ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Θέατρο: Συνάντηση με τον Παζολίνι

Θέατρο: Συνάντηση με τον Παζολίνι



Της ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΚΟΚΚΟΤΑ
«Οι χώρες που σκοτώνουν τους ποιητές τους είναι άρρωστες χώρες» σημείωνε η ιταλίδα τραγουδοποιός Τζοβάνα Μαρίνι, μετά το φρικτό τέλος του Παζολίνι στην Οστια ντελ Μάρε τα ξημερώματα της 2ας Νοεμβρίου 1975. Αποψη που υπαινίσσεται ότι ο θάνατος του μεγάλου «αιρετικού» του ιταλικού κινηματογράφου και του επικίνδυνου για το σύστημα διανοουμένου δεν ήταν προϊόν oμοσεξουαλικού εγκλήματος αλλά πολιτική δολοφονία, στην οποία ενέχονταν το κράτος, το παρακράτος της μαφίας και λοιποί εξουσιαστικοί μηχανισμοί της σκοτεινής πλευράς της Ιταλίας. Σήμερα, σαραντατρία χρόνια μετά, ο «μύθος του ματωμένου Παζολίνι» διατηρείται ζωντανός και λόγω της επιδραστικότητας του έργου μέσα στο χρόνο και λόγω του άλυτου μυστηρίου που περιβάλει την τραγική κατάληξή του.
Στον γρίφο του θανάτου του κορυφαίου σκηνοθέτη (1922-1975) που συνέβη μετά το «Σαλό ή 120 μέρες στα Σόδομα», την τελευταία του ταινία, θέλησαν να απαντήσουν προσωπικότητες όπως ο συγγραφέας Αλμπέρτο Μοράβια, που αναζήτησε τον ένοχο στην αστική ιταλική τάξη, την οποία ενόχλησε μέσα από το έργο του αλλά και η έντονα πολιτικοποιημένη δημοσιογράφος Οριάνα Φαλάτσι, που τον αναζήτησε στους μαφιόζους Μπορσαλίνο και αναρωτήθηκε μετ' επιτάσεως ως όργανο τίνων ενεργούσαν. Το ενδιαφέρον να καταρριφθεί η επίσημη άποψη σύμφωνα με την οποία ο Παζολίνι συνάντησε το θάνατο στον τόπο όπου το λούμπεν προλεταριάτο έβρισκε σεξουαλική εκτόνωση επί χρήμασι, συνεχώς ανανεώνεται, παραμένοντας μια ανοιχτή πληγή για όσους δεν κουράζονται να πολεμούν τις σκοτεινές ρίζες του ιταλικού φασισμού και της μαφίας.
Στην Ελλάδα το ενδιαφέρον για το θέμα γέννησε το 2015 ένα θεατρικό έργο με τον εντυπωσιακό και αβανταδόρικο τίτλο «Οταν ο Παζολίνι συνάντησε το αγόρι, που του πρόσφερε το θάνατο» (εκδόσεις Αιγόκερως) του πολύπλευρου Γιάννη Σολδάτου, του οποίου είναι γνωστή η αγάπη για το ανθρώπινο σώμα αλλά και για τους καταραμένους ποιητές, τους παλαιότερους Πόε και Μπωντλέρ αλλά και τους νεότερους Φασμπίντερ και Παζολίνι. Το ποιητικής οπτικής αφιερωματικό του κείμενο για τα σαράντα χρόνια από τον θάνατο του μεγάλου δημιουργού γράφτηκε με παρότρυνση του Γιώργου Λιβανού, από τον οποίο σκηνοθετήθηκε για πρώτη φορά και παρουσιάστηκε με επιτυχία από τη ομάδα «Θεατρίνων Θεατές». Στον παρόντα χρόνο, διασκευασμένο σε μονόλογο και με συντόμευση του τίτλου του σε «Παζολίνι» το έργο παρουσιάζεται τρία χρόνια μετά τη συγγραφή του, με τη σκηνοθετική ματιά της Αγγελικής Καρυστινού και την ερμηνεία του Ενκε Φεζολλάρι.
Αν και στηριγμένος σε ντοκουμέντα, αρχεία και κείμενα του ίδιου του Παζολίνι, ο μονόλογος δεν είναι μια τυπική βιογραφία αλλά ένα αδρό σκιτσάρισμα του καμβά της ζωής του, ένα είδος θραυσματικής ανάκλησης και αναδρομής στα πρόσωπα και τα γεγονότα, που σημάδεψαν το πολυτάραχο πέρασμά του από τον κόσμο και στις συνεργασίες που τον καθόρισαν, με αφετηρία τον θλιβερό επίλογο που γράφτηκε στην Οστια με όργανο ένα ορφανό βιασμένο παιδί, τον Πίνο Πελόζι και που έμελλε να σφραγίσει με ταπείνωση την κατακτημένη δόξα του.
Χωρίς φτιασιδώματα και ωραιοποιήσεις, το κείμενο του Γιάννη Σολδάτου ξετυλίγει με λόγο ανυπόκριτο, τολμηρό και σκληρό τις πολιτικές θέσεις ενός παραληρηματικού μαρξιστή και ορκισμένου αντιφασίστα («Μάμα Ρόμα, πότε θα δουν τα παιδιά σου να βασιλεύει το δίκιο;»), ενός αυτοκαταστροφικού ομοφυλόφιλου («οι συνουσίες είναι πιο έντιμες στους ρυπαρούς δρόμους»), που «πλήρωσε την αγάπη του για το λαϊκό στην πιο ανάξια, βίαιη και απολίτιστη μορφή του».
Σκιαγραφεί τη σχέση του Παζολίνι με τη ποίηση και την πεζογραφία, αναδεικνύει την ιδιαίτερη αδυναμία για τη μητέρα του, τη φιλτραρισμένη μέσα από ένα διογκωμένο «οιδιπόδειο» και διαβάζει έντιμα το κινηματογραφικό του όραμα, που εξύμνησε τον άνθρωπο ως σώμα και όριο αντοχής («είναι θέμα ηθικής που θα τοποθετήσεις την κάμερα». Μοτέρ; Πάμε. Ας αρχίσει η παράσταση… «θέλω εικόνες, όμορφες εικόνες»). Καταγράφει επιπλέον τη σχέση του με την Κάλλας και τον Μπερτολούτσι αλλά και με τους ηθοποιούς, που επέλεξε ως πρωταγωνιστές των ταινιών του (Αννα Μανιάνι, Συλβάνα Μανγκάνο). Τελικά αφήνεται η αίσθηση στον θεατή μιας καθαρτήριας πορείας, μέσα από την οποία διέρχεται ο Παζολίνι, μια πολυσύνθετη προσωπικότητα που βασανίστηκε από τους φόβους της, από τις αντιφάσεις και τις αντινομίες της, βίωσε το ανικανοποίητο, πόνεσε, θύμωσε και οργίστηκε, ζώντας με ένταση στα αγχωτικά όρια της ανθρώπινης ύπαρξης.
Η κινηματογραφικά δομημένη σκηνοθετική προσέγγιση της Αγγελικής Καρυστινού, με έντονη εικαστική και εικονοπλαστική ματιά, ανέδειξε το απαιτητικό κείμενο με ρεαλισμό και με όνειρο. Η ροή σκηνών από τις μεγάλες κινηματογραφικές δημιουργίες του Παζολίνι («Μήδεια», «Οιδίπους», «Κατά Ματθαίον ευαγγέλιο») πλούτισαν την παράσταση και συνέβαλαν αποφασιστικά στη βιωματική πρόσληψή της από το θεατή. Ο Ενκε Φεζολλάρι από τη θέση του ερμηνευτή αυτή τη φορά - τον έχουμε συνηθίσει πίσω από τη σκηνή να ενορχηστρώνει το σκηνικό οικοδόμημα - στάθηκε με ειλικρίνεια απέναντι στην προσωπικότητα του Παζολίνι και την απέδωσε με εντιμότητα και καθαρότητα, παρακολουθώντας την πλούσια γκάμα συναισθημάτων που παράγει το κείμενο. Ελειψε όμως από την ερμηνεία του το πάθος, ο ερωτισμός και το οριακό στοιχείο, που εκπέμπει ο σκηνοθέτης και το δημιουργικό του σύμπαν, σαν να ήθελε να πάρει τις αποστάσεις του από τον δημιουργό και το δημιούργημά του, εκχωρώντας στον θεατή την ευχέρεια για μεγαλύτερη δική του συναισθηματική εμπλοκή στα επί σκηνής δρώμενα.
Μια μετάκληση του θεάτρου «Αργώ» που φιλοξενήθηκε στο «Λιθογραφείον».





Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[18:36]  Η «Τρισεύγενη» παίρνει παράταση ως τις...
[15:40]  Πάτρα:Η Πολυφωνική στη Νέα Υόρκη για...
[15:13]  Πάτρα:Αρχίζει ο 54ος Κρυμμένος Θησαυρός
[15:10]  Πάτρα:Η τελετή έναρξης του φετινού...
[14:52]  Πάτρα:Τελάλης σε δρόμους και στήσιμο...
[14:40]  Πάτρα:Η Ουρανία επιστρέφει με δύο...
[12:50]  Πάτρα:Ξεκινά τη λειτουργία του το Film...
[10:53]  "Περιμένοντας τη νονά": Δύο φίλοι και...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [21:22:36]