ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


«Γερνάει» άραγε ο άνθρωπος ή «μεγαλώνει» απλώς; 

«Γερνάει» άραγε ο άνθρωπος ή «μεγαλώνει» απλώς; 



Του ΚΩΣΤΑ ΛΟΓΑΡΑ*
Παρότι το διακρίνεις καθαρά, όμως δεν μπορείς να τ' απαντήσεις εύκολα. Γιατί από τη μια, βλέπεις πρόσωπα νεανικά, φρέσκα κι αρυτίδωτα αλλά με γερασμένη διάθεση, παρατημένα και χωρίς ψυχή· κι από την άλλη, ώριμους ανθρώπους με μπαταλιασμένα σώματα, αρθρώσεις σκουριασμένες αλλά με διάθεση νεανική και ενεργά τ' αυλάκια του μυαλού.
«Γέροντες» νεαροί θα πεις; ή προχωρημένης ηλικίας «νέοι»; ποιο είναι το σωστό και ποια η διαφορά τους; Είναι δυο καταστάσεις διαφορετικές και η αντίφαση αυτή καταντάει, πολλές φορές, οξύμωρη. Και σε μπερδεύει…
Απόγευμα Παρασκευής, βολτάροντας με το ποδήλατο διέσχιζε την παραλιακή, πήχτρα η Πολυτεχνείου. Ούτε… σούζες έκανε, ούτε χωνότανε ανάμεσα στα αυτοκίνητα, δεν τον έπαιρνε για ταρζανιές σε τέτοια ηλικία - οδηγούσε συνετά. Ο νους του στις πολιτικές αλλαγές, είχε μια αίσθηση ελευθερίας και ως τα τρίσβαθα τού είναι του τον διαπερνούσε μια διάθεση συγκρατημένης αισιοδοξίας· φύσαγε το βοριαδάκι και διαπερνούσε τα γκρίζα αραιά μαλλιά του, τα άσπρα του γένια. Ένιωθε ευεργετική τη θαλασσινή δροσιά στο πρόσωπο.
Στα Πελεκαναίικα, απέναντι από το θεατράκι, διασταυρώνεται μ' έναν νεαρής ηλικίας οδηγό -μίλαγε του καλού καιρού στο κινητό, προσπαθώντας συγχρόνως να παρκάρει, κι έφευγε ανεξέλεγκτο το αυτοκίνητό του προς πίσω. Παραμερίζει ο ποδηλάτης:
-«Πού πας, ρε φίλε;» του φωνάζει αγανακτισμένος, δυνατά.
Κοκκαλώνει τ' αυτοκίνητο ο νεαρός - φρέσκια, αρυτίδωτη μορφή - και τραβάει ζωνάρι, ανασύροντας από το πιο βαθύ του DNA μια ενστικτώδη μνήμη, τη μόνη ίσως που διαθέτει, του παλιού μαχαλόμαγκα.
-«Τι θες, ρε γέρο»; τον ρωτάει με το ύφος του θιγμένου, «Θα μου κάνεις παρατήρηση εσύ! παππού, ε, παππού!» τον αποστόμωσε ρεκάζοντας ο τσαμπουκάς. (Αυτό αντίκριζε μπροστά του, κι αυτό ομολογούσε: Εναν «γέρο» με άσπρα μαλλιά, ρυτίδες και στο δέρμα του σωρό γεροντικές πανάδες· αναμφισβήτητα, ήταν αρκετά μεγάλος πια)...
Καβάλα στο ποδήλατό του πέρασε απ' τα παλιά Λουτρά της Τερψιθέας (τι αστραφτερά νερά! αναθυμήθηκε) και ποδηλατώντας έφτασε στην παλιά «Γοργόνα»· πάλευε ο βοριάς με τοΝ μαΐστρο σε κείνο το σημείο κι ανακάτευε τη θάλασσα, βρώμικη δεν την έλεγες αλλά και καθαρή δεν ήταν.
Εφερε στον νου του την εικόνα κάποιου κυριακάτικου πρωϊνού, καλοκαιριού. Θυμήθηκε τη διαύγεια τού ουρανού και την επιφάνεια τής ρυτιδωμένης θάλασσας. Φύσαγε, όπως τώρα, ένα βοριαδάκι ελαφρύ κι έμπαινε στα σπλάχνα του η μυρωδιά της. Δύο δελφίνια κολυμπούσαν λίγα μέτρα απ' την ακτή και καθώς μπαινόγβαιναν μες το νερό, οι ασημένιες ράχες τους στραφτάλιζαν στον ήλιο.
Τίποτα δεν έχει αλλάξει από τότε μέσα του, κουβαλάει εντός του τις οσμές, τα χρώματα και την εικόνα σαν αρχαία μνήμη. Τα δελφίνια παραμένουν πάντα ζωντανά - μπορεί ακόμα να τα περιγράψει με πάσα λεπτομέρεια - τη μαγεία και το φως της Κυριακής. Ολα όσα τον κρατάνε ζωντανό στο φρόνημα και στην ψυχή. Κι ας «μεγαλώνει» αυτός, διατηρεί στη μνήμη όλα εκείνα που τον εμποδίζουν «να γεράσει». Αναλλοίωτες μορφές που δίχως να τις νοσταλγεί, τροφοδοτούν τη σκέψη του, δίνουν νόημα στη φαντασία του, καλλιεργούν την αίσθηση. Κι απολαμβάνει το παρόν του.
«Γερνάει» άραγε ο άνθρωπος; Ή «μεγαλώνει» απλώς; Ναι, είναι δυο καταστάσεις απολύτως διαφορετικές. Το σώμα ακολουθεί τη βιολογική πορεία της φθοράς. Ομως το μυαλό κι ο ψυχισμός έχουν άλλο τρόπο να μετρούν τον χρόνο.

*Ο Κώστας Λογαράς είναι συγγραφέας.





Αποστολή με E-mail Εκτύπωση












Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [23:20:12]