωή μας μπροστά και να φροντίσουμε η αλλοίωση που έχουμε υποστεί ως Ελληνες να μην είναι μόνιμη αλλά παροδική.
Εχετε μελετήσει φιλοσοφία, επιστήμες του ανθρώπου και θρησκειολογία, ενώ οι σπουδές σας έγιναν στον τομέα της οικονομίας και της διαχείρισης επιχειρήσεων.





Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 




Πρόσφατα
[χθες 16:55]  Πάτρα:Παρουσιάζεται η ποιητική...
[χθες 19:33]  Παρουσιάζονται «Τα πουλιά με το...
[χθες 13:35]  Πάτρα:Μπαζάρ βιβλίου από τη Λέσχη...
[χθες 18:09]  Ο Κώστας Λογαράς στην «ΠτΚ»:...
[χθες 19:20]  Η Αννα Στεργίου στην «Π»: Η κυρία...
[χθες 15:14]  Πάτρα:Σε εκδήλωση για Χαλκιά ο...
[χθες 23:03]  Ο Ευάγγελος Αυδίκος μιλά στην «Π»:...
[χθες 22:54]  Παρουσιάζεται το βιβλίο της Αννας...

 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [11:30:25]