Μια Πατρινή στην Πύλο – Με εθελόντριες στον τόπο του ναυαγίου

Με τα μάτια βουρκωμένα παρακαλούσαν να μιλήσουν με συζύγους, παιδιά, μάνα ή πατέρα ανάλογα με το τι είχε αφήσει ο καθένας πίσω του, στην πατρίδα. Αυτή την ανάγκη κάλυψε ο Τομέας Κοινωνικής Πρόνοιας του ΕΕΣ. Στην ομάδα αυτή συμμετείχαν από την Πάτρα η προϊσταμένη του Τμήματος Κοινωνικής Πρόνοιας, κοινωνική λειτουργός Μαρία Θεοδωρακοπούλου, η οποία μαζί με δύο εθελόντριες βρίσκονταν από την Πέμπτη στον τόπο του συμβάντος.

Η Μαρία Θεοδωρακοπούλου

«Ο τομέας Κοινωνικής Πρόνοιας σε καταστάσεις κρίσης εκτός από την παροχή πρώτων βοηθειών, την καταγραφή των βασικών αναγκών δίνει πολύ μεγάλη βαρύτητα σε ένα άλλο πολύ μεγάλο κομμάτι που αφορά τις πρώτες βοήθειες ψυχικής υγείας στους διασωθέντες, καθώς επίσης και την ψυχοκοινωνική τους στήριξη εξηγεί αρχικά η κ. Θεοδωρακοπούλου, περιγράφοντας στη συνέχεια:

«Φτάσαμε στην Πύλο την Πέμπτη το μεσημέρι, ενώ είχε προηγηθεί η φροντίδα της σωματικής υγείας από τα άλλα κλιμάκια του ΕΕΣ και φυσικά το υγειονομικό σύστημα. Εστιάσαμε στο να δώσουμε στήριξη κυρίως στους νοσηλευόμενους στο νοσοκομείο, διότι θεωρούνται πιο ευάλωτοι από τον υπόλοιπο πληθυσμό. Ετσι σε συνεργασία με το Πολυδύναμο Κέντρο του ΕΕΣ, που έχει διερμηνείς σε 17 γλώσσες, ήρθαμε σε επικοινωνία με τους διασωθέντες και σταθήκαμε δίπλα τους, ώστε να μας εκφράσουν την ανάγκη τους».

ΔΥΣΚΟΛΙΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Ηταν εύκολο;

«Οχι. Το πρόβλημα δεν ήταν γλωσσικό καθώς τα μάτια τους, οι εκφράσεις του προσώπου τους και οι κινήσεις του σώματός τους μας είπαν τα πάντα. Και σε αυτά τα πάντα κυριαρχούσαν ο ψυχικός πόνος, η απελπισία, ο φόβος. Μέσα σε αυτή την πληθώρα των συναισθημάτων στήσαμε γέφυρα επικοινωνίας με τη βοήθεια των διερμηνέων μας και μας εξέφρασαν αυτό που ήθελαν. Κι αυτό ήταν η επικοινωνία με τις οικογένειές τους. Κανένας από αυτούς δεν είχε μιλήσει με την οικογένειά του. Είχαμε τη δυνατότητα, με κινητό της υπηρεσίας μας του ΕΕΣ, και οι 26 να μιλήσουν με αγαπημένα τους πρόσωπα και να δώσουν το στίγμα ότι βρίσκονται στη ζωή».

ΧΑΡΑΓΜΕΝΗ Η ΑΓΩΝΙΑ

Στο μυαλό και στην καρδιά της κ. Θεοδωρακοπούλου, όπως και των άλλων εθελοντών, θα μείνει για πάντα χαραγμένη η αγωνία με την οποία καλούσαν τα νούμερα τηλεφώνων των δικών τους ανθρώπων. «Ηταν πολύ βαριά τα συναισθήματα. Τους κατέκλυζε η απελπισία όταν δεν κατάφερναν να επικοινωνήσουν με την πρώτη. Κάρφωναν τα μάτια τους πάνω μας και με το βλέμμα τους εκλιπαρούσαν να τους δοθεί μία ακόμα ευκαιρία. Οι άνθρωποι με τους οποίους ασχοληθήκαμε ήταν ηλικίας 14 ετών έως 45 ετών. Οι μικρότερες ηλικίες ήθελαν να μιλήσουν με τον μπαμπά και τη μαμά και οι μεγαλύτεροι με άλλα μέλη της οικογένειάς τους. Η κινήσεις τους ήταν αμήχανες, αγωνιώδεις για το αν θα τα καταφέρουν. Ετρεμαν όταν καλούσαν το νούμερο επικοινωνίας. Οταν τελικά άκουγαν στην άλλη γραμμή του τηλεφώνου τα αγαπημένα τους πρόσωπα, τα μάτια  βούρκωναν. Οι πιο δύσκολες επικοινωνίες ήταν με τη Συρία. Οι διασωθέντες που κατάγονταν από εκεί έκαναν απεγνωσμένες προσπάθειες. Εμείς τους διαβεβαιώναμε ότι θα είμαστε δίπλα τους μέχρι να επικοινωνήσουν. Τότε ηρεμούσαν και χαμογελούσαν. Ενας μπαμπάς που ήταν από τη Συρία, έκανε διαρκείς προσπάθειες την Πέμπτη να επικοινωνήσει με την οικογένειά του αλλά δεν τα κατάφερε. Την Παρασκευή ξαναπήγαμε στον θάλαμο νοσηλείας του και ξεκίνησε πάλι τις προσπάθειες. Τελικά τα κατάφερε. Μόλις άκουσε τη φωνή των δικών του ανθρώπων άρχισε να κλαίει, ενώ τα χαρούμενα ξεφωνητά των παιδιών και της συζύγου του ”έσπαζαν” τη συσκευή του τηλεφώνου. Ηταν συγκλονιστική αυτή η στιγμή. Χαίρονταν αυτοί και χαιρόμαστε κι εμείς μαζί τους. Ανοιγαν τα χέρια τους και τα έκλειναν στο σημείο της καρδιάς για να μας πουν ευχαριστώ. Εκαναν σαν να τους κάναμε το πιο πολύτιμο δώρο».