Τετάρτη 20 Σεπτεμβρίου 01:34      13°-27° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Η Μαρίνα Ριζογιάννη γράφει...


Η ανοχή μας, φυλακή για τον Παναγιώτη



«Θέλω να πάω σχολείο. Ανοίξτε το σχολείο μας. Που είναι η δασκάλα μου;».
Τα λόγια της μικρής Μαρίας. Μιας 11χρονης κοπέλας με σύνδρομο Ντάουν. Φορούσε ένα κόκκινο φόρεμα, ίδιο χρώμα με τα γυαλιά της. Τα μαλλιά της κομμένα καρέ και διακοσμημένα με μία λευκή κορδέλα. Τα χεράκια της κρατούσαν σφικτά τα κάγκελα του προαυλίου του σχολείου που βρίσκονταν κάπου εκεί, στην περιοχή των Ζαρουχλεΐκων.
Μία εικόνα που, αν κι έχουν περάσει κοντά είκοσι χρόνια, μένει χαραγμένη στη μνήμη μου. Δυστυχώς, είκοσι χρόνια μετά, στην ίδια θέση με τη Μαρία και με τους γονείς της Μαρίας, που αγωνίζονταν τότε για την δημιουργία ενός ειδικού σχολείου, βρίσκονται σήμερα δεκάδες παιδιά με ειδικές ανάγκες και οι οικογένειές τους. Είκοσι χρόνια μετά, η εξελιγμένη και προοδευτική κοινωνία μας κρατά κλεισμένα στα σπίτια τους τα παιδιά με αναπηρίες. Είκοσι χρόνια μετά, δεν υπάρχει μόνιμο διδακτικό και ειδικό προσωπικό για να τους παράσχει αυτό που δικαιούνται. Δεν υπάρχουν λεωφορεία για να τα μεταφέρουν από και προς τα σχολεία τους.
Αναρωτιέμαι, ποια εξελιγμένη κοινωνία γυρίζει την πλάτη της στη φωνή της μικρής Μαρίας; Ποια προοδευτική κοινωνία δεν ακούει το πρωινό κλάμα του Παναγιώτη, που τρέχει στην πόρτα του σπιτιού του για να πάει στο σχολείο του, το οποίο είναι το καταφύγιό του, η διέξοδός του, η ψυχαγωγία του, η χαρά του, αλλά την πόρτα την κρατάει κλειδωμένη η αδιαφορία των αρμοδίων και μη;
Από τις αρχές του σχολικού έτους διαμαρτύρονται οι γονείς της τρίτης πόλης της Ελλάδος, της Πάτρας ότι τα παιδιά τους είναι αποκλεισμένα από το σχολείο τους. Οτι οι ίδιοι αναγκάζονται να παίρνουν άδειες από τις εργασίες τους για να κάθονται στο σπίτι τους και να φυλάνε τα παιδιά τους τα οποία υπό κανονικές συνθήκες θα έπρεπε να βρίσκονται στις σχολικές αίθουσες. Κανείς δεν τους ακούει. Κι αυτό δεν αφορά μόνον τους αρμοδίους, αλλά ολόκληρη την κοινωνία που με τη σιωπή της και την παθητική της στάση κλείνει το παιδί με ειδικές ανάγκες στο σπίτι του.
Δυστυχώς, η πρόοδος και η εξέλιξη έχει περιοριστεί για αρκετούς από εμάς στην απόκτηση του τελευταίου μοντέλου iPhone. Αυτού που θα μας απαθανατίζει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο την ώρα που είμαστε ξαπλωμένοι στην παραλία ή τη στιγμή που γευματίζουμε με τους φίλους μας, ώστε στη συνέχεια να θέσουμε το στιγμιότυπο σε δημόσια θέα μέσω της προσωπικής μας ιστοσελίδας. Κι αυτό δεν μας αφήνει χρόνο να ακούσουμε το χτύπημα του Παναγιώτη στην πόρτα, ο οποίος πιθανόν να μένει και δίπλα μας.
Η ενασχόλησή μας με αυτά τα παιδιά εξαντλείται την Παγκόσμια Ημέρα των Ατόμων με Αναπηρίες. Τότε θυμόμαστε την ύπαρξή τους, διότι αυτό επιβάλλει το πρωτόκολλο της υποκρισίας.






Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [01:34:02]