ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Τα λέμε στον πεζόδρομο

Τα λέμε στον πεζόδρομο



Του ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΠΟΥΛΙΑ *


Κάποτε - ως σχετικά πρόσφατα - η πόλη μου, η Πάτρα, στερούταν πεζόδρομους. Οχι, προφανώς, πως στερούταν αυτούς μονάχα. Σήμερα, διαθέτει κάποιους, μεταξύ των οποίων της Ρήγα Φεραίου, όπου καθημερινά και, πρωτίστως τις σχόλες, συνωστιζόμαστε η πλειονότητα των δημοτών της, για τη βόλτα, την αναψυχή, τον κοινωνικό σχολιασμό ή ό,τι ο καθείς αρέσκεται. Δε θα εξετάσω, με το παρόν μου κείμενο, την απουσία παράλληλου σχεδιασμού για την ανακούφιση του κυκλοφοριακού ή τα - ενδεχομένως δικαιολογημένα - παράπονα επαγγελματιών άλλων οδών για την εγκατάλειψή τους. Θα με απασχολήσει, κυρίως, η σχέση τού συχνά ασφυκτιούντος πεζόδρομου με την παρούσα οικονομική συγκυρία.
Παλαιότερα, όταν τα οικονομικά μας δεν στέναζαν υπό την απειλή και την υλοποίηση νέων μέτρων, διαθέταμε πλείστες επιλογές για τον ελεύθερο χρόνο, με αποτέλεσμα το διασκορπισμό μας. Το κέντρο και τα περίχωρα, συνήθως, δε μας αρκούσαν. Η πρωτεύουσα, δυο ώρες δρόμο και με περισσότερες ευκαιρίες για κατανάλωση αλίμονο, τα Ιόνια ή και τα Αιγαιοπελαγίτικα νησιά, ποιος θα σκεπτόταν τότε τα ναύλα(;), ακόμη και γειτονικοί, γιατί όχι κι εξωτικοί προορισμοί φλέρταραν με τις σκέψεις ή τις επιλογές μας, για τα σαββατοκύριακα ή και για λίγο ακόμη από την ανάπαυλά μας. Ζήσαμε, είναι αλήθεια, άλλος περισσότερο άλλος λιγότερο, εποχές άνεσης και, μάλλον, υπερβολής που, εκτός του ότι άδειασαν τις τσέπες μας, καθιστώντας μας ανέτοιμους για τις εποχές της δυσπραγίας - και να που ήλθαν -, μας απομάκρυναν αρκετά. Προτιμήσαμε την επίδειξη και τον ανταγωνισμό, από την ουσιαστική ανθρώπινη επαφή και το μοίρασμα. Σχεδόν λησμονήσαμε να βαδίζουμε, βυθισμένοι στα ευρύχωρα σαλόνια των ολοένα και πιο εξελιγμένων αυτοκινήτων μας, σχεδόν πάψαμε να χαιρετούμε, απασχολημένοι από την καταναλωτική μας φρενίτιδα.
Τυχαία ή όχι, πλέον που οι επιλογές εξανεμίστηκαν και μάλλον δεν είναι καταναλωτικές, οι πεζόδρομοι, με εξέχοντα αυτόν της Ρήγα Φεραίου, φαντάζουν μια λύση, φτηνή και κατάλληλη για την πλειονότητα, ώστε να μην απολέσουμε ξανά - για διαφορετικούς τούτη τη φορά λόγους - την επαφή, την επικοινωνία μας. Επρεπε, αλήθεια, η οικονομική λαίλαπα να υπενθυμίσει πως υπάρχει συνδημότης, συνάνθρωπος, συμμέτοχος σε κοινά προβλήματα; Πως υπάρχει ένας δρόμος κοινός, ακόμη και πεζόδρομος, που αν τον βαδίσουμε αληθινά μαζί, ίσως κάπου μας οδηγήσει; Δεν έπρεπε, αλλά μιας και υφίσταται, ας την αξιοποιήσουμε ως ευκαιρία ν' αποκαταστήσουμε τη χαμένη, στην περιδίνηση της επίπλαστης - καθώς αποδείχθηκε - ευημερίας, ανθρωπιά μας. Η περιδιάβαση του πεζόδρομου, ο χρόνος που απαιτεί, οι συναντήσεις που επιφυλάσσει ίσως αρκέσουν, προκειμένου να μεταβάλλουμε την οπτική μας • από κοντόφθαλμη και ατομικιστική, να την καταστήσουμε σφαιρικότερη και πάντως συλλογική. Κάπως έτσι, ίσως, επιστρέψουν λίγα από τα χαμόγελα κι εμφανιστούν κάποιες από τις λύσεις, που εσχάτως και, προς ώρας, εσφαλμένα αναζητούμε.
Τα λέμε στον πεζόδρομο, λοιπόν … Πού αλλού;

* Ο Θεόδωρος Πούλιας είναι φιλόλογος.





Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[χθες 08:54]  Η επιστροφή του Italexit
[χθες 14:15]  Να σταματήσουν το γαϊτανάκι της...
[χθες 15:05]  Στο έλος των ρίχτερ και των...
[χθες 12:46]  Το κενό πέντε μήνες μετά τις...
[χθες 20:00]  Η οικονομία του διαμοιρασμού, μια...
[χθες 19:37]  JOKER, «Ακατάλληλο δι' ανηλίκους»:...
[χθες 19:33]  JOKER, «Ακατάλληλο δι' ανηλίκους»:...
[χθες 19:26]  JOKER, «Ακατάλληλο δι' ανηλίκους»:...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [05:52:13]