Τρίτη 24 Ιανουαρίου 15:17      5°-11° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Η Μαρίνα Ριζογιάννη γράφει...


Η ατραπός του «μπούλη» και της «λειράτης κότας»



Το μόνο σίγουρο είναι ότι η πολιτική ζωή του τόπου μας αποσυντίθεται. Δεν γνωρίζω εάν πρόκειται για παρενέργεια των αδιεξόδων στα οποία βρισκόμαστε ή για ατυχή προσπάθεια απόδρασης από τη σκληρή πραγματικότητα.
Είναι αλήθεια ότι το πολιτικό μας σύστημα φρόντισε την εβδομάδα που πέρασε να μας δίνει τροφή προς σχολιασμό και συζητήσεις. Δεν γράφω «τροφή για σκέψη», διότι το τελευταίο μάλλον αποτελεί απολεσθέν «αντικείμενο» για αρκετούς.
Η αρχή έγινε με τον πρωθυπουργό ο οποίος ευρισκόμενος στη Νίσυρο επέλεξε να εκφράσει την τρυφερότητά του προς τον Πάνο Καμμένο: «Είχα την αίσθηση ότι ήταν ένας μπούλης, όμως ήταν ζεστός άνθρωπος, είχε λαϊκή αποδοχή...». Τη σκυτάλη παρέλαβε ο υφυπουργός Παιδείας Κώστας Ζουράρις λέγοντας «και να χάσουμε κάποια νησιά δεν είναι σημαντικό». Και το παραλήρημα συνεχίστηκε στα έδρανα της Βουλής μεταξύ του αναπληρωτή υπουργού Υγείας Παύλου Πολάκη και του αντιπροέδρου της ΝΔ Άδωνι Γεωργιάδη. Οι εκφράσεις που ακούστηκαν στο ναό της δημοκρατίας ξεπερνούν και αυτές που εκστομίζονται σε καφενείο παρακμιακής συνοικίας: «Κότα λειράτη!», «Πιστό σκυλί του Σόιμπλε», «Θρασύδειλε απατεώνα, γαϊδούρι ….» και πολλά άλλα κοσμητικά επίθετα. Το χειρότερο δε είναι ότι όχι μόνον δεν υπήρξε μετάνοια και δεν ζητήθηκε δημόσια μία συγγνώμη από τον ελληνικό λαό και τους δύστυχους μαθητές που έτυχε να βρίσκονται εκείνη την ώρα στη Βουλή και να παρακολουθούν τη συνεδρίαση, αλλά η βοθρώδης αντιπαράθεση συνεχίστηκε και τις επόμενες ημέρες με ανταλλαγή υβριστικών σχολίων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Είναι μάταιο μάλλον να περιμένουμε αλλαγή της κατάστασης όσο το πολιτικό μας σύστημα επιμένει να κινείται στη σφαίρα της ανωριμότητας και της εφηβικής παρορμητικότητας. Σήμερα είμαι περισσότερο πεπεισμένη από ποτέ ότι το γεγονός ότι η χώρα μας παραμένει όρθια οφείλεται αποκλειστικά και μόνον στον φιλότιμο Έλληνα. Στον εργάτη, ο οποίος - ευτυχώς - υπάρχει σε κάθε πόστο του δημόσιου βίου και συνεχίζει να δίνει καθημερινά τη μάχη του στο χώρο τον οποίο υπηρετεί αγνοώντας τις σειρήνες που παραπλανητικά ηχούν γύρω του. Πόσο θα αντέξει; Είναι ένα ερώτημα που θα απαντηθεί στο μέλλον. Πάντως, ας το πάρουμε απόφαση, το καράβι της χώρα μας κινείται χωρίς καπετάνιο και πλήρωμα. Ο,τι καταφέρουν πλέον οι κωπηλάτες, που κινούν τα χέρια τους με τη δύναμη της ψυχής και της σκέψης ότι στο βάθος υπάρχει στεριά…







Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [15:17:41]