ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Κατά τα άλλα, εντάξει

Κατά τα άλλα, εντάξει



Ηταν ένα ανέκδοτο, ενσωματωμένο σε κινηματογραφικό σενάριο, και μάλιστα σε σχετικά σοβαρή ταινία. Σ' άλλους αρέσει, σ' άλλους δεν αρέσει, έλεγε ο μάρτυρας του δικαστηρίου για το ένα ή το άλλο ζήτημα, καταλήγοντας να το πει και για τη σύζυγό του, προκαλώντας ιλαρότητα στην αίθουσα. Αλλά όπως όλα τα ανέκδοτα, η φράση αποτυπώνει μια φιλοσοφική αντίληψη. Σ' άλλους αρέσει, σ' άλλους δεν αρέσει: Κανένα αντικείμενο, καμία κατάσταση, κανένα πρόσωπο, δεν είναι μονοδιάστατη υπόθεση. Εχει τα θετικά του, έχει τα αρνητικά του. Ακόμα παραπέρα: Τι καθένας μας ορίζει ως θετικό ή αρνητικό, δεν είναι αντικειμενικό, αλλά καθορίζεται από την αντίληψη, την κουλτούρα, τα βιώματα, την αισθητική, τον χαρακτήρα μας.
Κάπως έτσι πάει το πράγμα και με τον Αμβρόσιο: Σε άλλους άρεσε, σε άλλους δεν άρεσε. Αλλοι ήταν πιο κοντά στις θέσεις του, άλλοι απολύτως απέναντι. Σηκώνουμε τα χέρια και τελειώνουμε τη συζήτηση; Όχι ακριβώς. Ο Αμβρόσιος, όχι με τη θέλησή του, υπήρξε μια ζώσα, διαρκής και επίμονη αφορμή να συνειδητοποιήσουμε ότι ορισμένα αξιακά ζητήματα δεν εναπόκεινται στον υποκειμενισμό ενός εκάστου, αλλά είναι αποκρυσταλλωμένα ως θεμελιώδεις πολιτισμικές, νομικές και ηθικές αρχές, πλείστες από τις οποίες ο αποχωρών ιεράρχης αρεσκόταν ηδονικά σχεδόν να παραβαίνει. Δεν είναι προσωπικό θέμα καθενός η άποψη για τη δημοκρατία, τα δικαιώματα, τον σεξουαλικό προσανατολισμό (των άλλων). Τα ζητήματα αυτά είναι κατοχυρωμένα μέσα από συνταγματικές και νομικές διατάξεις και δεν υπόκεινται στην περαιτέρω έγκριση κανενός.
Υπό την έννοια αυτή, ο Αμβρόσιος ανήκε στην Ελλάδα μιας πολύ παλιότερης εποχής, τότε που οι τιμητές, οι σκληροί ιεροκήρυκες, οι εισαγγελείς των ηθών αναγνωρίζονταν ή αυτοεπιβάλλονταν ως δικαιωματικοί τοποτηρητές των συνειδήσεων, των συμπεριφορών, των επιλογών και των απόψεων. Είχε αρκετό μυαλό, ασφαλώς, για να καταλάβει ότι το καθεστώς αυτό είχε αλλάξει και ότι το δικαίωμα αυτό εξέλιπε. Αλλά φαίνεται ότι τον διασκέδαζε να το ασκεί, κόντρα στον αντίλογο, την κατακραυγή και τους νόμους, επειδή δεν είχε και δεν έχει εκλείψει το ακροατήριο που είναι δεκτικό στο πνεύμα της παλιάς εποχής, οι συμπατριώτες αυτοί, δηλαδή, που πιστεύουν ότι πάμε κατά διαόλου, ότι έχουμε ξεφύγει, ότι τα δικαιώματα είναι σχετική υπόθεση: Οι μειοψηφίες έχουν μεν δικαιώματα (καλώς ή κακώς), αλλά η άσκησή τους δεν πρέπει να ενοχλεί τις πλειοψηφίες. Μπορεί να είσαι ομοφυλόφιλος, αλλά μην το παρακάνουμε.
Συνεπώς, το ζήτημα δεν ήταν και δεν είναι ο Αμβρόσιος τόσο, αλλά το τμήμα εκείνο της ελληνικής κοινωνίας που χρειάζεται Αμβρόσιους για να εκφραστεί και να αισθανθεί ότι βρίσκεται σε ασφαλείς, ελέγξιμες συντεταγμένες. Οι συμπατριώτες εκείνοι που βλέπουν κινδύνους στις ελευθερίες και που πιστεύουν ότι ο κόσμος χρειάζεται τάξη, έστω και αν αυτό απαιτεί (συγχωρεί, επιβάλλει) λίγο ζόρι παραπάνω.
Δεν ήταν και δεν το ζήτημα ο Αμβρόσιος, αλλά ότι η περίπτωσή του ανέδειξε ότι το τμήμα της κοινωνίας που τον ενέκρινε ή που θεωρούσε ακραία μεν αλλά «κάπου εύλογη» την αλλεργική του διάθεση κατά πολιτικών, καλλιτεχνών, μειονοτήτων που παρέβαιναν την προσωπική του κοσμική και ηθική αντίληψη, ήταν και είναι ένα ογκώδες παγόβουνο, που ελέω κρίσης, παγκοσμιοποίησης, μεταναστευτικού, ραγδαίων μεταβολών, άρχισε να φλογίζεται και να ενεργοποιείται μέσα από την ψήφο, την έκφραση και τη στάση. Δεν ήταν και δεν είναι το θέμα ο Αμβρόσιος όσο η ανοχή, η συγκατάβαση, το σιγοντάρισμα. Όπως επίσης θέμα ήταν και είναι ο δισταγμός και ο φόβος στην αποδοκιμασία και την εναντίωση. Οι επίσκοποι είναι κάτι πολύ παραπάνω από εκπρόσωποι του θεού επί της γης, είναι κάτοχοι κοσμικής δύναμης , είναι κορυφές σε μια πανίσχυρη πυραμίδα η οποία έχει εκτόπισμα, δημόσιο ήχο, διεισδυτικότητα, πολυπλόκαμη δικτύωση, παράλληλα όμως εμπνέει ένα δέος που αντλεί καταγωγή από ένα μακρινό παρελθόν. Πολλοί διαφωνούσαν με τον Αμβρόσιο κάθετα, δεν προσυπέγραφαν τις αντιδράσεις σε βάρος του, απλά και μόνο επειδή ήταν ιεράρχης. Κάτι που μπορεί να μην νομιμοποιούσε αλλά έδινε δικαιολογία ανοχής στα υπόλοιπα.
Αλλά υπήρχαν και τα υπόλοιπα των υπολοίπων: Το φιλανθρωπικό έργο της Μητρόπολης, που ήταν πλούσιο και πολυσχιδές. Να μια ωραία συζήτηση: Πόση μισαλλοδοξία συγχωρεί η καλοσύνη; Πόσο αγνό και θεάρεστο είναι να αποδέχεσαι τον επιθετικό, αφοριστικό λόγο όταν δεν είσαι εσύ ο στόχος, αλλά είναι άλλος; Ολοι, σε ένα ποσοστό, είμαστε «κατά τα άλλα εντάξει». Τι μπορεί να μας συγχωρηθεί στο σκέλος που δεν είμαστε εντάξει;




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση












Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [03:54:07]