ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Δεγαΐτης: Με ενδιαφέρει η ουσία, όχι τα εφέ

Δεγαΐτης: Με ενδιαφέρει η ουσία, όχι τα εφέ



Αύριο σηκώνει αυλαία, για τη νέα σεζόν, η Παιδική Σκηνή του θεάτρου Επίκεντρο+ με την παράσταση «Η Ροδή και το χρυσό βεργί». Πρόκειται για τη διασκευή του λαϊκού ηπειρώτικου παραμυθιού «Το χρυσό βεργί», που υπογράφει η Ανδρη Θεοδότου και σκηνοθετεί ο Δημήτρης Δεγαΐτης.
Μία μέρα πριν την πρεμιέρα, και εν μέσω προβών για τους «12 ενόρκους» όπου θα πρωταγωνιστεί στο θέατρο «Αλκμήνη», ο σκηνοθέτης μίλησε στην «Π» για την επιλογή του έργου, τη σκηνοθετική του ματιά, αλλά και τον τρόπο που αντιμετωπίζει το παιδικό θέατρο και τους μικρούς θεατές.
Ξεκινώντας τη συζήτηση από τα κίνητρα που τον ώθησαν να επιλέξει το συγκεκριμένο έργο, ο Δημήτρης Δεγαΐτης εξηγεί ότι την επιλογή του υπαγόρευσε το γεγονός ακριβώς ότι πρόκειται για «ένα ελληνικό λαϊκό παραμύθι. Η ελληνική μας παράδοση έχει πολλούς θησαυρούς και θέλησα να ανασύρω και να παρουσιάσω έναν από αυτούς».
Οσο για τη σκηνοθετική προσέγγιση, είναι σαφής: «Σήμερα, που λόγω της τεχνολογίας τα παιδιά είναι υπερκινητικά και συνηθισμένα στην εικόνα, εγώ προσπαθώ να κάνω το αντίθετο. Θέλω να τους δίνω περισσότερο χρόνο να σκέφτονται, να ταυτίζονται με κάποιους ήρωες, να ταξιδεύουν σε έναν άλλο κόσμο, σε μια άλλη εποχή».
Για να τα πετύχει, αυτά, όπως σημειώνει, δεν βασίζεται ούτε στα σκηνικά, ούτε στα εφέ γενικότερα. Η παράσταση που θα δούμε στο Επίκεντρο+ στηρίζεται στους ηθοποιούς και τον λόγο. «Στη σκηνή υπάρχουν μόνο τέσσερα σκαμνάκια κι ένα 7μετρο πανί, το οποίο γίνεται άλλοτε ρούχο, άλλοτε κατάρτι κ.λπ. Αυτό που με ενδιαφέρει είναι να εστιάσω στην ουσία του έργου, να αγγίξω την ψυχή των παιδιών και να εξάψω τη φαντασία τους» εξηγεί ο Γ. Δεγαΐτης.
Τον ίδιο πάντως τον γοήτευε ανέκαθεν ο κόσμος του παραμυθιού, καθώς όπως λέει «μέσω αυτού διατηρώ την αθωότητά μου και την παιδικότητα που πρέπει να έχει κανείς όταν απευθύνεται σε μικρούς θεατές».
Πέρυσι, απολαύσαμε στην Πάτρα τη σκηνοθετική του δουλειά «Το φάντασμα του Κάντερβιλ», που παρουσίασε η παιδική σκηνή του ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας, στο θέατρο «Απόλλων». Με προϋπηρεσία στο παιδικό θέατρο από το 2001 -συνεργάστηκε στο Ανοιχτό Θέατρο του Γιώργου Μιχαηλίδη, ενώ τα δέκα τελευταία χρόνια σκηνοθετεί στο Θέατρο Τέχνης Κάρολου Κουν- ο Δ. Δεγαΐτης γνωρίζει πολύ καλά τις απαιτήσεις του παιδικού κοινού και ξέρει να το σέβεται. Εξ ου και δίνει μεγάλη σημασία στη διασκευή. «Δεν πρέπει, επουδενί, να είναι αφελής ή απλοϊκή -δεν γίνεται να υποτιμάμε τα παιδιά, ούτε να τους τα δίνουμε όλα μασημένα. Σε αυτό τον τομέα ευτύχησα, πιστεύω, γιατί η Ανδρη Θεοδότου που υπογράφει τις θεατρικές διασκευές έχει πολύ δυνατή πένα και τα κείμενά της δεν απευθύνονται σε παιδιά, αλλά σε ενήλικες. Στόχος μας δεν είναι να φτιάχνουμε παράσταση για παιδιά, αλλά να κάνουμε καλό θέατρο και μέσω αυτού να διαμορφώνουμε τους αυριανούς θεατές».
Επιστρέφοντας στη «Ροδή και το χρυσό βεργί» συζητάμε για τα θέματα που θίγει η παράσταση: Αγάπη, αγώνας για τα ιδανικά, η πάλη ανάμεσα στο καλό και το κακό. Με την τελευταία να είναι -φευ- αιώνια, του ζητάω την άποψή του για τη δύναμη της αγάπης στις μέρες μας. «Κάθε εποχή είναι διαφορετική. Οταν αγαπάς αληθινά όμως, το συναίσθημα παραμένει το ίδιο, ασχέτως εποχής. Θα νιώθεις το ίδιο πάθος, θα κάνεις τρέλες για τον άνθρωπό σου, κι αν χρειαστεί θα δώσεις ακόμα και την ίδια σου τη ζωή. Η αλήθεια είναι ότι η εποχή μας είναι δύσκολη, σκληρή, ίσως, και πολλές φορές η απομάκρυνση και η αποξένωση των ανθρώπων δημιουργεί έντονο το αίσθημα της μοναξιάς».
Σε μια τόσο ζόρικη εποχή, με την τεχνολογία στο φόρτε της, πόσο εύκολο είναι να μιλήσεις στα παιδιά που «έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα»; «Τα παιδιά είναι πανέξυπνα, δεν είναι εύκολο να τα κερδίσεις. Εμείς προσπαθούμε μέσα από τον κόσμο του θεάτρου να τα παρασύρουμε και να τους μιλήσουμε για έννοιες, όπως η αγάπη, η φιλία κ.λπ., των οποίων, σήμερα, λίγο πολύ ξεχνάμε τη σημασία. Αυτή είναι η έγνοια μας».
Κι επειδή, πέραν της πατρινής παράστασης, ο Δ. Δεγαΐτης έχει βάλει τη σκηνοθετική του σφραγίδα και στο αγαπημένο «Χωρίς οικογένεια» του Εκτορα Μαλό, που παρουσιάζει η παιδική σκηνή του Θεάτρου Τέχνης, τον ρωτάω τι είναι αυτό που θέλει να βλέπει στα μάτια των παιδιών μετά από κάθε παράσταση: «Να λάμπουν από ευτυχία επειδή κάτι πήραν, φεύγοντας».

Της ΚΡΙΣΤΥΣ ΚΟΥΝΙΝΙΩΤΗ




Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[χθες 15:40]  Πάτρα: Η έκθεση «Πόλισμα δόμων και...
[χθες 15:00]  Πάτρα: Πανελλήνιος Διαγωνισμός...
[χθες 12:40]  Πάτρα: Νέα βράβευση για την...
[χθες 11:55]  Πάτρα: Οικονομικός απολογισμός...
[χθες 11:39]  Πάτρα: Ανοίγει ξανά η έκθεση "Μ....
[χθες 09:56]  Πάτρα: «Εγώ και ο Φρόιντ» ξανά
[χθες 16:30]  Πάτρα: Η παράσταση «Όταν η Κάλλας...
[χθες 15:30]  Πάτρα: Η παράσταση «Μαρία...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [06:27:47]