ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Πάτρα: Σήμερα το τελευταίο αντίο στον Αγγελο Πολυδωρόπουλο

Πάτρα: Σήμερα το τελευταίο αντίο στον Αγγελο Πολυδωρόπουλο



Ξυπνάς το πρωί, ανοίγεις το διαδίκτυο για να δεις τις πρώτες ειδήσεις και αυτό που βλέπεις δεν το πιστεύεις. «Εφυγε ο Αγγελος Πολυδωρόπουλος» έγραφε το άρθρο του pelop.gr. Ο Αγγελος, που πριν από δύο εβδομάδες είσαστε μαζί στα βραβεία του Πατρινού Καρναβαλιού και τα λέγατε.

Είναι δύσκολο να μιλήσεις για τον Αγγελο στον αόριστο. Το χέρι γράφει συνέχεια «είναι» και αρνείται να δεχθεί το «ήταν». Η πρώτη γνωριμία μας ήταν το 1999, πρώτη φορά στο επάγγελμα εγώ, μέλος της Επιτροπής αυτός. Από τους ανθρώπους που δεν μιλούσε πολύ, αλλά όταν το έκανε δεν έλεγε τίποτα περιττό. Τα πρώτα τηλέφωνα και συναντήσεις έγιναν στο πλαίσιο της εργασίας. Παράπονα πληρωμάτων, «αδικίες» που αισθανόντουσαν ότι είχαν γίνει, «τιμωρίες» που είχαν επιβληθεί, στα βραβεία, στις παρελάσεις, στα παιχνίδια. Και μετά τα τηλέφωνα και οι συναντήσεις έγιναν φιλικές. Και συνεχίστηκαν μέσα στα χρόνια.

Πριν λίγα χρόνια λοιπόν, ο Αγγελος είχε μια ιδέα. Να γράψει ένα βιβλίο για την εμπειρία του στον Κρυμμένο Θησαυρό. Για το πώς στήθηκε, τι έζησε όλα αυτά τα χρόνια, τη διοργάνωση, τις τελετές έναρξης - που ήταν δική του ιδέα και πρωτοβουλία, αστεία περιστατικά που είχαν συμβεί και πολλά άλλα. «Θέλω να γράψω αυτό το βιβλίο και θέλω τη βοήθειά σου» μου είχε πει στο τηλέφωνο και συνέχισε «Να συναντιόμαστε, να σου αφηγούμαι εγώ τις ιστορίες, να τις ηχογραφείς εσύ και μετά να τα βάζεις σε μία σειρά, γιατί εγώ δεν είμαι καλός σε αυτά». Είπα ναι, και κανονίσαμε να συναντηθούμε. Και συναντηθήκαμε, συζητήσαμε, συμφωνήσαμε και μείναμε εκεί. Δεύτερη συνάντηση δεν έγινε ποτέ. Μια χανόταν ο Αγγελος, μια χανόμουν εγώ.

Και πάλι πέρασαν τα χρόνια, χωρίς να γίνει τίποτα. Βρισκόμασταν στο δρόμο, λέγαμε τις καλημέρες μας, τα νέα μας. Τα περασμένα Χριστούγεννα χτύπησε και πάλι το τηλέφωνο. Ο Αγγελος ήθελε να συναντηθούμε για το βιβλίο και δώσαμε ραντεβού για τη νέα χρονιά. Το 2019 ήρθε και ήρθε και το Καρναβάλι. Και κλασικά βρεθήκαμε εκεί. Στο τέλος του. Στα βραβεία του Πατρινού Καρναβαλιού. «Χαθήκαμε» μου είπε όταν βρεθήκαμε. «Τι θα γίνει με το βιβλίο, το σκέφτεσαι;» με ρώτησε. «Ναι Αγγελε το σκέφτομαι, και λέω να βρούμε τρόπο και χρόνο να το κάνουμε» του λέω. «Θέλω να προλάβω να το γράψω, πριν πεθάνω» μου είχε απαντήσει. «Ελα μωρέ Αγγελε… » του είπα, κοιτάζοντάν τον. Τελικά, δεν πρόλαβε, δεν προλάβαμε. Αλλά όλοι έχουμε ιστορίες να μοιραστούμε από αυτόν.

* Η κηδεία του Αγγελου Πολυδωρόπουλου θα γίνει σήμερα στις 11 το πρωί από τον Παλαιό Ι.Ν. Αγίου Ανδρέου.

ΔΗΜΗΤΡΑ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΥ: ΕΝΑΣ ΑΞΙΟΛΑΤΡΕΥΤΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ
Ενας από τους ανθρώπους που είχε συνεργαστεί πολύ στενά με τον Αγγελο Πολυδωρόπουλο είναι η Δήμητρα Παπαδημητρακοπούλου, χρόνια εργαζόμενη στο καρναβαλικό γραφείο.

«Ηταν ένας καταπληκτικός συνεργάτης, ένας άνθρωπος που δεν κρατούσε για τον εαυτό του μυστικό. Ο,τι ήξερε, το μοίραζε και στους επόμενους. Πίστευε στα νέα παιδιά και στις διάδοχες καταστάσεις» μας λέει εμφανώς σοκαρισμένη από τα νέα και συνεχίζει: «Δεν είχε ποτέ να πει κακό για κανέναν, δεν ήταν υστερόβουλος. Αγαπούσε το Καρναβάλι από το βάθος της ψυχής του και είχε αποδείξει ότι ήταν πάνω από κόμματα. Εκανε Καρναβάλι, ανεξάρτητα από το ποιος ήταν επικεφαλής» τονίζει.

«Ηταν ένας αξιολάτρευτος άνθρωπος, όλοι οι συνεργάτες του τον λατρεύαμε» μας λέει η Δήμητρα Παπαδημητροπούλου και συνεχίζει: «Ακόμα και σήμερα το πρωί στο γραφείο θυμόμασταν ιστορίες με τον Αγγελο και γελάγαμε. Πάντα μας έκανε να γελάμε, ακόμα και όταν μας ξύπναγε τις νύχτες για να μας πει ότι έχει μια ιδέα, να ρωτήσει κάποιες λεπτομέρειες». Οι δυο τους εκτός από συνεργάτες ήταν και οικογενειακοί φίλοι: «Βλεπόμασταν, όχι βέβαια συχνά γιατί ο Αγγελος δεν ήταν και τόσο συνεπής στην ώρα και τον χάναμε κατά διαστήματα, αλλά ξέραμε ότι όταν τον θέλαμε ήταν εκεί» συμπληρώνει.

Η ίδια θυμάται δύο περιστατικά: «Θα βγαίναμε για κοντρόλ και θα συναντιόμασταν στις 10 το βράδυ στο γραφείο. Μου είχε πει πως στο κοντρόλ εγώ δεν έπρεπε να είμαι αναγνωρίσιμη από μακριά. Πάω σπίτι μου, αλλάζω και ντύνομαι γριά. Στις 10 το βράδυ πάω στο γραφείο, ήταν όλοι εκεί και με περίμεναν, γυρνάει ο Αγγελος, με κοιτάει και μου λέει «Τι θέλετε εδώ κυρία μου, γιατί εδώ κάνουμε Καρναβάλι». Του λέω «εγώ είμαι, δεν μου είπες να μην αναγνωρίζομαι;». Γυρνάει και μου απαντάει «Το παράκανες».

Αλλο ένα περιστατικό από τη μακροχρόνια συνεργασία τους είναι το εξής: «Πάντα ο Αγγελος ξεκινούσε λέγοντας «συγνώμη, αλλά θέλω κάτι». Ετσι ένα βράδυ, ενώ είχαμε στήσει το παιχνίδι, γιατί εγώ ήμουν υπεύθυνη για τον Κρυμμένο Θησαυρό όσον αφορά τα οργανωτικά θέματα και το Καρναβαλικό Γραφείο, με παίρνει τηλέφωνο στις 11.30 μ.μ. και μου λέει «μην θυμώσεις, αλλά αλλάζω το παιχνίδι. Αν γίνει έτσι δεν θα είναι σωστό και θα χάσουμε χρόνο». Μείναμε να μιλάμε έως τις 2 το πρωί στο τηλέφωνο. Και στο τέλος κλείναμε με τον ίδιο τρόπο. Μπορεί να διαμαρτυρόμασταν, να προσπαθούσε ο ένας να πείσει τον άλλο, αλλά κλείναμε λέγοντας «το ξέρεις ότι σε αγαπάω».

ΝΑΝΤΙΑ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗ: «ΕΙΧΕ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ ΚΑΙ ΕΝΣΤΙΚΤΟ»
«Ο Αγγελος ήταν, κατά τη δική του ομολογία, ένας άνθρωπος που ενώ διοργάνωνε το «Κυνήγι» χρόνια, δεν είχε υπάρξει ποτέ παίκτης» τονίζει η Νάντια Κωνσταντινίδη και συνεχίζει: «Παρόλα αυτά, είχε εμπιστοσύνη στους παίκτες του Κρυμμένου Θησαυρού και την έδειξε αποδεδειγμένα σε αυτούς, όταν προτάθηκε η διάδοχη κατάσταση σε αυτούς και οι οποίοι δεν είχαν εμπειρία. Ηταν εκεί για να βοηθήσει, ακόμα και όταν δεν ήταν σε οργανωτικές ομάδες, όποτε τον έπαιρνα για βοήθεια σε κάποια πρακτικά πράγματα, βοηθούσε στη διεξαγωγή. Ηταν εκεί και το έκανε χαρά. Και ερχόταν στο τέλος και χωρίς να ρωτήσει τίποτα έλεγε μπράβο. Ηταν εκεί και χαιρόταν, όταν έβλεπε ότι αυτό το πράγμα προχωράει».

Η Νάντια Κωνσταντινίδη χαρακτηρίζει έναν άνθρωπο σαν κάποιον «που ζούσε μέσα από το παιχνίδι» και συνεχίζει: «Το όνομά του ήταν άρρηκτα συνδεδεμένο με αυτό. Είχε σχέση με το παιχνίδι από τις αρχές του, με τον Αλκη Στέα. Και αυτό είναι πολύ σημαντικό δεδομένου του πόσο εύκολα δέχθηκε τη διάδοχη κατάσταση. Ο Αγγελος ήταν εκεί, έτοιμος να δώσει τη θέση του, να παραδώσει τη σκυτάλη και είχε τον τρόπο να είναι πάντα εκεί».

Η εμπιστοσύνη που είχε ο Αγγελος Πολυδωρόπουλος στους παίκτες του Κρυμμένου Θησαυρού φαίνεται από ένα περιστατικό, που μας περιγράφει η Νάντια Κωνσταντινίδη: «Δεν θα ξεχάσω ποτέ την πρώτη χρονιά που ήμουν στην Επιτροπή και του είπα να με βάλει και εμένα σε ένα κοντρόλ. Με έβαλε. Τότε του είπα να πάρει το κινητό μου, γιατί δεν ήθελα να το έχω πάνω μου. Μου λέει «Αν είχα έστω και μια υπόνοια ότι θα έπρεπε να πάρω το κινητό σου, δεν θα σε έβαζα στο κοντρόλ». Είχε εμπιστοσύνη αλλά και ένστικτο».

Και μπορεί οι δυο τους να μην ήταν φίλοι στενοί αλλά όπως λέει η Νάντια Κωνσταντινίδη, «για τους ανθρώπους του Καρναβαλιού, φτάνουν κάποιες ώρες μέσα στον χρόνο, για να αναπτύξουμε μια σχέση και μια ευαισθησία πολύ πιο σημαντική και πολύ πιο έντονη ίσως και από φιλίες χρόνων με άλλους. Μπορεί να βρισκόμαστε λίγες ώρες, αλλά είναι τόσο έντονες οι εμπειρίες που ζούμε που πολλαπλασιάζουν τη διάρκεια».

* Συλλυπητήρια για τον θάνατο του Αγγελου Πολυδωρόπουλου έστειλαν ο δήμαρχος Πατρέων Κώστας Πελετίδης, ο πρόεδρος της Κοινωφελούς Επιχείρησης Καρναβάλι Πάτρας Νίκος Χρυσοβιτσάνος, ο διευθυντής της Επιχείρησης και η Γνωμοδοτική Επιτροπή, ο Νίκος Παπαδημάτος,ο Νίκος Νικολόπουλος, ο Γρηγόρης Αλεξόπουλος, ο Σπύρος Πολίτης, ο πρύτανης και τα μέλη της Ακαδημαϊκής Κοινότητας του ΤΕΙ Δυτ. Ελλάδος (Αναλυτικά όλες οι ανακοινώσεις στο pelop.gr).

Της ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΥ
panagopoulou@pelop.gr



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[08:51]  Πάτρα: Τροχαίο με το "καλημέρα" στην...
[08:48]  Αχαΐα: Με υψηλές θερμοκρασίες σήμερα...
[08:46]  "Ανάσταση" του τοπικού τουρισμού -...
[08:44]  7η Εβδομάδα Κοινωνικής Αλληλεγγύης:...
[08:40]  Πάτρα: Σε καλύτερο δρόμο τώρα οι...
[06:00]  Μέτρα ανακούφισης κατοίκων -...
[χθες 22:36]  Μήνυμα αισιοδοξίας από την Γεωργία...
[χθες 22:26]  Αλλαγή σκυτάλης στο Κεντρικό...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [08:57:02]