Τετάρτη 22 Νοεμβρίου 00:52      5°-13° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Ζακυνθινός Διονύσης


Γλωσσικές αμετροέπειες σε μια εποχή παρακμής



Το σοβαρό λεκτικό ατόπημα του Κώστα Ζουράρι δεν θα άντεχε ακόμη και σε στοιχειώδη κριτική, εάν ο ίδιος δεν ήταν κυβερνητικό στέλεχος και δεν διανύαμε μια κρίσιμη περίοδο κατά την οποία έχουμε να αντιμετωπίσουμε (και) την αυξανόμενη τουρκική προκλητικότητα.
Την ώρα που ο «Σουλτάνος» Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν εποφθαλμιά ουκ ολίγα νησιά μας, τα οποία συμπεριλαμβάνει (κι αυτά) στα «σύνορα της καρδιάς» των Τούρκων, ας αρκεστούμε να σημειώσουμε ότι η δήλωση του ιδιόρρυθμου υφυπουργού Παιδείας (« Μόνο κάποια νησιά μάς ζητάει ο Ερντογάν. Και να χάσουμε μερικά νησιά δεν πειράζει») είναι εκτός από επιεικώς άστοχη και εθνικά επικίνδυνη.
Ο αυτοαποκαλούμενος «Ελληνας δάσκαλος και αγωνιστής» έριξε νερό στον μύλο της τουρκικής προπαγάνδας και πρόσφερε απλόχερα ένα ανέλπιστο «δώρο» στην Αγκυρα ώστε να ενισχύσει επικοινωνιακά τις εδαφικές βλέψεις της στο Αιγαίο. Θέλει και ρώτημα;
Δεν χρειάζεται να είσαι «τέρας μόρφωσης» ή διανοούμενος σαν τον Κώστα Ζουράρι για να αντιληφθείς το προφανές και αυτονόητο, κοινή λογική χρειάζεται να έχεις.
Αυτή που έχασε στην προκειμένη περίπτωση ο εν λόγω υφυπουργός, χάνοντας παράλληλα και κάθε αίσθηση του μέτρου, αν και θα έπρεπε ως αρχαιολάτρης να πρεσβεύει την αρχή «παν μέτρον άριστον», ζυγίζοντας προσεκτικά τα λόγια του.
«Περιμένουν οι Τούρκοι εμένα;» ανέφερε εκτός άλλων προσπαθώντας να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα, αποδεικνύοντας ότι και μετά από τον σάλο που προκλήθηκε, ο ίδιος δεν φαίνεται να έχει συνειδητοποιήσει τη βαρύτητα του ολισθήματός του και τις πιθανές επιπτώσεις του.
Διότι είπε τα όσα είπε δημοσίως με την ιδιότητα του κυβερνητικού στελέχους και όχι μ' αυτήν του δασκάλου που απευθύνεται σε έναν κλειστό κύκλο μαθητών του.
Βεβαίως, για να μην τον αδικούμε, δεν είναι ο μοναδικός που παρασύρεται σε ένα γλωσσικό ατόπημα στην εκφορά του δημοσίου λόγου. Πολλοί πρωταγωνιστές στην πολιτική σκηνή της χώρας διολισθαίνουν εσχάτως σε λεκτικές αμετροέπειες, είτε αυτές αφορούν τη διατύπωση ακραίων θέσεων είτε πρόκειται για ύβρεις σε πεζοδρομιακού επιπέδου αντιπαραθέσεις, ακόμη και μέσα στη Βουλή.
Μια επιπλέον ένδειξη και αυτή ότι η κρίση που βιώνουμε τα τελευταία χρόνια δεν είναι, απλώς, οικονομική, είναι και βαθύτατα πολιτική.
Ζούμε μια παρατεταμένη παρακμή, από την οποία είναι άγνωστο πότε και πώς θα βγούμε απ' αυτήν.
Ας ελπίσουμε μόνο να μην χρειαστεί να ζήσουμε κανένα εθνικό δράμα για να συνέλθουμε, επιτέλους, και να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων.
Τότε θα είναι αργά για δάκρυα, ακόμη κι αν για μερικούς δεν χάθηκε δα κι ο κόσμος αν χάσουμε και μερικά νησιά. Άλλωστε, κατά τους ίδιους, πάλι με χρόνια με καιρούς, πάλι δικά μας θα 'ναι…




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [00:52:07]