Πέμπτη 27 Απριλίου 13:57      13°-25° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Ο Κων/νος Μάγνης γράφει...


Εικοσιμιά τ' Απρίλη



Τα παιδιά, επί χούντας, ήταν μια πολύ επικίνδυνη κατάσταση για κάθε σπίτι. Μπορούσαν να γίνουν ακούσιοι καταδότες των γονιών τους, μεταφέροντας "έξω" πράγματα και σχόλια που άκουγαν στην οικογένεια. Ετσι, οι γονείς ήταν πολύ προσεκτικοί όταν μιλούσαν "για την κατάσταση". Αλλά και στον έξω κόσμο, τα παιδιά μπορούσαν να προκαλέσουν ζήτημα με απείθαρχη συμπεριφορά απέναντι σε παράγοντες της χαμηλής κλίμακας, που ασκούσαν ρόλο μικροτοποτηρητή του καθεστώτος. Ο διευθυντής του σχολείου, κάποιοι αστυνομικοί με υπερβάλλοντα ζήλο, ακόμα και εθνικόφρονες πολίτες της γειτονιάς. Ακόμα και το ποδόσφαιρο σε μια πλατεία μπορούσε να εκληφθεί ως αλήτικη πράξη, αυτές οι συμπεριφορές θα μπορούσαν να είναι εκκολαπτήρια τεντιμπόιδων ή αποσυνάγωγων νέων. Το στρατιωτικό αλλά και το διοικητικό- κοινωνικό καθεστώς πάνω στο οποίο στηρίχθηκε η χούντα, τα πρόσεχε πολύ αυτά. Υπήρχε άλλωστε ένα νόου χάου στο αντικείμενο του κοινωνικού ελέγχου που ξεκινούσε πολύ πριν τη χούντα.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η χούντα στηρίχθηκε. Αφ' ενός σε πρόθυμους κοινωνικούς πυρήνες και μηχανισμούς της διοίκησης, της εκπαίδευσης και της ιεραρχίας, αφ' ετέρου σε ένα πνεύμα φοβίας που μούδιασε την κοινωνία ως μάζα και ως άτομα. Καθένας επέλεξε "να κοιτάει τη δουλειά του" για να "μην έχει μπλεξίματα". Το μυστικό της επιτυχίας της χούντας ήταν η προγενέστερη απειλητική λειτουργία του αστυνομικού κράτους της μεταξικής και μεταπολεμικής περιόδου: Ο κόσμος είχε ιδέα του τι θα πει να μπλέξεις, και των παρενεργειών που αυτό που θα είχε στη δουλειά και στην οικογένεια. Οι πόλεις ήταν μικρές. Τα χωριά, απολύτως διάφανη κατάσταση. Ηταν γνωστό τι καπνό φούμαρε καθένας στην κοινωνία.
Μεγαλώνοντας, σε καιρό δικτατορίας, αρχίσαμε να ψυχανεμιζόμαστε τη βία ως ψυχολογική συνθήκη που λειτουργούσε σαν αποτρεπτική δύναμη. Στην πορεία μάθαμε και άλλα, τα οποία, βέβαια απεικονίστηκαν εύγλωττα κατά τους ξεσηκωμούς των φοιτητών. Μας συνεπήραν ως ηρωική, λεβέντικη λάβα και τότε αρχίσαμε να αντιλαμβανόμαστε ότι ο μέχρι τότε αυτονόητος για εμάς κυβερνητικός και διοικητικός ετσιθελισμός, αποτελούσε κατακριτέα υπόθεση, ήταν ένα μαύρο δάσος που μας έκρυβε έναν κόσμο διαφορετικό, πιο φωτεινό, πιο ελεύθερο. Ως τότε για εμάς, τα παιδιά της χούντας, η ελευθερία βρισκόταν μόνο στα πρώτα τετράστιχα του Εθνικού Υμνου και είχε ολοκληρωθεί με την αποδέσμευση από τον τουρκικό ζυγό. Αλλη ελευθερία δεν προβλεπόταν στην κοινωνική ημερήσια διάταξη.
Με την καταστολή του φοιτητικού ξεσηκωμού ήρθαν οι πρώτες πληροφορίες για βιαιοπραγίες. Με την ανατροπή Παπαδόπουλου από τον (νομίζαμε) Γκιζίκη (για τον Ιωαννίδη μάθαμε μόλις η χούντα έπεσε), πολύς κόσμος παρασύρθηκε, πιστεύοντας ότι θα αποκατασταθεί "η δημοκρατία", ενώ στο μεταξύ ο υπερπαπαδοπουλισμός (αρχηγός της κυβέρνησης, μονότονος αγορητής, πρόεδρος της δημοκρατίας) είχε αρχίσει να φαντάζει σαν μια παθολογική κατάσταση. Ανοιξαν στόματα, ακούστηκαν πράγματα. Και με την κατάρρευση της χούντας, τότε που βγήκαμε να υποδεχθούμε "τον πολιτικό κόσμο", όπως αποκαλείτο η τάξη των κανονικών πολιτικών, σαν απελευθερωτική δύναμη, αρχίσαμε να μαθαίνουμε για τις φρικαλεότητες των κρατητηρίων και τη μισανθρωπία των καθεστωτικών και των εξαπτερύγων τους.
Πέρασαν πενήντα χρόνια. Τα παιδιά της χούντας μάθαμε να θεωρούμε τη δημοκρατία ιερή υπόθεση και την καταστολή της αντίθετης άποψης βαρύ αμάρτημα. Μετά ήρθαν άλλα παιδιά, που δεν έμαθαν όσα ξέραμε εμείς, αντίθετα έμαθαν ότι η δημοκρατία είναι μεν αυτονόητη κατάσταση, χωρίς όμως να έχουν ένα μοντέλο αυταρχισμού στη βαλίτσα των βιωμάτων τους, ώστε να αντιδιαστέλλουν, και να εκτιμούν. Μετά ήρθαν άλλα παιδιά. Εκείνα έμαθαν κάτι άλλο: Οτι η δημοκρατία είναι μια αυταρχική κατάσταση που καταστέλλει τη διαφορετικότητα. Μετά ήρθαν άλλα παιδιά, εκείνα που έμαθαν ότι η δημοκρατία είναι μια υπόθεση των φαύλων, ότι έχουμε ανάγκη από ηθική και εθνική καθαρότητα, ότι οι δυτικές μας αναφορές είναι τμήμα της όλης φαυλότητας, και ότι δεν κάνει κακό και καμιά φάπα προκειμένου να υπερασπίζεσαι τα ιδεώδη σου.
Πενήντα χρόνια μετά, ο Παπαδόπουλος γελάει από μέσα του, αλλά το γέλιο του έρχεται, μες τη βραχνάδα του, σαν ηλεκτρικό ρεύμα και μας ανατριχιάζει. Είναι Απρίλιος, 21, δεν έχει βάλει ζέστες ακόμα.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [13:57:03]