ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Κόστα κόστα

Κόστα κόστα



«Νόμιζα πως θα είχες φύγει» είπε ο ένας άνδρας στον άλλον, όταν ο δεύτερος τον εξυπηρετούσε σε ένα κατάστημα ψιλικών.
«Φεύγω αύριο» του είπε ο δεύτερος με ένα φλογερό βλέμμα, γεμάτο χαρά, προσδοκία, αδημονία.
«Αντε λοιπόν!» του φώναξε ο πρώτος, με μια παραίνεση που αποενοχοποιούσε τη λυτρωτική επίδραση της αργίας. Η ανάπαυλα είναι κάτι παραπάνω από αναγκαία, είναι κάτι παραπάνω από συγχωρητέα, είναι υποχρεωτική: Την οφείλουμε στον εαυτό μας. Το φωνάζουμε ο ένας στον άλλον, συστηματικά: Πρέπει να ξεκουράζεσαι. Η εργασία και οι πιέσεις της καθημερινότητας επενεργούν πάνω μας τοξικά, διαβρωτικά, διαλυτικά, ή τουλάχιστον αυτή είναι η πεποίθησή μας. Ο μακαρίτης ο Πάνος Γεωργαντάς, βέβαια, ο επιχειρηματίας, είχε μια άλλη άποψη: «Από την πολλή δουλειά κανείς δεν πέθανε» διαλαλούσε σε γνωστούς και φίλους. Συνηγορούσε στην άποψή του το φαινόμενο των αργιών, κατά το οποίο ελλοχεύουν του κόσμου οι τραυματισμοί, οι γαστρεντερίτιδες, οι καταπτώσεις από την υπερέκθεση στον ήλιο, κι ακόμα τα νευρικά ξεσπάσματα που προκαλεί η διάρρηξη της ρουτίνας και η αναμέτρηση με μια συνθήκη με την οποία δεν είσαι εξοικειωμένος: Δρομολόγια πλοίων, ανιχνεύσεις διαδρομών, εντοπισμός κενών κλινών, διασταυρώσεις προγραμμάτων, αγχωτική προετοιμασία, σύγκρουση χαρακτήρων λόγω διαφοράς επιλογών, γούστων και προσωπικών ρυθμών ή και της απογοήτευσης που προκαλεί η διάψευση των προσδοκιών: «Μας κουβάλησες μέχρι εδώ. Και τι φάγαμε;»
Αλλά οφείλουμε στον εαυτό μας την ανάπαυλα, που αποδίδεται πλέον με καθιερωμένο μεταφορικό όρο ως απόδραση, χωρίς να υποπτευόμαστε ότι εξελίχθηκε πλέον και η απόδραση σε πειθαναγκασμό. Ακόμα και όταν δεν έχεις ανάγκη να φύγεις, φεύγεις. Η μαζική εξαφάνιση των άλλων καθιστά την παραμονή σου παραφωνία και ματαιότητα αλλά και τις λειτουργίες σου προβληματικές. Παντού Κλειστόν και ξηρασία. Μαγαζιά κλείνουν ελλείψει πελατών, και το κλείσιμο των μαγαζιών διώχνει και τους πελάτες που είχαν απομείνει. Η αργία αυτοεπιβάλλεται: Σε όλες τις επιχειρήσεις περνάει το μήνυμα ότι δεν έχει νόημα να προσπαθείς στην καρδιά του Αυγούστου.
Η μαζική σχόλη αυτών των ημερών είναι μια συλλογική νομιμοποίηση της απαρέσκειας προς την πειθαρχία, την εργασία, τη συνέπεια, τη στοχοπροσήλωση. Ακόμα και από το βάσανο της οικογενειακής ευθύνης. Μέχρι και οι μητέρες, έστω και για κάποια σκαστά ημίωρα, δηλώνουν έμμεσα στα παιδιά τους ότι ο ρόλος του προστάτη, του επόπτη, του τροφοδότη, του αποκλειστικού υπηρέτη, είναι μια δουλεία. Είναι το ημίωρο που τα παιδιά χάνουν τον κόσμο από τα πόδια τους και βιώνουν το μήνυμα αυτό ως προδοσία, ως αποκάλυψη μιας σκοτεινής αλήθειας: Η μητέρα μου, ένα ξένος άνθρωπος, μια αυτόνομη γυναίκα που με θεωρεί βάρος της και προτιμά τώρα να μη με γνωρίζει. Την εκδικούμαι, με ένα ωραίο ατύχημα ή με μια βασανιστική κρίση νεύρων.
Είναι αυτές οι κάποιες ημέρες του χρόνου που ενεργοποιούν το δικαίωμά μας να περιποιηθούμε ή να δώσουμε πόντους σ' αυτό που αισθανόμαστε βαθύτερο, αληθινό, καταπιεσμένο εαυτό μας. Είναι ένα ερώτημα εάν ο εαυτός αυτός υπάρχει πράγματι ή απλά τον γεννά στο φαντασιακό μας η τυραννία των υποχρεώσεων και η συνεχής δοκιμασία μας με το πλέγμα των απαιτήσεων της δουλειάς και τη βούληση, την ισχύ και τον χαρακτήρα των ανωτέρων. Την ανωτερότητα των ανωτέρων και τη δικτατορία των ευθυνών. Ο Αύγουστος σου δίνει το πρόσχημα και τον χρόνο να τα βγάλεις από τη ζωή σου, έστω και αν αυτό που μένει είναι ένα ξεπουπουλιασμένο σαρκίο. Μένεις να διερωτάσαι γιατί η πραγματική ζωή δεν σε αφήνει να την αγαπήσεις και σε υποχρεώνει να την κλωτσάς και να τη σιχτιρίζεις κάθε Δευτέρα πρωί. Α, δεν είναι αυτή η πραγματική σου ζωή, σου λένε οι άλλοι. Συνοδεύουν την παρατήρηση με μια νέα μοντέρνα συμβουλή: «Κώστα, πρέπει να κοιτάξεις τον Κώστα», τον εαυτό δηλαδή πέρα από το επάγγελμα και την παρουσία στην οικογένεια, την παρέα, την κοινωνία. Κοιτάς δεξιά κι αριστερά, δεν βλέπεις άλλον Κώστα, αλλά δεν τους χαλάς το χατήρι, βάζεις κάποια εκδρομικά σε ένα σακ βουαγιάζ και ξεκινάς για μια παραλία, όπου θα συναντήσεις έναν σωρό Κώστηδες που κοιτάνε τον Κώστα τους και την οθόνη του κινητού τους.






Αποστολή με E-mail Εκτύπωση












Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [15:55:08]