ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Π. Ιωακειμίδης στην "Π": Θα προτιμούσα το Νοβαματσεντόνια

Π. Ιωακειμίδης στην "Π": Θα προτιμούσα το Νοβαματσεντόνια



Ο ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών, πρώην πρεσβευτής - σύμβουλος του Υπουργείου Εξωτερικών και μέλος του Επιστημονικού Συμβουλίου του FEPS Παναγιώτης Ιωακειμίδης, υπογραμμίζει στην «Π», ότι η Συμφωνία των Πρεσπών κρινόμενη από διαπραγματευτική, κατασκευαστική αλλά και πολιτική άποψη, είναι συνολικά μια κακή συμφωνία, παρά τα όποια θετικά στοιχεία της. Ένα απλό παράδειγμα κατασκευαστικής ατέλειας είναι το άρθρο 1 της Συμφωνίας, το οποίο καλύπτει περισσότερες από πέντε σελίδες.
Κύριε Ιωακειμίδη, στις 3:32 μ.μ στις 25.1.2019 ψηφίστηκε από τη Βουλή η Συμφωνία των Πρεσπών. Σχετικά, με τη διαδικασία για την ένταξη στο ΝΑΤΟ και στην Ε.Ε. ποιες διαδικασίες ακολουθούν;
Σχετικά με το ΝΑΤΟ, η διαδικασία είναι σχετικά απλούστερη. Με τη σύναψη με ομοφωνία όλων των είκοσι-εννέα κρατών της Συμμαχίας, υπογραφή και επικύρωση του Πρωτοκόλλου ένταξης η ενδιαφερόμενη χώρα εντάσσεται. Προηγουμένως, βέβαια θα πρέπει, να έχει εκπληρώσει ορισμένα βασικά κριτήρια. Στην περίπτωση της γειτονικής μας χώρας έχουμε μπεί στο στάδιο επικύρωσης του πρωτοκόλλου. Επομένως, η ένταξή της στο ΝΑΤΟ δεν θα καθυστερούσε πολύ (ΣΣ: Ενεργοποιήθηκε χθες).
Σε ότι αφορά την Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ), η διαδικασία είναι πολύ πιο περίπλοκη.
Η οποιαδήποτε ενδιαφερόμενη υποψήφια για ένταξη χώρα θα πρέπει πρώτα απ' όλα να πληροί τα "κριτήρια της Κοπεγχάγης" (δημοκρατία, οικονομία της αγοράς, ικανότητα να εφαρμόσει το κεκτημένο της Ένωσης, κλπ.). Η γειτονική μας χώρα έχει κριθεί ότι πληροί τα πολιτικά κριτήρια για το άνοιγμα των σχετικών διαπραγματεύσεων από το 2009. Δεν ξεκίνησαν όμως λόγω της αντίθεσης της Ελλάδας (άσκηση βέτο) εξ αιτίας της ονοματολογικής διαφοράς.
Μετά τη Συμφωνία των Πρεσπών, μπορούν να ξεκινήσουν οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις. Και η Ε.Ε. έχει δεσμευθεί (Ιούνιος 2018) να κινηθεί προς την κατεύθυνση αυτή τον ερχόμενο Ιούνιο. Αλλά η διαπραγμάτευση θα είναι μια εξόχως μακροχρόνια και δύσκολη διαδικασία πάνω σε τριάντα-τρία ουσιαστικά κεφάλαια, από την εξωτερική πολιτική και ασφάλεια μέχρι την αγροτική πολιτική, ενέργεια και ανταγωνισμό.
Για το άνοιγμα και κλείσιμο κάθε κεφαλαίου απαιτείται ομοφωνία, επομένως οποιαδήποτε χώρα και η Ελλάδα μπορούν εάν το κρίνουν να ασκήσουν βέτο.
Στο τέλος αυτής της διαδικασίας που μπορεί να διαρκέσει και δέκα χρόνια, η πράξη Προσχώρησης θα πρέπει να συμφωνηθεί ομόφωνα και να επικυρωθεί από το σύνολο των κρατών μελών (και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο). Επομένως η γειτονική μας χώρα δεν θα ενταχθεί σύντομα στην ΕΕ. Είναι σημαντικό όμως να είναι "κλειδωμένη" στην ενταξιακή διαπραγματευτική διαδικασία, καθώς η τελευταία λειτουργεί εκσυγχρονιστικά και σταθεροποιητικά. Και τελικώς να ενταχθεί στην Ένωση όπως και οι άλλες χώρες των Δ. Βαλκανίων.

Είδαμε μετά από πολλά χρόνια μια προσπάθεια από χώρες του ΝΑΤΟ (συγκεκριμένα Αμερική, Γερμανία) να βρεθεί γρήγορα μια λύση, που να εξασφαλίζει σε κάποιο βαθμό και τις δύο πλευρές. κ. καθηγητά, γιατί τόση βιασύνη;

Οι χώρες του ΝΑΤΟ (ιδιαίτερα ΗΠΑ, Γερμανία, κ.ά.) ενδιαφέρθηκαν έντονα για την επίλυση της ονοματολογικής διαφοράς προκειμένου να καταστεί εφικτή η ένταξη της γειτονικής χώρας στη Συμμαχία. Και τούτο, γιατί θέλουν να αποτρέψουν τη διείσδυση και εγκαθίδρυση σφαιρών επιρροής στα Βαλκάνια από άλλες δυνάμεις, πρωτίστως τη Ρωσία αλλά και την Κίνα. Κατανοητό επομένως το ενδιαφέρον. Και στη βάση αυτή θα υποστήριζαν οποιαδήποτε συμφωνία θα οδηγούσε στη λύση της διαφοράς χωρίς να ενδιαφέρονται ιδιαίτερα για το συγκεκριμένο περιεχόμενο και ρυθμίσεις της οποιασδήποτε λύσης. Απλώς ήθελαν λύση...

Στο άρθρο 1 παρ. 3 της Συμφωνίας υπογραμμίζεται, ότι ονομασία θα είναι στο εξής «Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας». Σύμφωνα με τις γνώσεις και την εμπειρία σας, θα μπορούσε να υπάρξει μια άλλη ονομασία; Θεωρείτε ότι είναι πετυχημένο το όνομα;

Το «Βόρεια Μακεδονία» είναι μια αποδεκτή σύνθετη ονομασία γεωγραφικού προσδιορισμού (που πρέπει να ισχύει γνησίως erga omnes - έναντι πάντων). Ωστόσο, προσωπικά θα έκρινα καλύτερη μια ονομασία χρονολογικού προσδιορισμού (νέα, nova, κ.ά.) και σε μια ενιαία λέξη. Αλλά αυτό αποτελεί πλέον ακαδημαϊκή συζήτηση. Ιστορία.

Σύμφωνα με τον κ. Τσίπρα «ακροδεξιοί λαϊκιστές» ήσαν οι συμμετέχοντες στο συλλαλητήριο που είχε γίνει στο Σύνταγμα για τη Συμφωνία των Πρεσπών, σε μια σύντομη συνομιλία που είχε στο περιθώριο της 5ης Συνόδου των Χωρών του Νότου της Ε.Ε. στη Λευκωσία με τον Γάλλο πρόεδρο Εμμανουέλ Μακρόν. Ποια είναι η γνώμη σας;
Προφανώς και η πλειοψηφία των όσων συμμετείχαν στα συλλαλητήρια δεν ήσαν «ακροδεξιοί λαϊκιστές». Υπήρχαν βέβαια και τέτοιοι, ακόμα θα έλεγα και φασίστες. Αλλά η συντριπτική πλειοψηφία αποτελείτο από πολίτες που για διάφορους λόγους έχουν μια διαφορετική αντίληψη πάνω στο θέμα, είτε για λόγους ιδεολογικούς, είτε γιατί κρίνουν βάσει της δικής τους προσέγγισης ότι θίγονται ζωτικά ελληνικά συμφέροντα. Μπορεί ενδεχομένως να έχουν και μια παραπλανητική εικόνα της πραγματικότητας. Αλλά σε κάθε περίπτωση, οι ευαισθησίες των πολιτών θα πρέπει να γίνονται σεβαστές από τις πολιτικές ηγεσίες, πολύ περισσότερο από τον κ. Τσίπρα. Δεν θα πρέπει να προσβάλλονται και μάλιστα βάναυσα.

Ο κ. Τσίπρας δήλωσε στον κ. Αναστασιάδη ότι η Συμφωνία των Πρεσπών θα βοηθήσει την προσπάθεια για δίκαιη λύση στο Κυπριακό. Κύριε Ιωακειμίδη, κατά πόσο κάτι τέτοιο είναι εφικτό;
Δεν νομίζω ότι μεταξύ Κυπριακού και ονοματολογικής διαφοράς με τη γειτονική χώρα υπάρχουν πολλά κοινά στοιχεία. Δεν βλέπω επομένως πώς θα μπορούσε η Συμφωνία να βοηθήσει ως πρότυπο για την επίλυση του Κυπριακού προβλήματος. Το τελευταίο είναι άλλης τάξης, κατηγορίας και περιεχομένου πρόβλημα. Αφορά στη συμφωνία ανάμεσα σε δύο κοινότητες (Ελληνοκυπριακή, Τουρκοκυπριακή) για τη δημιουργία μιας νέας πολιτικής οντότητας (διζωνικής, δικοινοτικής ομοσπονδίας) με την υπέρβαση των τραυμάτων και πληγών του παρελθόντος. Στη διαδικασία όμως επίλυσης εμπλέκονται - σ' ορισμένες πτυχές τουλάχιστον (ασφάλεια, κλπ.) - και άλλες χώρες όπως Ελλάδα, Τουρκία, Βρετανία. Για την επίλυση του Κυπριακού προβλήματος αυτό που απαιτείται πρωτίστως είναι η επίδειξη ευελιξίας, ορθολογισμού και διαλλακτικότητας απ' όλες τις πλευρές, κυρίως όμως τις δύο κοινότητες στο νησί. Οι μαξιμαλισμοί οδηγούν κατά κανόνα σε ήττες και αδιέξοδα και η περίπτωση του Κυπριακού το επιβεβαιώνει αυτό.


Είστε ένας καθηγητής με πολυετή εμπειρία και πολλά και έγκριτα επιστημονικά βιβλία αλλά και γνώσεις, αφού έχετε εργαστεί και κατά τον παρελθόν ως σύμβουλος για Ευρωπαϊκά θέματα στο πλευρό του Κώστα Σημίτη. Με το χέρι στην καρδιά, η Συμφωνία των Πρεσπών ήταν μια καλή Συμφωνία; Είχε ελλείψεις;

Η Συμφωνία των Πρεσπών, κρινόμενη από διαπραγματευτική/ κατασκευαστική αλλά και πολιτική άποψη, είναι συνολικά μια κακή συμφωνία παρά τα όποια θετικά στοιχεία της. Ένα απλό παράδειγμα κατασκευαστικής ατέλειας: Το άρθρο 1 της Συμφωνίας καλύπτει περισσότερες από πέντε (5!) σελίδες. Είναι ένα άρθρο αχταρμάς. Κέραμοι και πλίνθοι. Δεν υπάρχει προηγούμενο διεθνούς συμφωνίας που ένα και μόνο άρθρο να καλύπτει τέτοια έκταση και ως εκ τούτου να είναι δυσανάγνωστο. Στις διαδοχικές διαπραγματεύσεις των Συνθηκών της Ευρωπαϊκής Ένωσης στις οποίες συμμετείχα οι οδηγίες ήσαν ότι κανένα άρθρο δεν θα πρέπει να υπερβαίνει σε έκταση τη μία (1) σελίδα μάξιμουμ. Αλλά βεβαίως αυτό δεν είναι το κύριο πρόβλημα.
Το κύριο πρόβλημα, το οποίο έχει προκαλέσει και τον πολιτικό διχασμό βρίσκεται στο γεγονός, ότι η Συμφωνία περιέχει δύο τουλάχιστον πρόνοιες που δεν υπήρχε κανένας λόγος να συμπεριληφθούν στο κύριο σώμα της: την πρόνοια για τη γλώσσα (ως "Μακεδονική γλώσσα") και αυτή για την ιθαγένεια με την ερμηνεία της εθνότητας. Για την απόδοση του όρου "ιθαγένεια" θα έπρεπε να χρησιμοποιηθεί στο αγγλικό, αυθεντικό κείμενο ο όρος citizenship όπως χρησιμοποιείται στις Συνθήκες της ΕΕ για να περιγράψει την ιθαγένεια της Ένωσης και όχι nationality, όρος που ως γνωστόν έχει διττή σημασία. Και αυτά ανεξάρτητα από την ουσία, εάν δηλαδή υπάρχουν Μακεδονική γλώσσα ή εθνότητα (που υπάρχουν όπως λένε ΟΗΕ και Συμβούλιο της Ευρώπης μεταξύ άλλων) αλλά για να αποφευχθούν οι παρερμηνείες και να διευκολυνθεί η δημιουργία ευρύτερης πολιτικής συναίνεσης.
Οι οποιεσδήποτε θεμιτές ανησυχίες της γειτονικής χώρας θα μπορούσαν να ικανοποιηθούν με άλλα μέσα (π.χ. προσάρτηση μονομερών δηλώσεων, κλπ.). Και με "εποικοδομητική αμφισημία" (constructive ambiguity) ίσως η οποία λύνει προβλήματα και διευκολύνει συναινέσεις. Η Συμφωνία των Πρεσπών προέκυψε τόσο κακή όχι λόγω κάποιας προδοσίας αλλά λόγω της άγαρμπης πολιτικής εργαλειοποίησης που επιχείρησε η κυβέρνηση και της εντελώς πλημμελούς διαπραγματευτικής μηχανικής για την κατασκευή της.
Της Αντωνίας Ρηγάτου
Από την Εντυπη Εκδοση




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[χθες 16:41]  Κτίζουμε μόνοι τη φυλακή μας
[χθες 13:41]  Μέγκαν Μαρκλ: Η εμφάνισή της στα...
[χθες 22:54]  Α.Νικολοπούλου:Η «άφωνη» γλώσσα...
[χθες 10:30]  Αχαΐα:Φωτήλας για «αντάλλαγμα»...
[χθες 15:09]  Η Αχαιή Μαρίνα Κωνσταντίνου είναι...
[χθες 11:55]  Μιχ.Μπεκίρης:Ο Αχαιός διευθυντής...
[χθες 14:17]  Α.Κατσανιώτης:Οι φίλοι...
[χθες 14:18]  Χριστίνα Αλεξοπούλου:Είναι να μη ...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [11:48:59]