Δευτέρα 29 Μαΐου 02:56      13°-26° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Η Μαρίνα Ριζογιάννη γράφει...


Εκκωφαντική η σιωπή των συνδικαλιστών



ΑΠΟ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ της επίσκεψης του υπουργού Υγείας Ανδρέα Ξανθού, στην Πάτρα και στις υγειονομικές μονάδες της περιοχής, προσπαθώ να ερμηνεύσω τη στάση που κράτησε ο συνδικαλιστικός κόσμος του υγειονομικού χώρου, πλην μεμονωμένων περιπτώσεων.
ΤΟΣΟΝ ΚΑΙΡΟ ακούμε και καταγράφουμε τις διαμαρτυρίες τους για τα όσα επικρατούν στον χώρο της υγείας. Γιατί τώρα, που τους δόθηκε η ευκαιρία να τα θέσουν δια ζώσης στον Υπουργό, δεν εμφανίστηκαν;
ΑΡΑΓΕ η μαχητικότητά τους πνίγηκε στα νερά του Πατραϊκού μαζί με το πανό που εικόνιζε τα κεφάλια του Πρωθυπουργού και της ηγεσίας του υπουργείου Υγείας και το οποίο έριξαν από τη γέφυρα στη θάλασσα, στο πλαίσιο της εκδήλωσης διαμαρτυρίας «Το Καραβάνι της Υγείας»;
Η μήπως πιστεύουν ότι απαξίωσαν τον Υπουργό επειδή δε συμμετείχαν στο διάλογο που ανέπτυξε με όλους τους εμπλεκόμενους κατά την παραμονή τους στην πόλη μας. ΑΝ ΜΗ ΤΙ ΑΛΛΟ, οφείλουμε να επισημάνουμε την πολιτισμένη παρουσία του κ. Ξανθού, ο οποίος δεν πέρασε απλώς από την Πάτρα αλλά διάθεσε χρόνο και άκουσε τους πάντες. Το αν θα περιοριστεί μόνον στο άκουσμα θα φανεί στην πορεία. Προς το παρόν, ας σταθούμε στη θετική στάση του.
Μήπως, κύριοι συνδικαλιστές, η εποχή που διανύουμε δεν επιτρέπει εγωιστικούς τοίχους, ανωριμότητες και άναρθρες συνδικαλιστικές κραυγές; Από την άλλη, οι συνδικαλιστές δεν έχουν περιθώριο να δηλώνουν κουρασμένοι, από το πολιτικό σύστημα, διότι το ίδιο μπορεί να ισχυριστεί και ο κάθε πολίτης για τους ίδιους.
Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ απαιτεί συνεργασία των δύο πλευρών σ' ένα καθαρό τραπέζι, ώστε να περισωθεί ότι έχει απομείνει. Το δημόσιο σύστημα υγείας χρειάζεται άμεση χορήγηση οξυγόνου. Κι αυτό μπορεί να το επιφέρει μόνον η ομαδική λειτουργία όλων των εμπλεκομένων. Καθημερινά στις αίθουσες των χειρουργείων σώζονται ανθρώπινες ζωές, επειδή κάποιοι συμπράττουν. Μία τέτοια επέμβαση σωτηρίας απαιτεί και το σύστημα υγείας της χώρας μας.
ΟΙ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΕΣ δεν εμφανίστηκαν, όχι μόνο για να καθίσουν στο τραπέζι του διαλόγου, αλλά έστω για να υψώσουν -για την τιμή των όπλων- ένα πανό διαμαρτυρίας. Η μόνη εξαίρεση ήταν η Ένωση Νοσοκομειακών Ιατρών Αχαΐας, η οποία πλαισιώθηκε από ελάχιστους συνδικαλιστές. Και είναι απορίας άξιον, διότι τον περασμένο Οκτώβριο Αχαιοί συνδικαλιστές του υγειονομικού χώρου διήνυσαν εκατοντάδες χιλιόμετρα για να φτάσουν στη Θεσσαλονίκη, προκειμένου να διαμαρτυρηθούν στη ΔΕΘ. Τώρα, που έφτασε στην πόρτα μας η «πηγή» των προβλημάτων την αγνόησαν. Πως πρέπει να ερμηνεύσουμε αυτή τη στάση;
ΜΗΠΩΣ ΥΠΑΡΧΕΙ έλλειψη τόλμης; Εκ του ασφαλούς, όλοι ασκούμε κριτική και πετάμε πανό με φωτογραφίες στη θάλασσα. Γιατί αποφεύγουμε την κατά μέτωπο αντιπαράθεση και τον διάλογο, που ο Πλάτωνας μας δίδαξε ως ενδεδειγμένη μέθοδο συνεννόησης σε μία κοινωνία ανθρώπων; Που πάει έστω το αίσθημα της ικανοποίησης ότι «τα 'πα στον υπουργό;»
Τι μαρτυρεί αυτή η αποστασιοποίηση; Διστάζω να χρησιμοποιήσω τη λέξη απάθεια, διότι εξ ορισμού και δεδομένων των συνθηκών είναι πολύ επικίνδυνη.
ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΣΥΣΤΗΜΑ υγείας επί σειρά ετών βρέθηκε στη συνδικαλιστική περιδίνηση με τη συνδρομή και των κρατικών ταγών, οι οποίοι ανεξαρτήτως χρώματος είχαν κι έχουν τον τρόπο τους να ελέγχουν τον συνδικαλιστικό χώρο. Σε μία εποχή κατά την οποία οι φωνές διαμαρτυρίας είναι αναγκαίες, γιατί τα στόματα παραμένουν σιωπηλά;




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [02:56:21]