Δευτέρα 26 Ιουνίου 22:02      21°-33° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Η Μαρίνα Ριζογιάννη γράφει...


Περί αξιοπρεπείας και άλλων απολεσθέντων...




Πρωινό Παρασκευής, στην αναμονή της τραπεζικής ουράς, δεν ήταν δυνατόν -από επαγγελματική διαστροφή- να μη γίνω κοινωνός της συζήτησης δύο συμπολιτών.

Η κουβέντα τους περί απώλειας της αξιοπρέπειας ήταν που μου τράβηξε την προσοχή. Η εικόνα δύο ανδρών ηλικίας περίπου 50 ετών να συνομιλούν για ένα τέτοιο ζήτημα είναι προφανές ότι θα τραβούσε την προσοχή και του πιο αδιάφορου.

«Ποιος θα φαντάζονταν ότι σε αυτή την ηλικία θα ζητούσα τη συνδρομή των γονιών μου για να πληρώσω τα φροντιστήρια των παιδιών μου και για να βάλω πετρέλαιο στο σπίτι μου;» Σκέψεις, προβληματισμοί, λέξεις φορτισμένες από συναισθήματα και αγανάκτηση.

Προφανώς, η προσέγγιση της αξιοπρέπειας από τους δύο συνομιλητές γινόταν με κριτήριο την οικονομική στάθμη. Από τα συμφραζόμενα αντιλήφθηκα ότι ο εν λόγω κύριος ανήκει στον κλάδο των μηχανικών. Κλάδο, ο οποίος έχει σχεδόν σβήσει από τον επαγγελματικό χάρτη της χώρας.

Είναι όντως η απώλεια της αξιοπρεπούς διαβίωσης αυτό που βιώνουμε οι περισσότεροι Έλληνες πολίτες ή μήπως είναι η απώλεια μιας πλαστής αξιοπρέπειας, διαμορφωμένης από τις συνθήκες νεοπλουτισμού, τις οποίες καλλιέργησαν συστηματικά τα πολιτικά μας συστήματα, τουλάχιστον αυτά των δύο προηγούμενων δεκαετιών;

Ψευδαίσθηση, την οποία πληρώνει σήμερα μία ολόκληρη γενιά. Μία γενιά που μεγάλωσε ζώντας μ' ένα συγκεκριμένο τρόπο και μεγαλώνοντας τα παιδιά της με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Βέβαια, ένας λογικός νους θα έπρεπε να γνωρίζει ότι η δίπατη βίλα του και το πολυτελές όχημά του ήταν κλεισμένα σε μία οικονομική φούσκα, ένα σπάσιμο της οποίας θα άφηνε μονομιάς εκτεθειμένο τον ιδιοκτήτη τους.

Μέχρι εκεί, ας συμφωνήσουμε στην ύπαρξη της από κοινού ευθύνης. Κάτι που όμως παύει να ισχύει, όταν τίθεται ζήτημα απώλειας της εργασιακής απασχόλησης, κατακρεούργησης των εισοδημάτων και καταπάτησης της κόκκινης γραμμής, η οποία περιφρουρούσε τα εργασιακά δικαιώματα. Σήμερα, ακόμα και ο Έλληνας που χάραξε τη ζωή του στο πλαίσιο που του υπαγόρευαν οι πραγματικοί δείκτες της οικονομίας, βρίσκεται αντιμέτωπος από τη μία μ' ένα άδειο πορτοφόλι και από την άλλη μ' ένα κατάλογο μνημονιακών χρεών που αδυνατεί να σβήσει. Οι χρεώστες του; Δεν είναι άλλοι από τους αυτοαποκαλούμενους ως σωτήρες του.

Τα περιθώρια της αξιοπρεπούς διαβίωσης συνεχώς στενεύουν, με τους πολίτες να στενάζουν και με τρόμο να κοιτάζουν τι τους επιφυλάσσει η επόμενη μέρα. Μάλιστα, ο τρόμος είναι τέτοιος που εμποδίζει την δημόσια εκδήλωση της δυσφορίας, την οποία προκαλεί η συνεχώς αυξανόμενη ασφυξία που στραγγαλίζει όποιο ίχνος έχει απομείνει από την αξιοπρέπεια και το φιλότιμο.

Μήπως το τίμημα του «μαζί τα φάγαμε», που εσκεμμένα συντηρούν κάποιοι, είναι τελικά ιδιαίτερα βαρύ και ακόμα βαρύτερο για εκείνους οι οποίοι δεν «τα έφαγαν»;

Η προκαλούμενη ασφυξία είναι όντως τέτοια, που φιμώνει ακόμα και τις υγιείς φωνές, ή πλέον στερούμαστε τέτοιες; Στέγνωσε η ελληνική αξιοπρέπεια, η οποία πάντα μας έσωζε στις κρίσιμες περιόδους γεννώντας κινήματα;

Αρνούμαι να το δεχτώ. Άλλωστε, η ίδια η ζωή δίνει την απάντηση. Οι εντατικολόγοι γνωρίζουν ότι ακόμα κι ένας τελειωμένος ασθενής, όσο χτυπάει η καρδιά του, έχει ελπίδα.





Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [22:02:26]