ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


ΜΑΓΝΗΣ


Η χθεσινή εκπομπή



Ο θεός σου παίζει τηλεόραση. Βγαίνεις στη βεράντα ή ξαπλώνεις με θέα τη Βαράσοβα και αρχίζει το πρόγραμμα. Ο ουρανός γεμίζει ψαροκόκκαλα που αστράφτουν και ξεπετάγονται στον θόλο του. Σαν μια διαβολική τρίαινα που κινείται με τσαντίλα με τα αναμμένα κάρβουνά της, αλλά είπαμε, ο θεός. Είναι μια τρικυμία από κύματα φωτός σε μια ακανόνιστη, φαντασμαγορική χορογραφία. Το μπαλέτο, οι ψαροκόκκαλοι που λέγαμε, είναι ανεξάντλητοι σε επινοήσεις, λαστιχένιοι σε ευελιξία και ταχείς σαν μαστίγια. Το λεξιλόγιό μας είναι φτωχό: Μαγευτική βραδιά, για να το συμπυκνώσουμε. Το πασπαλίζουμε με επιφωνήματα νέας εσοδείας, ουάου και τα συναφή. Μην το βλέπεις έτσι γαλήνιο το σύμπαν: Εχει πολύ μεγάλες δυνατότητες.
Την ώρα που εσύ απολαμβάνεις και συλλογιέσαι πώς εμεγαλύνθη τα έργα του Κυρίου- διότι ακόμα και στην καταιγίδα κάποια σοφία υπάρχει, και ποίηση πολλή και δέος- θαλάσσια κύματα βασανίζουν πλεούμενα και απειλούν ανθρώπους. Οργίλοι άνεμοι σαρώνουν τα πάντα. Και κάπου βορειότερα, ένας τυφώνας αφήνει πίσω θύματα, αλλά εσύ το αγνοείς. Και ούτε το υπολογίζεις σαν πιθανότητα. Είσαι ένα σύστημα κλειστό, σε περιβάλλον ασφαλείας, καταναλώνεις υπερθέαμα, βουλιμικά απαιτώντας περισσότερα φαινόμενα, αγριότερα, πιο αστραπιαία, πιο φανταχτερά, ακόμα και αν η έξαρση και η παράταση κάνουν τα πράγματα απειλητικότερα και πιο δραματικά για ανθρώπους εκτεθειμένους εκεί έξω, εκεί απέναντι, εκεί βόρεια, σε κάποια Χαλκιδική ή στο Ιόνιο. Οταν γίνεσαι παιδί, το μυαλό σου δεν έχει θέση για άλλους. Ούτε καν για τον εαυτό σου τον ίδιο. Τη θέση του έχει πάρει ένας δαίμονας που θέλει και θέλει.
Το χιόνι, το χαλάζι, η πλημμύρα, το τσουνάμι, η κατολίσθηση, η νεροποντή και η ανεμοθύελλα κάποιους σκοτώνουν, κάποιους αφανίζουν και κάποιους γοητεύουν. Είναι ένας είδος λαγνείας, μια δίψα για φόβο, μια σαγήνη που σου προκαλεί η δύναμη της φύσης, η ακρότητα του φαινομένου, η φαντασιακή σου περιδίνηση στα μυθικά αφηγήματα των βιβλικών καταστροφών. Σε ένα επίπεδο λιγάκι πιο απλό, σε τέρπει αυτή και μόνη η τομή, το απρόσμενο, να περπατάς μια βραδιά του καύσωνα βγαίνοντας από το γραφείο, χωρίς να έχεις πάρει είδηση τις συννεφιές, και αναπάντεχα να σε χτυπάει στο κρανίο μια σταγόνα και μετά η αδελφή της και μετά η οικογένεια σύσσωμη. Ολα μυρίζουν βρεγμένη σκόνη, μια οσμή απαράλλακτη όσα χρόνια κι αν περάσουν, κι όσο κι αν η πόλη μεταλλάσσεται, τα πόδια μας γλιστρούν, τα ρούχα μουσκεύονται, και όλα είναι τόσο αιφνίδια και τόσο διασκεδαστικά, που ούτε που περνάει από το μυαλό σου η ζημιά του μαγαζάτορα, οι ματαιωμένες διακοπές των φίλων, οι ακυρώσεις των γλεντιών, το ντεραπάρισμα της βέσπας, οι κίνδυνοι και οι συμφορές κάποια χιλιόμετρα μακρύτερα. Μαθαίνεις αργότερα για θανάτους και δράματα. Τι λες μωρέ παιδί μου, λες. Η τηλεόραση παίζει τον υπουργό που θα εκφωνήσει το προσήκον μήνυμα και η σκηνή πλαισιώνεται από στιγμιότυπα παραλίας: Στο τοπίο της καταστροφής, ένας νεαρός συγυρίζει τις ξαπλώστρες που πήρε ο τυφώνας. Εχει βγει ξανά ήλιος και η ζωή πρέπει να συνεχιστεί: Αυτή είναι η δουλειά της, και αυτή είναι η δουλειά του νεαρού με τις ξαπλώστρες.
Μη χάσετε την καταιγίδα της Δευτέρας.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση












Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [02:02:01]