ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Η απώλεια…

Η απώλεια…



Ο πατέρας μου έφυγε ξημερώνοντας του Αγίου Ανδρέου, το 2011. Εννέα μήνες μετά τον θάνατο της μητέρας μου…
Μέσα σ' αυτούς τους εννέα μήνες τον είδα να αφήνεται σιγά-σιγά… να εγκαταλείπει αυτό που ονομάζουμε ζωή… βίο…
Δεν πήγαινε τόσο συχνά πλέον στο καφενείο που σύχναζε να παίζει την πρεφούλα του… Έμενε περισσότερες ώρες στο κρεβάτι κοιτώντας το άπειρο ή βλέποντας τηλεόραση… Σιγά-σιγά ελάττωσε και την καθημερινή βόλτα με τα φιλαράκια του… Αλλωστε δεν είχαν μείνει και πολλοί!
Σ' αυτή την προχωρημένη ηλικία, η απώλεια της μητέρας και τα αισθήματα μοναξιάς που ακολούθησαν, φαίνεται πως επιδεινώθηκαν και από την απώλεια λόγω θανάτου άλλων φίλων.
Παρακολουθώντας τον, έβλεπα στο πρόσωπό του να εναλλάσσεται ο πόνος και η θλίψη και κάποτε-κάποτε ένα αίσθημα αδικίας…
«Είναι άδικο», μου είπε κάποια φορά. «Έφυγε και με άφησε μόνο μου!»
Πίστευα πως μετά το θάνατο της μητέρας μου θα ηρεμούσε… θα ξεκουραζόταν… θα έπαιρνε τα πάνω του με τη δική μας τη φροντίδα…
Η ασθένεια της μητέρας -εξαιτίας σειράς εγκεφαλικών παρέμεινε επί τρία χρόνια κατάκοιτη, παράλυτη από τη δεξιά πλευρά- μας είχε όλους κουράσει και κυρίως τον πατέρα που την έβλεπε σ' αυτή την κατάσταση…
Δεν έγιναν τα πράγματα όπως τα περίμενα…
Αυτές τις μέρες, λοιπόν, κάνοντας ένα νοερό μνημόσυνο, με απασχόλησαν διάφορα ερωτήματα:
Αλήθεια, ποια συναισθήματα βίωσε ο πατέρας τούς εννέα μήνες που έζησε μετά τον θάνατό της;
Πώς είναι να χάνεις το ταίρι των τελευταίων σαράντα-πενήντα χρόνων, τον κολλητό, τον αδελφό, τον σύντροφό σου; Το παρεάκι σου;
Δεν αλλάζει η ζωή σου από τη μια στιγμή στην άλλη;
Μήπως η αίσθηση του συνεχούς ιλίγγου γίνεται πλέον ο/η σύντροφός σου; Η βαθιά θλίψη, ο σπαραγμός και η μοναξιά;
Θα μπορούσε, ίσως, ο πατέρας να βρει ένα δικό του ξεχωριστό τρόπο να ξαναπάρει τον δρόμο στη ζωή και να συνεχίσει να ζει χωρίς την φυσική παρουσία της αγαπημένης του συντρόφου;
Τόσα χρόνια έβλεπε τον εαυτό του μέσα από τα δικά της μάτια! Πώς θα βλέπει πλέον τον εαυτό του; Γι' αυτήν δεν ήταν ποτέ γερασμένος…
Οι ψυχολόγοι ισχυρίζονται ότι ο θάνατος ενός συζύγου/συντρόφου, είναι μια εξαιρετικά οδυνηρή εμπειρία. Εκτός από το σοβαρό συναισθηματικό σοκ, προκαλούνται νέα δύσκολα προβλήματα όπως αποδιοργάνωση της οικογένειας, ανάγκη αλλαγής τρόπου ζωής, απώλεια εισοδήματος, κοινωνικές επιπτώσεις.
Στους ηλικιωμένους ανθρώπους, ο θάνατος του/της συζύγου σημαίνει παράλληλα απώλεια του/της συντρόφου με τον οποίο πέρασε μια ολόκληρη ζωή αυτός ή αυτή που μένει πίσω.
Ψάχνοντας στο διαδίκτυο έπεσα πάνω σ' ένα ποίημα του Αγγλου ποιητή W. H. Auden, που νομίζω πως περιγράφει με μοναδικό τρόπο την βροχή συναισθημάτων που βιώνει κανείς κατά την απώλεια. Το προσφέρω, λοιπόν, σε όσους έχουν βιώσει αυτού του είδους την απώλεια και αυτοί θα καταλάβουν:
«...νόμιζα πως η αγάπη
Θα κρατούσε για πάντα.
Εκανα λάθος.
Ηταν ο βοράς μου, ο νότος μου,
η δύση κι η ανατολή μου
η εργάσιμη βδομάδα μου και η αργία της Κυριακής,
το μεσημέρι μου,
και τα μεσάνυχτα,
η κουβεντούλα
και το τραγούδι μου.
Δεν χρειάζονται πια τα αστέρια,
Σβήστε τα όλα
Πάρτε το φεγγάρι
Και διαλύστε τον ήλιο
Αφού τίποτα πια
Δεν θα είναι όπως πριν».

της ΣΟΦΙΑΣ ΧΡΙΣΤΟΠΟΥΛΟΥ*



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση












Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [15:17:14]