ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Ε.Σαμίου: Πλασμένη πάνω στα μέτρα του Καζαντζάκη

Ε.Σαμίου: Πλασμένη πάνω στα μέτρα του Καζαντζάκη



Γεννήθηκε στις 30 Απριλίου 1903 στην Αθήνα. Ο πατέρας της Κωνσταντίνος Σάμιος με καταγωγή από τη Μικρά Ασία ήταν δασολόγος, τμηματάρχης Δασών του υπουργείου Οικονομίας και καθηγητής του Μετσόβιου Πολυτεχνείου.
Υπήρξε από τους ιδρυτές της Φιλοδασικής Εταιρείας Αθηνών και συνέβαλε καθοριστικά στην πευκοφύτευση του λόφου του Αρδηττού, κοντά στο Παναθηναϊκό Στάδιο. Η μητέρα της είχε ρίζες από την Κρήτη. Η Ελένη στα 15 της έμεινε ορφανή και από τους δύο γονείς της και τελείωσε μόνο το Γυμνάσιο, το 1919. Οι κηδεμόνες της, αν και καθηγητές Πανεπιστημίου, πίστευαν πως «…τα "ορφανά" δεν σπουδάζουν. Γίνονται ράφτρες ή καπελούδες. Κι ας έχουν όση περιουσία χρειάζεται για να κάνουν καλές σπουδές».
Στις 18 Μαΐου 1924 γνωρίστηκε με τον, κατά είκοσι χρόνια μεγαλύτερό της, Νίκο Καζαντζάκη σε μια φυσιολατρική εκδρομή της παρέας, στη Ραφήνα. Εγραφε για την πρώτη εκείνη συνάντηση: «... Γιατί απ' όλες τις κοπέλες, που ήμασταν εκεί, διάλεξε εμένα; Το ήξερε τάχα ο ίδιος; Αρχισε αμέσως τα ερωτήματα: ''Ποιον συγγραφέα προτιμάτε; Ποιο χρώμα αγαπάτε; Ποια ήταν η μεγαλύτερα χαρά στη ζωή σας;''». Ο έρωτάς τους ήταν κεραυνοβόλος. Συζούσαν στην Αίγινα, ενώ ταξίδευαν συχνά στο εξωτερικό. Τον καιρό της Κατοχής και της μεγάλης πείνας, έτρεχε στις φυλακές και έπαιρνε φαγητό από το συσσίτιο των φυλακισμένων για το πιάτο του Καζαντζάκη. Παντρεύτηκαν πολύ αργότερα, στις 11 Νοεμβρίου 1945 στον Αγιο Γεώργιο Καρύτση, στην Αθήνα, με κουμπάρους τον Αγγελο Σικελιανό και τη γυναίκα του Αννα. Κατά τη διάρκεια της τελετής συνειδητοποίησαν ότι είχαν ξεχάσει τις βέρες και δανείστηκαν των κουμπάρων τους. Η βέρα της Ελένης έγραφε ''Αγγελος". Το 1946 σχεδόν αυτοεξορίστηκαν και εγκαταστάθηκαν στην Αντίμπ της Νότιας Γαλλίας. Εκεί η Ελένη μάζευε τα χαρούπια, τα έκανε κολιέ και τα πουλούσε στους τουρίστες, για να ενισχύσει το εισόδημά τους. Εζησαν μαζί συνολικά 33 χρόνια, «33 χρόνια φως», σύμφωνα με την Ελένη. Στο τέλος της ζωής του, ο Καζαντζάκης έγραψε στη μυθιστορηματική βιογραφία του «Αναφορά στον Γκρέκο»: «Αγάπησα γυναίκες, στάθηκα τυχερός, εξαίσιες γυναίκες μου 'τυχαν στο δρόμο μου, ποτέ οι άντρες δεν μου 'καναν τόσο καλό και δεν βοήθησαν τόσο τον αγώνα μου όσο οι γυναίκες ετούτες. Κι απάνω απ' όλες μια: η τελευταία». Η Ελένη υπήρξε ένα πολύ σημαντικό κεφάλαιο στη ζωή του. Ηταν το παν. Φίλη, σύζυγος, σύντροφος, γραμματέας. Δακτυλογραφούσε τα χειρόγραφά του, μάζευε τις σημειώσεις, τα τετράδια, τα ημερολόγια, τα αναμνηστικά του αντικείμενα, αποθησαύριζε κάθε του φράση, σαν ιερό κειμήλιο. Ελεγε: «Ο Νίκος ήταν τέλειος σύζυγος και σύντροφος. Δεν γεννήθηκε ποτέ κανενός είδους πρόβλημα ανάμεσα μας. Ταιριάξαμε σε όλα». Η συμβίωσή τους ήταν απόλυτα αρμονική. Της έγραφε ο Καζαντζάκης στα γράμματα του: «Είμαι μια ηλεχτρική εγκατάσταση κι είστε το ηλεχτρικό ρέμα. Αν κοπεί, χάθηκα». Υπήρξε συγγραφέας και δημοσιογράφος με προτροπή του Καζαντζάκη. Αρχικά συνεργάστηκε με την «Καθημερινή» και στη συνέχεια και με άλλα έντυπα, στέλνοντας ανταποκρίσεις από το εξωτερικό, όπου ζούσε τα περισσότερα χρόνια της ζωής της. Το σπουδαιότερο βιβλίο της θεωρείται η βιογραφία του συζύγου της, βασισμένη σε ανέκδοτα γράμματα και κείμενα του, με τίτλο: «Νίκος Καζαντζάκης - Ο Ασυμβίβαστος». Εγραψε επίσης βιβλία για τη ζωή του Γκάντι, («Μαχάτμα Γκάντι, μια άγια ζωή»), για την Κίνα («Κίνα μικρή πορεία στη Μεγάλη χώρα»), καθώς και ποιήματα. Παραμέλησε όμως τις συγγραφικές δραστηριότητές της για να αφοσιωθεί στην υποστήριξη του έργου του συζύγου της. Το μέγεθος της προσφοράς της στα ελληνικά γράμματα εκτιμάται ακόμα και σε τεχνικό επίπεδο, καθώς δακτυλογραφούσε τα έργα του. Μετά τον θάνατο του, το 1957, αφοσιώθηκε στη διαφύλαξη και τη διάδοση του έργου του. Εγκαταστάθηκε στη Γενεύη και το διαμέρισμά της έγινε ''τόπος προσκυνήματος'' από πνευματικούς ανθρώπους όλου του κόσμου. Ηταν επίσης σημείο συνάντησης των Ελλήνων που αγωνίζονταν κατά της δικτατορίας. Κατά τη διάρκεια της δεν της επιτρεπόταν να επισκεφτεί την Ελλάδα, επειδή έδινε διαλέξεις σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες εναντίον της και υπέρ της δημοκρατίας. Στη Γενεύη παρέμεινε μέχρι το 1989.
Γράφει
η
Χριστίνα Καρποντίνη
μαθηματικός







Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[χθες 10:17]  Γ.Δελιόπουλος: Ο δικός μου τρόπος...
[χθες 08:32]  Μένουμε σπίτι με τον Βασίλη Λαδά
[χθες 14:58]  Ζ.Στουφής: Το αιρετικό πνεύμα της...
[χθες 10:13]  Κυριάκος Σκιαθάς:Τέσσερα «Κ» με...
[χθες 20:30]  Βασίλης Λαδάς: Αναζητώντας την...
[χθες 10:02]  Λίλυ Εξαρχοπούλου:...
[χθες 14:26]  Ράνια Καραΐσκου: Το Ναύπλιο, η...
[χθες 14:06]  «Θεωρία απόφασης στον Θουκιδίδη»:...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [05:06:35]