ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Θέατρο: Το τέλος της αθωότητας

Θέατρο: Το τέλος της αθωότητας



Της ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΚΟΚΚΟΤΑ
Μια παρέα παιδιών, στο κατώφλι της εφηβείας, παίζουν τους πυροσβέστες, φορώντας αρχαϊκές περικεφαλαίες και ανάβουν φωτιές στις γειτονιές με τη φλόγα της άγουρης νιότης τους. Ορκίζονται στη φιλία και τη σύμπνοια της ομάδας και αναζητούν παράξενα και παθιασμένα τον ηρωισμό και τον έρωτα. Η τυφλή δίψα να πειραματισθούν και να γνωρίσουν το βαθύτερο νόημα της ζωής τους υπερβαίνει. Στην πορεία τους προς την ενηλικίωση παραμονεύει η οδύνη, το πένθος, ο θάνατος. Τι κι αν βάζουν μπουρλότο στον κόσμο των μεγάλων; Το ξύπνημα της άνοιξης της ζωής συνθλίβεται από τον χειμώνα της πραγματικότητας της ενήλικης ζωής. Φτάνουν στο τέλος της αθωότητας, έχοντας πληρώσει τίμημα βαρύ.
Αυτό είναι σε αδρές γραμμές το κλίμα, μέσα στο οποίο κινείται η «Ερόικα» (1937) του Κοσμά Πολίτη, ένα από τα εμβληματικότερα έργα της γενιάς του '30, που τοποθετεί σε πρώτο πλάνο και για πρώτη φορά, το θέμα της εφηβείας, ενταγμένο στη χορεία των «μυθιστορημάτων διάπλασης και διαμόρφωσης» (bildung - roman), είδος που άνθησε στη Γερμανία του 18ου και 19ου αιώνα. Με τίτλο που παραπέμπει στο δίπολο: Ερωτας - ηρωισμός, έννοιες που συνυπάρχουν και αποτελούν τα κλειδιά για το ξεκλείδωμά του, χωρίς ιδιαίτερη πλοκή αλλά με λεπτομερή αφήγηση, χωρίς ρεαλισμό αλλά με λυρισμό, ποίηση αλλά και νέους τρόπους έκφρασης (απουσία κεντρικής μορφής, πληθώρα αναδρομών στο παρελθόν), η μοντερνιστική σκηνή της «Ερόικα» ξεδιπλώνει την εποποιία του εφηβικού ονείρου ως μια αλλόκοτη, παράξενη και σκοτεινή ανάμνηση του αφηγητή της, που επιστρέφει στα χρόνια της αθωότητας με τη ματιά του ενήλικα.
Σε μια φανταστική πόλη, που σκόπιμα παραμένει ασαφής -παρά τις διατυπωμένες απόψεις για ταύτισή της με την Πάτρα τόπο διαμονής του Κοσμά Πολίτη στα χρόνια γραφής του έργου ή με την πολυπολιτισμική Σμύρνη των παιδικών του χρόνων- οι ήρωες του έργου, στο μεταίχμιο ανάμεσα στην παιδική ηλικία και την αναπόδραστη μετάβασή τους στον κόσμο των ενηλίκων, νιώθουν τα πρώτα ερωτικά σκιρτήματα και έρχονται αντιμέτωποι με τις πρώτες προκλήσεις της σάρκας. Ταλανίζονται από το πάθος της αναζήτησης και της κατάκτησης του ιδανικού του έρωτα και του ερωτισμού. Μυστικές αισθήσεις και ταραγμένα όνειρα, αυτόκλητα μυητικά φαντάσματα και θανάσιμοι πόθοι τους στοιχειώνουν.
Ο έρωτας για τα πρόσωπα του έργου είναι χωρίς ανταπόκριση και έχει αρνητικό πρόσημο. Επιφυλάσσει απαισιοδοξία και πληρώνεται με αίμα και θάνατο. Η άρνηση της οδύνης του από τον Λοΐζο τον οδηγεί στην κρυψώνα του προσωπείου και τον εξαναγκάζει σε φυγή χωρίς επιστροφή. Η ερωτική μύηση του Αλέκου από το φάντασμα του θείου Ανδρόνικου λειτουργεί ως θανάσιμο προμήνυμα και η κατάκτηση της ερωτικής ηδονής ως θανάσιμο άλμα και τιμωρία. Αντικείμενο του πόθου για την παρέα των αγοριών η Μόνικα, καταλήγει όμως μοιραία γυναίκα, μια μικρή Εύα που φέρει μέσα της τον καρπό της γνώσης, του πόθου αλλά και του θανάτου.
Η πλάνη και η αυταπάτη του έρωτα συμβαδίζει με την ψευδαίσθηση του ηρωισμού των προσώπων. Η μεταμφίεσή τους σε πυροσβέστες με περικεφαλαίες, η διοργάνωση αγώνων μετά τον θανάσιμο τραυματισμό του Ανδρέα, κατά τα πρότυπα των ηρώων της Ιλιάδας, καθώς και η πολιορκία της Μόνικας ως άλλης ωραίας Ελένης, ανάγονται σε σύμβολα ενός ψευτοηρωισμού των παιδιών, αφού στο τέλος οι πραγματικοί πυροσβέστες θα εμφανιστούν και το ταξίδι τους προς την ενηλικίωση θα ολοκληρωθεί ως οδυνηρή εμπειρία. Ο αρχαίος ελληνικός μύθος λειτουργεί για τον Κοσμά Πολίτη τόσο ως καταφύγιο από τη χρονική σύμπτωση του έργου του με το Μεταξικό καθεστώς όσο και ως εργαλείο παρωδίας και ειρωνείας μιας ψευδεπίγραφης παλληκαροσύνης.
Το σκηνικό εύρημα του Τηλέμαχου Τσαρδάκα, η αντιστροφή πλατείας και σκηνής
-στην πραγματικότητα φαινομενική- με τους θεατές να ασφυκτιούν στο ήμισυ της σκηνής, αποζητώντας ζωτικό χώρο και τους ηθοποιούς να καταλαμβάνουν το άλλο της μισό αλλά και ολόκληρο τον χώρο της πλατείας και των θεωρείων του θεάτρου - είτε είχε ως στόχο μιας μεγαλύτερης διαδραστικότητας, είτε έγινε για λόγους παραστασιακούς, φοβάμαι ότι δεν λειτούργησε. Κατά το πρώτο, γιατί η διαδραστικότητα δεν είναι θέμα απόστασης σκηνής και πλατείας αλλά μια εσώτερη και βαθύτερη λειτουργία λεκτικής, σωματικής και βλεμματικής απεύθυνσης των ηθοποιών προς το κοινό. Κατά το δεύτερο, γιατί συνέβαλε στη διασπορά, τον κατακερματισμό και τελικά την απομάκρυνση της αφήγησης και της δράσης από το κοινό.
Στα θετικά της παράστασης της «Ερόικας» προσγράφονται η διδασκαλία των ρόλων και προ πάντων η επινόηση και απόδοση των μουσικών μερών, που ανέδειξαν τον λυρισμό και την ποίηση του έργου, με τον εξαιρετικό Διονύση Μπάστα, μουσικό μυσταγωγό και καίρια υποστηρικτικό καθ' όλη τη διάρκεια της παραστασιακής διαδικασίας. Τα τέσσερα νεαρά κορίτσια (Πάολα Καλλιγά, Εφη Κιτσαντά, Χριστίνα Κουταλιάγκα και Βιβή Φωτοπούλου) υπηρέτησαν τη σκηνοθετική γραμμή και αποδείχθηκαν ευάγωγα όργανα. Με σκηνική ενέργεια και φρεσκάδα, ερμηνευτική και φωνητική επάρκεια εναλλάχθηκαν στην απόδοση της αφήγησης και της δράσης, υποστηρίζοντας ευσυνείδητα πολλαπλούς ρόλους και μεταβαίνοντας με άνεση από τον έναν στον άλλον.
Μια παράσταση αφήγησης και επινόησης, η δεύτερη της «πατρινής τριλογίας», που ξεκίνησε με το «Οι Τόποι είναι Ηχοι» και θα ολοκληρωθεί με τη θεατρική διασκευή του έργου της Αθηνάς Κακούρη «Πριμαρόλια».


AΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ





Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[χθες 16:36]  Αναδεικνύοντας τη γαλλική γλώσσα
[χθες 13:45]  Ο Κώστας Μαλιάτσης σήμερα στην...
[χθες 11:52]  Δύο τελευταίες παραστάσεις για την...
[χθες 19:47]  Θέατρο: Θέατρο μέσα στον πόλεμο
[χθες 12:40]  Οι «ΒΟΡΕΙΟΙ ΚΑΙ ΝΟΤΙΟΙ» στη...
[χθες 12:23]  Τελευταία παράσταση για το «Μπαλού...
[χθες 10:24]  Μάγεψαν οι χορωδίες BelCantes...
[χθες 21:57]  Παρουσιάζεται την Πέμπτη το νέο...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [04:33:21]