ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Τι κάνεις για τη γειτονιά σου;

Τι κάνεις για τη γειτονιά σου;



Δεν τη γνωρίζω προσωπικά. Τη βλέπω κάθε πρωί αφήνοντας την κόρη μου στο σχολείο. Είναι μία σχολική τροχονόμος, όπως πολλές που βοηθούν τα παιδιά να περάσουν με ασφάλεια το δρόμο πηγαίνοντας στο σχολείο. Ψηλή, λεπτή, γύρω στα 45, στήνεται στη γωνία, ακριβώς στη διάβαση με το ταμπελάκι του Stop και πιάνει δουλειά.
Ο τρόπος και η συμπεριφορά της στα παιδιά είναι μαγικός. Βλέποντας ένα παιδάκι στον απέναντι δρόμο, μπαίνει στη μέση, σηκώνει το Stop, τα αυτοκίνητα σταματούν και με μία κίνηση που έχει πολύ ζεστασιά και αγάπη, αγκαλιάζει σχεδόν το παιδί και διασχίζουν μαζί τη διάβαση.
Για μένα που είμαι ένας παρατηρητής, αυτή τη σχεδόν αγκαλιά, θα μπορούσα να τη χαρακτηρίσω και μητρική. Ευγενέστατη με τους γονείς, εμπνέει εμπιστοσύνη. Βλέπω και άλλες συναδέλφους της σε έναν δρόμο πιο πάνω, οι οποίες απλώς διεκπεραιώνουν αυτό που έχουν αναλάβει και τίποτα παραπάνω.
Ο σχολικός τροχονόμος αμείβεται με πολύ λίγα χρήματα, αφού είναι ελάχιστες οι ώρες που απασχολείται σε καθημερινή βάση. Γιατί αυτή η γυναίκα δίνει τον καλύτερό της εαυτό και κάνει το παραπάνω;
Για ποιο λόγο να είναι στην ώρα της και να μην πάει 5-10 λεπτά αργότερα όπως άλλοι; Είναι απλή η απάντηση. Τιμάει αυτό που κάνει, τα δίνει όλα, έχει υψηλές προσδοκίες από τον εαυτό της και αντιμετωπίζει την εργασία της σαν να είναι η καλύτερη του κόσμου.
Δεν έχει σημασία το επάγγελμα που κάνεις. Εσύ πρέπει να γίνεσαι κάθε ημέρα καλύτερος σχολικός τροχονόμος, καλύτερος υπάλληλος, καλύτερος γιατρός, καλύτερος πωλητής, καλύτερη καθαρίστρια. Να καμαρώνεις για την επιλογή σου και να σε καμαρώνει. Αυτή η κυρία λοιπόν, αφήνει καθημερινά καλύτερο τον κόσμο που βρήκε, κάνει τον εαυτό της καλύτερο απ' ότι ήταν την προηγούμενη ημέρα.
Δανείζομαι μία ιστορία από τον συγγραφέα του βιβλίου «Το δώρο», Στέφανο Ξενάκη, που αναφέρεται σε μία γυναίκα, η οποία εργάζεται ως καθαρίστρια σε ένα δημοτικό σχολείο.
«Μετά από χρόνια βρέθηκα χωρίς δουλειά. Τότε ζήτησα από τη διευθύντρια να εργαστώ ως καθαρίστρια. Εκείνη μεσολάβησε και την πήρα τη δουλειά. Εκτοτε αυτή η δουλειά είναι η ζωή μου. Μπορούμε να κάνουμε τη ζωή μας καλύτερη με κάθε τρόπο. Δεν είναι μόνο το χρήμα. Δουλεύω τρεις δουλειές για να τα φέρω εις πέρας.
Αυτή τη δουλειά όμως δεν θα την άλλαζα με τίποτα στον κόσμο. Είναι σκληρή, αλλά στο τέλος της μέρας τα ζουζουνάκια (μαθητές) μου πετάνε όμορφες ατάκες και με κάνουν να πετάω. Και τριπλά να μου έδιναν δεν θα την άλλαζα τη δουλειά αυτή. Το σχολείο είναι το σπίτι μου. Η σύμβαση λέει να έρχομαι το απόγευμα, εγώ όμως έρχομαι από το πρωί, να κάνω τις σκάλες, το προαύλιο, τις τουαλέτες, να κατεβάσω τα σκουπίδια. Συχνά έρχομαι και τα σαββατοκύριακα, γιατί μου αρέσει.
Καμιά φορά ο άντρας μου μου λέει ότι δεν έχουμε λεφτά. Εχουμε δισεκατομμύρια του λέω. Δεν με ενδιαφέρει τι θα κάνει ο Πρωθυπουργός για τη γειτονιά μου. Με νοιάζει τι θα κάνω ΕΓΩ για τη γειτονιά μου. Βλέπω τα δέντρα που έχω φυτέψει να μεγαλώνουν και ζωντανεύει η ψυχή μου».
Εσύ θα κάνεις κάτι για τη «γειτονιά» σου ή θα συνεχίσεις να παραπονιέσαι για όλα;






Αποστολή με E-mail Εκτύπωση












Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [08:02:19]