ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


O Ανδρέας Μήτσου στην «ΠτΚ»: «Το κυρίαρχο πρόβλημα της ύπαρξης είναι η επικοινωνία»

O Ανδρέας Μήτσου στην «ΠτΚ»: «Το κυρίαρχο πρόβλημα της ύπαρξης είναι η επικοινωνία»



Συνέντευξη ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΤΥ ΚΟΥΙΝΙΝΙΩΤΗ
Εως τώρα μετράει εννέα συλλογές διηγημάτων, πέντε μυθιστορήματα και δύο νουβέλες, ενώ έχει τιμηθεί για «Τα ανίσχυρα ψεύδη του Ορέστη Χαλκιόπουλου» με το Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος (1996), για τη συλλογή διηγημάτων «Σφήκες» με το βραβείο Γραμμάτων της Ακαδημίας Αθηνών (Ουράνη) (2002), για τη νουβέλα «Ο κύριος Επισκοπάκης» με το βραβείο Αναγνωστών (ΕΚΕΒΙ-ΕΡΤ) 2007 και με το Κρατικό Βραβείο Διηγήματος για τη συλλογή του «Η εξαίσια γυναίκα και τα ψάρια» (2016).
O Ανδρέας Μήτσου βρέθηκε στην Πάτρα, την Πέμπτη 18 Απριλίου, καλεσμένος του «Πολύεδρου», για την παρουσίαση της νέας του συλλογής διηγημάτων «Ο Ορφέας και ο Ανδρέας» (εκδ. Καστανιώτη). Με την ευκαιρία, μίλησε στην «ΠτΚ» για την επώαση των ιστοριών, την αναζήτηση «κοινής γλώσσας», τα «αμόλυντα» από βιβλία παιδιά, ενώ «χρωμάτισε» την Πάτρα, όπως τη βλέπει και τη νιώθει.
Μετά από την «Αλεξάνδρα» (μυθιστόρημα) κα την «Γκαλίνα» (νουβέλα), σειρά των διηγημάτων. Αυτές οι εναλλαγές είναι συγγραφική σας ανάγκη ή απλώς προκύπτουν;
Μια ιστορία επωάζεται εντός, μυστικά και αθόρυβα, όπως ο σπόρος στη γη. Το ποια μορφή θα πάρει, δεν εξαρτάται τόσο από τον συγγραφέα όσο από την ίδια τη δυναμική της ιστορίας. Θα 'λεγα πως είναι παρόμοια με τη λειτουργία σύλληψης και τεκνοποίησης. Πώς ακριβώς καθορίζεται το φύλο και ποιοι άλλοι παράγοντες συντελούν σ' αυτήν τη «γένεση», δύσκολο να καθοριστούν. Κι όταν παρεμβαίνει εξωγενώς ο συγγραφέας, συνήθως έχουμε τερατογενέσεις. Εγκεφαλικές κατασκευές.

Παρόν στις ιστορίες σας το ζωικό βασίλειο: Από γάτες και σκύλους μέχρι σερσέγκια και μπζιάκες (θηλυκές βατραχίνες). Κατά πόσο είστε ευάλωτος στα θέλγητρα της φύσης και των πλασμάτων της;
Κομμάτι της φύσης, είμαστε όλοι μας. Και τούτο το ανακαλύπτουμε λίγο-λίγο. Αυτή η βαθμιαία αποκάλυψη-ταύτιση αποτυπώνεται σε κάθε ιστόρηση.

Στο ομότιτλο της συλλογής διήγημα, ο Ανδρέας (εσείς) μιλά με τον Ορφέα τον σκύλο, στη δική τους γλώσσα, ακατανόητη για όλους τους άλλους. Ο δε Ανδρέας δεν θέλει να χαραμίζει τις πολύτιμες λέξεις και τις θάβει μέσα του σαν θησαυρό. Διαβάζοντάς κανείς το διήγημά σας, αφουγκράζεται κάτι σαν σπαραγμό. Θα μας πείτε;
Θεωρώ πως το κυρίαρχο πρόβλημα της ύπαρξης είναι η επικοινωνία. Η κοινή γλώσσα. Ο,τι εναγώνια αποζητούμε, ένα πλάσμα, που θα βρίσκεται στους ίδιους κώδικες και θα μας καταλαβαίνει. Ανάλογα με το βάθος και την εμπειρική βίωσή του, ο καθένας δίνει υπόσταση στον κόσμο του, αποκαλύπτει τον κόσμο του. Συνιστά πράγματι σπαραγμό, η αγωνία και η οδύνη της αναζήτησης εκείνου που «ακούει» στη δική μας γλώσσα. Είναι κραυγή, επίκληση βοήθειας, η λέξη μας. Κάτι σαν τα σήματα καπνού των Ινδιάνων. Αφού καταφθάνουν έφιπποι άγριοι γελαδάρηδες να μας πάρουν τη «γη μας».

Με την έλλειψη επικοινωνίας να είναι ένα από τα κακά της εποχής μας, ποια άλλα θα βάζατε δίπλα του, και κατά πόσο το μολύβι-μαχαίρι σας μπορεί να τα λειάνει;
Απώτατη επιδίωξη, η αγάπη. Και η αγάπη είναι δυνατότητα. Πρέπει να μας δοθεί η χάρη, η ευλογία να αγαπήσουμε. Αυτό προϋποθέτει ένα άτομο αναλλοτρίωτο και αυθεντικό. Πράγμα καθόλου αυτονόητο. Πρέπει, επομένως, όπως το λέει ο Σολωμός «πρώτα με δύναμη να συλλάβει ο νους κι έπειτα η καρδιά θερμά να αισθανθεί, ό,τι ο νους εσυνέλαβε». Οπότε πάλι, στα όποια άλλα κακά της εποχής, με Σολωμό απαντάμε: «Πάντα ανοιχτά, πάντα άγρυπνα, τα μάτια της ψυχής μου». Οφείλουμε να ανιχνεύουμε τις αιτίες των πραγμάτων και να τις πολεμάμε. Το «μολύβι» ξύνει το μυαλό και κεντρίζει την καρδιά, όπως το βούκεντρο.

«Τα καλά μας χρόνια βρίσκονται πίσω μας» γράφετε. Για το εμπρός, τόσο για εσάς όσο και για το καράβι πάνω στο οποίο σεργιανίζουμε, τι θα λέγατε;
Το εμπρός υφίσταται μόνο σε συνάρτηση με το πίσω. Με το χτες. Το σήμερα δεν υφίσταται ως σταθερή κατάσταση, είναι ρευστό, διαρκώς μεταβάλλεται. Και το μέλλον, πάντα αόρατο, ανυπόστατο ως πραγματικότητα. Το χτες, εμπεριέχει την όποια προοπτική μας. Η μνήμη μόνο, σώζει και καρπίζει και δημιουργεί τον νέο χρόνο, το αύριο.


«Κυοφορεί μία προοπτική, η Πάτρα»

Στο διήγημά σας «Ο μοχθηρός δάσκαλος» αναφέρεστε στη «μόλυνση» από τα βιβλία. Θεωρείτε ότι τα παιδιά σήμερα «μολύνονται» από αυτά ή έχουν αναπτύξει αντισώματα;
Το βιβλίο ελάχιστα «μολύνει»-μαγεύει πια. Ιδιαίτερα τα παιδιά, για τα οποία δεν αποτελεί δέλεαρ. Εχουν φροντίσει να απαξιώσουν τη συνειδητή βίωση, τον στοχασμό, τον τρυφερό άνθρωπο. Τα βιβλία θεωρούνται μόνο φορείς πληροφοριών, ενώ αυτά προσφέρουν ουσιαστικό χρόνο. Τα παιδιά, δυστυχώς, δεν αγαπούν το βιβλίο, επειδή έχει γι' αυτό φροντίσει, συνειδητά ή ασυνείδητα, το σχολείο, να τα αχρηστεύσει, να τα απαξιώσει. Το αντιστασιακό άτομο, το ανατρεπτικό και αντισυμβατικό, που δημιουργεί το βιβλίο, είναι επικίνδυνο. Είμαστε βέβαιοι, πως δεν χρειάζεται να ασχοληθούμε με τα θέματα της ύπαρξης, πως αυτά είναι λυμένα. Οπότε προς τι, το βιβλίο; Πρόκειται για στάση απελπισίας.

Βλαμμένος, μονόχνοτος, ιδιόμορφος, παράξενος, sui generis. Χαρακτηρισμοί για τον συγγραφέα-ήρωα, που συναντάμε σε κάποια διηγήματα της συλλογής. Στήνετε, τρόπον τινά, απέναντί σας τον εαυτό σας;
Ετσι φαίνεται. Ετσι θα 'θελα να 'μαι.

Το γράψιμο, όλα αυτά τα χρόνια, σας έχει βοηθήσει να…
Να έρθω σε μία συμφιλίωση με τον εαυτό, να αντέξω το παράλογο του κόσμου, τους αρχέγονους φόβους μου και να τους διασκεδάσω. Να ξεφύγω κάπως. Ισως να αποδεχτώ κάθε απώλειά μου.

«Η μητέρα με είχε μάθει να σέβομαι τις παραξενιές του κάθε ανθρώπου. Πως είναι ό,τι πολυτιμότερο κουβαλάει κανείς» διαβάζουμε. Τι άλλο θεωρείτε ως πολύτιμη αποσκευή ενός ανθρώπου;
Η ατομικότητα, η μοναδικότητα του καθενός, δεν είναι αυτονόητη. Η ομοιομορφία και μαζική θεώρηση παράγει πανομοιότυπα. Ανθρώπους ρεπλίκες. Οποιος μπορεί και έχει ατομική θέαση, προσωπική στάση, αυτός ζει ουσιαστικά.

Μια κι έχετε έρθει κι άλλες φορές στην Πάτρα, πώς τη βλέπετε με το μάτι του επισκέπτη αλλά και του συγγραφέα;
Εχει μια διαύγεια. Κυοφορεί μια προοπτική, η Πάτρα. Ετσι μου φαίνεται. Μια ελπίδα. Ασε που δεν κρύβει τον ερωτισμό της. Νομίζεις, ανά πάσα στιγμή, πως κάτι καλό θα συμβεί και σε σένα, σε τούτη την πόλη. Εξάλλου, ποιος δεν «χρωστάει», εδώ, από παλιά και δεν μπορεί να ξεχάσει; Σε μέρη της μαγικά, γι' αυτόν, σε δρόμους της που ξυπνούν τη νοσταλγία;


ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ







Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[χθες 16:36]  Αναδεικνύοντας τη γαλλική γλώσσα
[χθες 13:45]  Ο Κώστας Μαλιάτσης σήμερα στην...
[χθες 11:52]  Δύο τελευταίες παραστάσεις για την...
[χθες 19:47]  Θέατρο: Θέατρο μέσα στον πόλεμο
[χθες 12:40]  Οι «ΒΟΡΕΙΟΙ ΚΑΙ ΝΟΤΙΟΙ» στη...
[χθες 12:23]  Τελευταία παράσταση για το «Μπαλού...
[χθες 10:24]  Μάγεψαν οι χορωδίες BelCantes...
[χθες 21:57]  Παρουσιάζεται την Πέμπτη το νέο...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [04:35:38]