Τετάρτη 14 Νοεμβρίου 17:50      9°-20° Πάτρα
ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


ΔΙΑΒΗΤΗΣ: Μείζον ζήτημα για την παγκόσμια υγεία

ΔΙΑΒΗΤΗΣ: Μείζον ζήτημα για την παγκόσμια υγεία



Σύνταξη: ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ ΚΑΡΑΒΟΥΛΙΑ, 5ετής φοιτ. Τμ. Ιατρικής, Παν/μιο Πατρών
Επιμέλεια: Απ. ΒΑΝΤΑΡΑΚΗΣ, καθηγητής Υγιεινής, Τμ. Ιατρικής, Παν/μιο Πατρών
Η ινσουλίνη είναι ορμόνη που παράγεται από το πάγκρεας. Απελευθερώνεται σε χαμηλά επίπεδα σε περίοδο νηστείας και σε αυξημένα κατά τη λήψη τροφής. Τα κύτταρα των σκελετικών μυών, της καρδιάς και του λιπώδους ιστού χρειάζονται την ινσουλίνη για την είσοδο της γλυκόζης προς το εσωτερικό τους
Ο όρος «σακχαρώδης διαβήτης» προέρχεται από το «διαβαίνω», που σημαίνει αποβολή μεγάλων ποσοτήτων ούρων που περιέχουν σάκχαρο. Αποτελεί σοβαρό θέμα παγκόσμιας δημόσιας υγείας, που έχει πολλές προεκτάσεις επηρεάζοντας πολυεπίπεδα την κάθε κοινωνία.
Παρατηρείται μια παγκόσμια αύξηση περίπου 2,8 - 3,0% ετησίως και 3,9% στην Ευρώπη. Το 2013 υπήρχαν 382 εκατομμύρια άτομα με διαβήτη και υπολογίζεται ότι το 2035 ο αριθμός θα ανέλθει στα 592 εκατομμύρια. Πιο συνηθισμένη ηλικία εμφάνισης της νόσου θεωρείται η εφηβεία. Παρουσιάζεται ένα peak στις ηλικίες 4-6 ετών και 10-14 ετών. Παραμένει η πιο συχνή μορφή διαβήτη στη παιδική ηλικία. Σακχαρώδης διαβήτης ανάλογα με τα παθολογικά αίτια ανάπτυξης του διακρίνεται σε:
1)Στον πρωτοπαθή σακχαρώδη διαβήτη
Α) Ινσουλινοεξαρτώμενος ΣΔ
Β) Μη ινσουλινοεξαρτώμενος ΣΔ
Γ) Διαβήτης κύησης.
2) Στον δευτεροπαθή σακχαρώδη διαβήτη.
ΔΙΑΒΗΤΗΣ ΤΥΠΟΥ 1
Πρόκειται για χρόνια μεταβολική διαταραχή κατά την οποία υπάρχει ανεπάρκεια ινσουλίνης λόγω της αυτοάνοσης καταστροφής των β- κυττάρων. Λόγω έλλειψης ινσουλίνης η γλυκόζη δεν μπορεί να εισέλθει μέσα στα κύτταρα με αποτέλεσμα την υπεργλυκαιμία. Ο ΣΔ τύπου 1 αφορά το 5% έως 10% των διαβητικών ασθενών. Συνήθως προσβάλει άτομα κάτω των 30 ετών (νεανικός διαβήτης) και τις περισσότερες φορές εμφανίζεται στην παιδική και εφηβική ηλικία. Δεν υπάρχει γνωστός τρόπος για την πρόληψη εμφάνισης του διαβήτη τύπου 1. Πρόληψη όμως για την εμφάνιση των μακροχρόνιων επιπλοκών του διαβήτη επιτυγχάνεται με έλεγχο της υπεργλυκαιμίας. Ίαση δεν υπάρχει για τον Σακχαρώδη Διαβήτη Τύπου 1,μπορεί όμως να αντιμετωπιστεί με την εξωγενή χορήγηση της ινσουλίνης.
Ο ΣΔ Τύπου 1 οφείλεται στην καταστροφή των β-κυττάρων μέσωανοσολογικού μηχανισμού. Η αυτοάνοση καταστροφή των β-κυττάρων δεν συμβαίνει οξέως αλλά ξεκινάει προοδευτικά για αρκετά χρόνια. Οι κλινικές εκδηλώσεις εμφανίζονται απότομα και όταν θα έχει καταστραφεί το 80% με 90% των β-κυττάρων.
Η γενετική προδιάθεση παίζει ρόλο στην εκδήλωση του ΣΔΤύπου 1. Το 10% των ατόμων με ΣΔ τύπου 1 έχουν εκδηλωμένο ιστορικό διαβήτη στην οικογένειά τους.
Ο κίνδυνος ανάπτυξης ΣΔ1 σε όλη τη διάρκεια της ζωής λαμβάνοντας υπ' όψιν γενετική προδιάθεση σε ποσοστό αναλύεται σε:
  • χωρίς οικογενειακό ιστορικό - 0,4%,
  • παιδί διαβητικής μητέρας 1-4%,
  • παιδί διαβητικού πατέρα 3-8%,
  • παιδί 2 διαβητικών γονιών - 30%,
  • αδελφός διαβητικού 3-6%,
  • διζυγωτικοί δίδυμοι 8%,
  • μονοζυγωτικοί δίδυμοι 30% σε 10 χρόνια μετά τη διάγνωση.
Αρκετοί περιβαλλοντικοί παράγοντες έχουν ενοχοποιηθεί για την εμφάνιση του ΣΔ Τύπου 1, όπως: ιογενείς λοιμώξεις, διατροφικοί παράγοντες,τοξίνες, εντεροιοί, παχυσαρκία, ανεπάρκεια βιταμίνης D και περιγεννητικοί παράγοντες, όπως προεκλαμψία της μητέρας, νεογνικός ίκτερος, χαμηλό βάρος γέννησης.
ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ
ΟΞΕΙΕΣ:χαρακτηρίζονται από γρήγορη έναρξη των συμπτωμάτων και διαρκούν για σύντομο διάστημα.
Περιλαμβάνονται η διαβητική κετοξέωση, η υπογλυκαιμία, η αντιδραστική υπεργλυκαιμία και το φαινόμενο της αυγής.
Οι δύο πρώτες απαιτούν επείγουσα θεραπευτική παρέμβαση. Μπορεί να οδηγήσουν ακόμα και στο θάνατο αν η θεραπεία καθυστερήσει ή δεν είναι η σωστή.
Η διατήρηση υψηλών τιμών σακχάρου για πολλά χρόνια μπορεί να οδηγήσει σε χρόνιες επιπλοκές που προκύπτουν από τη φτωχή αιμάτωση και τον επακόλουθο κυτταρικό θάνατο.
Οι μακροαγγειακές επιπλοκές (αφορούν μεγάλα αιμοφόρα αγγεία)είναι: Στεφανιαία νόσος, αγγειακή εγκεφαλοπάθεια και περιφερική αγγειοπάθεια.
Οι μικροαγγειακές επιπλοκές (αφοροούν μικρά αιμοφόρα αγγεία) περιλαμβάνουν:
Διαβητική νευροπάθεια: λόγω υπεργλυκαιμίας και μεταβολών στα αιμοφόρα αγγεία με αποτέλεσμα την υποξία των νεύρων. Επιπλοκές αποτελούν τα έλκη των άκρων ποδών και η εμφάνιση δυσμορφιών.
Διαβητική νεφροπάθεια: 30-40% των ατόμων με ΣΔ τύπου 1 θα εμφανίσουν νεφροπάθεια. Σχεδόν πάντα προηγείται διαβητική αμφιβληστροειδοπάθεια. Ο ασθενής οδηγείται σε τελικά στάδια νεφρικής ανεπάρκειας όπου απαιτείται είτε αιμοκάθαρση είτε μεταμόσχευση νεφρού.
Διαβητική αμφιβληστροειδοπάθεια: Σχεδόν όλοι οι ασθενείς με ΣΔ τύπου 1 θα εμφανίσουν κάποιου βαθμού διαβητική αμφιβληστροειδοπάθεια μετά από 20 έτη. Αποτελεί την κύρια αιτία τύφλωσης σε ηλικίες 20 έως 74 ετών. Οι μεταβολές στα αγγεία έχουν ως αποτέλεσμα αιμορραγία και αποκόλληση του αμφιβληστροειδούς.
Ανδρική ανικανότητα: 50% των διαβητικών θα εμφανίσουν στυτική δυσλειτουργία. Έχει σχέση με τον κακό γλυκαιμικό έλεγχο, την παχυσαρκία, το κάπνισμα και την παρουσία και άλλων επιπλοκών.
Διαβητικό πόδι: προκαλείται από την περιφερική διαβητική νευροπάθεια και από την ποικίλου βαθμού αποφρακτική αρτηριοπάθεια. Το 10-15% των διαβητικών ατόμων εμφανίζουν έλκη στα άκρα πόδια σε κάποιο στάδιο της ζωής τους. Το 50% όλων των ακρωτηριασμών των κάτω άκρων διενεργούνται στα διαβητικά άτομα.
Περιοδοντική νόσος: αποτελεί τη σοβαρότερη επιπλοκή των διαβητικών ατόμων στη στοματική κοιλότητα. Προκαλεί ατροφία των ούλων, χαλάρωση και απόπτωση των δοντιών, ουλίτιδα και περιοδοντίτιδα. Μπορεί να προληφθεί με την καλή υγιεινή του στόματος.
ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ
Η αντιμετώπιση του ΣΔ1 επιτυγχάνεται με την χορήγηση εξωγενούς ινσουλίνης ώστε να διατηρηθεί η ευγλυκαιμία και να προβλεφθούν οι χρόνιες επιπλοκές.
Υπάρχουν δύο ειδών ινσουλίνης: ζωική (βόεια ή χοίρεια) και η ανθρώπινη ινσουλίνη.
ΣΥΣΚΕΥΕΣ ΧΟΡΗΓΗΣΗΣ ΙΝΣΟΥΛΙΝΗΣ
  • Παραδοσιακή μέθοδος χορήγησης όπου ο ασθενής χρησιμοποιεί σύριγγα ινσουλίνης μιας χρήσης.
  • Μέθοδος χορήγησης ινσουλίνης με συσκευές τύπου στυλό που περιλαμβάνουν μικρές προετοιμασμένες φύσιγγες ινσουλίνης.
  • Εμφυτευμένες αντλίες ινσουλίνης .Οι αντλίες εμφυτεύονται σε ένα περιτοναϊκό θύλακο στην κάτω κοιλία. Το ρεζερβουάρ της αντλίας συμπληρώνεται με ινσουλίνη κάθε 1-2 μήνες.
  • Συνεχής υποδόρια χορήγηση ινσουλίνης. Πρόκειται για μια αντλία την οποία ο ασθενής φέρει εξωτερικά και περιέχει μια σύριγγα και μια δεξαμενή που περιέχει ταχείας ή βραχείας διάρκειας δράσης ινσουλίνη και η οποία συνδέεται στον ασθενή με ένα σύστημα έγχυσης. Η αντλία έχει το μέγεθος ενός μικρού κινητού και μπορεί να φέρεται είτε στη ζώνη ή μέσα σε μια τσέπη.

*Από το Ιατρικό Ένθετο της «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΥ» - «Λόγοι Υγείας»





Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[13:23]  ΑΝΤΙΒΙΟΤΙΚΑ: 33.000 άνθρωποι στην...
[13:20]  Οι παθολογοανατόμοι γιορτάζουν,...
[χθες 23:10]  Ερευνα: Οι απίστευτες ανακαλύψεις...
[χθες 16:25]  Κάλοι στα πόδια - Τι να προσέχετε
[χθες 15:16]  Πάτρα: Ενημερωτική εκδήλωση στην...
[χθες 13:59]  Πάτρα:"Είναι ανήθικο να ζητάς από...
[χθες 12:56]  Η κλιματική αλλαγή μπορεί να...
[χθες 11:51]  Έρευνα: Μεγαλύτερη ενσυναίσθηση οι...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [17:50:47]