ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Λιάνα Ζωζά: Στην τέχνη πρέπει να είσαι εργάτης

Λιάνα Ζωζά: Στην τέχνη πρέπει να είσαι εργάτης



Το ραντεβού δόθηκε στην γκαλερί Cube, τον όμορφο χώρο της στη Μιαούλη, για να κατηφορίσουμε στη Ρήγα Φεραίου, επειδή την αισθάνεται γειτονιά της, χαίρεται να ανταλλάσσει καθημερινά καλημέρες, ενώ της θυμίζει την Αθήνα όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε. Θέλησε να φωτογραφηθεί, σε μια χορευτική πόζα, πάνω στα κολονάκια του πεζόδρομου. Χορεύτρια άλλωστε θα ήθελε να γίνει -άλλο αν υπερίσχυσε το πάθος της για την τέχνη. Κι αυτό το πάθος χαρακτηρίζει τη Λιάνα Ζωζά σε ό,τι κι αν κάνει.
Λίγα μέτρα από το σημείο της φωτογράφισης βρίσκεται ο αγαπημένος της χώρος, το «Terra». Εκεί, συνοδεία καφέ, μιλάμε για την απόφασή της να ανοίξει γκαλερί στην Πάτρα, αφού πρώτα βρήκε τον Αύγουστο του 2010 αυτό τον χώρο, τον οποίο διαμόρφωσε κατάλληλα στην Cube της, η οποία στα εννιά της ήδη χρόνια συνεχίζει ακάθεκτη τη δημιουργική της πορεία με ωραίες συνεργασίες εντός κι εκτός Ελλάδας και στόχο τα cross shows, ήτοι κοινά πρότζεκτ με γκαλερί σε πόλεις του εξωτερικού. Αν σκεφτείς δε ότι το μεγάλο βήμα έγινε εν μέσω κρίσης κι από έναν άνθρωπο που δεν είχε σχέση με την Πάτρα -η απορία είναι εύλογη. Πώς προέκυψε η Πάτρα;
«Ο σύζυγός μου είναι Πατρινός αλλά δεν μου αρέσει να λέω ούτε ότι είμαι ερωτικός μετανάστης, ούτε ότι έχει άμεση σχέση με αυτό. Η Πάτρα προέκυψε όταν, συζητώντας με φίλους που είναι στο Λονδίνο και με συμφοιτητές μου από το Λέστερ (σ.σ. εκεί σπούδασε Communication, PR and Advertising κι έκανε Master of Arts & Master of Business Administration-MBA), και με την κρίση να έχει ξεκινήσει από το 2008, κατέληξα ότι έπρεπε να κρατήσω χαμηλά τα λειτουργικά έξοδα για να διατηρήσω την γκαλερί. Οπότε ξεκινώντας από κει, και τηρώντας συγχρόνως τις προδιαγραφές των γκαλερί σε όλες τις μεγαλουπόλεις του κόσμου, σε συνδυασμό με τις συγκυρίες και τους ανθρώπους που γνώρισα και πίστεψαν σε μένα, κατάφερα από τον Δεκέμβριο του 2010 που άνοιξε η Cube, να προχωρήσω με πολύ καλές συνεργασίες που επεκτείνονται και στο εξωτερικό και ελπίζω σε ακόμα καλύτερα».
Η Cube λειτουργεί αμιγώς σαν γκαλερί, που σημαίνει, όπως εξηγεί η Λιάνα Ζωζά, ότι έχει ένα πρόγραμμα εκθέσεων. Εχει ήδη κλείσει εκθέσεις για τα επόμενα δύο χρόνια, αφήνοντας κάποια κενά για την περίπτωση που παρουσιαστεί κάτι συναρπαστικό και θελήσει να το φιλοξενήσει. Οσο για τους εικαστικούς που φιλοξενεί, την επιλογή της καθορίζουν, πέραν των σπουδών τους, φυσικά, η συνέπεια και συνέχεια στην καλλιτεχνική τους πορεία. «Για μένα, η τέχνη είναι ανάγκη. Δεν θεωρώ καλλιτέχνη αυτόν που δημιουργεί για να κερδίσει χρήματα ούτε αυτόν που το κάνει αποσπασματικά. Στην τέχνη πρέπει να είσαι εργάτης».
Η άποψή της περί διαχωρισμού μεταξύ τέχνης και χρημάτων επεκτείνεται και στις γκαλερί. «Στην Ελλάδα, το έχουμε παρεξηγήσει κάπως. Οι μεγάλες γκαλερί που υπήρχαν έως τώρα έκαναν εμπόριο τέχνης. Για μένα, η γκαλερί είναι δεν επιχείρηση, αλλά εστιάζει στην ανακάλυψη καλλιτεχνών, στην προώθησή τους κ.λπ. Σε ό,τι με αφορά είμαι οργανωτική, δουλεύω με κανόνες, αλλά λειτουργώ και συναισθηματικά. Με τους καλλιτέχνες που συνεργάζομαι είμαι και φίλη. Δεν το βλέπω επιχειρηματικά, δεν είναι αυτοσκοπός το κέρδος και δεν ήταν ποτέ».
Από την γκαλερί Ζουμπουλάκη στο Κολωνάκι, πάντως, όπου εργάστηκε το διάστημα 2003-2010 ως gallery manager, απέκτησε πολύτιμη εμπειρία και συναναστράφηκε σημαντικούς ανθρώπους, όπως τον Γιάννη Μόραλη, ο οποίος «εκτός από σπουδαίος καλλιτέχνης ήταν κι ένας πολύ όμορφος άνθρωπος χωρίς έπαρση και με απίστευτη όρεξη για τη ζωή. Μου είχε κάνει δε και το καλύτερο κομπλιμέντο: Ημασταν με τον Γιάννη τον Κόντη και τον Μόραλη, και τον ρωτάει ο Κόντης ''προσπαθώ να καταλάβω τι έχει τούτο εδώ το κορίτσι που το κάνει διαφορετικό'' και του απαντά ο Μόραλης ''έχει φως, δεν το βλέπεις;». Είναι συγκλονιστικό ν' ακούς κάτι τέτοιο».
Σήμερα, δηλώνει ενθουσιασμένη με τους νεαρούς -γύρω στα 27- καλλιτέχνες, που δημιουργούν εκπληκτικά έργα, και επικοινωνεί εξαιρετικά μαζί τους. «Ισως γιατί έχω μείνει στα 15 μου, και κάνω τις επαναστάσεις μου» λέει αφοπλιστικά.
Ως ανήσυχο πνεύμα που είναι, τελευταίως απέκτησε νέο χόμπι: Φωτογραφίζει tags στους τοίχους. «Πρωτοείδα αυτά τα σημειώματα με τα οποία επικοινωνούν τα παιδιά στους τοίχους ενός γυμνασίου εδώ κοντά. Τα θεωρώ πολύ αυθεντικά, πολύ φρέσκα, κάποια θα μπορούσα να τα είχα γράψει κι εγώ. Οπότε, τριγυρνάω στους δρόμους και τα φωτογραφίζω. Μου στέλνουν φωτογραφίες φίλοι και συνεργάτες από άλλες πόλεις, και για μένα έχει γίνει πρότζεκτ. Θα βρω έναν όμορφο τρόπο να το παρουσιάσω».
Μέσα σε όλα αυτά, υπάρχει και το γράψιμο. Αρθρογραφεί στην «Αξία» και στο «artviews» με θέμα την τέχνη, ενώ υπογράφει συνομιλίες με καλλιτέχνες και προσωπογραφιες συγγραφέων και καλλιτεχνών, αφιερώνοντας ώρες ολόκληρες στην έρευνα. Τελειομανής γαρ.
Και μπορεί η ίδια να άφησε τα πινέλα της αφότου αποφοίτησε από την Καλών Τεχνών στο Μπόλτον, η μικρή Ζωή της, πάντως ζωγραφίζει συνεχώς. «Θα γίνει καλλιτέχνης και θα συνεργαστείτε», της λένε κάποιοι φίλοι, αλλά η μαμά Λιάνα έχει άλλη άποψη. «Διαφωνώ κάθετα με τους γονείς που βλέπουν τα παιδιά τους ως συνέχειά τους. Ο γονιός πρέπει να έχει ανοιχτό μυαλό και ανοιχτή καρδιά, ώστε να δώσει στο παιδί του τα φτερά για μπορέσει να κάνει αυτό που θέλει. Είμαι υπέρ της ελευθερίας. Κι εγώ έτσι μεγάλωσα, άλλωστε».


Συνέντευξη στην Κρίστυ Κουνινιώτη



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[13:12]  Ο Ν. Βατόπουλος για το νέο του βιβλίο
[08:53]  «TRIP» και «Πρόσωπα της Χρονιάς» μαζί...
[χθες 10:13]  Ειρήνη Ιωαννίδου: «Με ωθεί η...
[χθες 13:39]  Γ. Ντάνος: Μια αχαϊκή μπύρα...
[χθες 14:38]  Διονύσης Σιμόπουλος: Προτιμώ...
[χθες 08:28]  «TRIP» και «Πρόσωπα της Χρονιάς...
[χθες 13:55]  Αθηνά Χριστοπούλου: Ο καρκίνος...
[χθες 14:36]  Σταματοπούλου-Τζελέπη: Μια...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [22:03:06]