Τετάρτη 20 Σεπτεμβρίου 01:18      13°-27° Πάτρα
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Ζακυνθινός Διονύσης


Διεκδικήσεις του παρελθόντος που ξεχάσαμε



Πριν από περίπου μια δεκαετία είχε αναχθεί σε σημαντικό τοπικό θέμα το αίτημα της πόλης τα δικαστήρια να μεταφερθούν σε έναν άλλο χώρο από το ιστορικό κτίριο της Γούναρη, όπου λειτουργούν εδώ και πολλές δεκαετίες.
Η παλαιότητα του, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι ο σεισμός του 2008 το είχε πληγώσει βαριά, έκανε επιτακτική ανάγκη τη μεταφορά των δικαστηρίων.
Ομως, όταν χάθηκε στο «παρά πέντε» η ευκαιρία να αποκτήσουμε μέσω ΣΔΙΤ νέο δικαστικό μέγαρο στην περιοχή του στρατοπέδου του ΚΕΤΧ, αρκεστήκαμε στην αποκατάσταση του εν λόγω κτιρίου.
Συμβιβαστήκαμε, φαίνεται, με την ιδέα ότι τα δικαστήρια μια χαρά είναι εκεί που είναι και δεν χρειάζεται να στεγαστούν σε ένα σύγχρονο κτιριακό συγκρότημα, με τις ανάλογες υποδομές.
Αυτή είναι μόνο μια από τις μετέωρες διεκδικήσεις του παρελθόντος, που στην πορεία χάσαμε ή ξεχάσαμε, αρκούμενοι στο έλασσον και παραβλέποντας το μείζον.
Αλλωστε, κατά καιρούς, ως τοπική κοινωνία βάζουμε στην αιχμή της ατζέντας των διεκδικήσεων μας διάφορα αιτήματα, κάποια από τα οποία στην πορεία τα αμελούμε, τα παρατάμε.
Ισως γιατί κουραζόμαστε να τα… κυνηγάμε, ίσως γιατί θεωρούμε στη συνέχεια ότι η ικανοποίηση τους είναι ανέφικτη.
«Τι απέγινε ο παλιός στόχος για δημιουργία νέου αστυνομικού μεγάρου;», ήταν το εύλογο ερώτημα που έθετε προ ολίγων ημερών η «Πελοπόννησος» στο κύριο άρθρο της. Αλλη, λοιπόν, μια ξεχασμένη διεκδίκηση, που έμεινε στου δρόμου τα μισά.
Εξαιρώντας την αίσια έκβαση της παραχώρησης του θαλάσσιου μετώπου, εάν ανατρέξουμε στο παρελθόν θα διαπιστώσουμε ότι σε πολλά ανοικτά ζητήματα αρχικά βάζουμε τον πήχη ψηλά και στη συνέχεια τον χαμηλώνουμε ή μας τον χαμηλώνει η εκάστοτε κεντρική εξουσία.
Εξίσου χαρακτηριστική περίπτωση είναι αυτή του Σχεδίου Πόλης, το οποίο κατά την άποψη του γράφοντος είναι το σπουδαιότερο ζήτημα, καθώς από την προώθηση του συναρτάται η πολεοδομική μετεξέλιξη της Πάτρας.
Δυστυχώς, όμως, κι αυτό έχει κολλήσει για τα καλά μετά το ξέσπασμα της κρίσης, ενώ μαζί του ουδείς πλέον ασχολείται.
Σαν να το θεωρούμε μια χαμένη υπόθεση (και λόγω των εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ που απαιτούνται για την εφαρμογή του) σαν να είμαστε ικανοποιημένοι από τη σημερινή λειτουργία της πόλης, σαν να μην υπάρχει η ανάγκη να διανοιχθούν νέοι δρόμοι, να αποκτήσουμε κι άλλες πλατείες.
Αρκεί που μας ευχαριστεί ότι η διάνοιξη της Κανακάρη έχει μπει στην τελική ευθεία. Θα αλλάξει, λέει, την όψη της αχαϊκής πρωτεύουσας. Σύμφωνοι, θα βοηθήσει, αλλά δεν είναι πανάκεια.
Και δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι η υλοποίηση του σχετικού έργου θα έπρεπε να είχε ολοκληρωθεί εδώ και χρόνια.
Ας μην το προσπερνάμε αυτό.




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση


 


 

 

 


Πελοπόννησος
 
 

 



Τελευταία [01:18:27]