ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Η μοναξιά του Μιθριδάτη!

Η μοναξιά του Μιθριδάτη!



Γράφει η ΣΟΦΙΑ ΧΡΙΣΤΟΠΟΥΛΟΥ*

Το πρωί κάνει βόλτα στην πλατεία. Από πολύ πρωί…
Κάθεται στη νότια πλευρά της, κοιτώντας την οδό Παναχαϊκού… στην ουσία περιμένει να του φέρουν το πρωινό του… Στο μεταξύ πιάνει συζήτηση με διάφορους φίλους ή και απλούς περαστικούς.
Χαίρεται πολύ όταν κάποιος φίλος του δείχνει ότι αισθάνεται οικεία… ότι είναι ευπρόσδεκτος. Γιατί υπάρχουν αρκετοί που δεν το δείχνουν φανερά, αλλά αυτός καταλαβαίνει ότι δεν τον θέλουν, δεν τον θεωρούν φίλο, τον φοβούνται ή ακόμα-ακόμα τον απεχθάνονται…
οχι όλοι…
Υπάρχουν και αυτοί που, όταν τον βλέπουν, σταματάνε, του μιλάνε, κάθονται για λίγο μαζί του ή περπατάνε μαζί στην πλατεία…
Ο Μιθριδάτης, όμως, αισθάνεται μοναξιά…
Ο φίλος και πατέρας (;) του έφυγε από τη ζωή και τον άφησε μόνο. Μαζί περπατούσαν σε ολόκληρη την πόλη. Επισκέπτονταν φίλους στα καταστήματά τους και αυτοί όλο και κάτι είχαν να τους προσφέρουν…
Τώρα ο Μιθριδάτης είναι μόνος… Δεν έχει όρεξη να πάει μεγάλες βόλτες!
Είναι σαν να μίκρυνε ο κόσμος του!
Οι μεγάλες παρέες δεν αρέσουν στον Μιθριδάτη… οι πολλοί δεν περπατάνε μόνοι, όπως αυτός! Δεν είναι ποτέ μόνοι. Στο άγγιγμα της μοναξιάς τρέμουν, το βάζουν στα πόδια… Καταφεύγουν στους πολλούς…
Για τον Μιθριδάτη η μοναξιά είναι υπαρκτή, αλλά δεν είναι μαρτύριο ούτε κενό ούτε λύτρωση… Αυτός πηγαίνει τη βόλτα του χωρίς απαραίτητα να χρειάζεται κάποιον να περπατάει πλάι του … τώρα πια…
Ο φίλος του «έφυγε», αλλά αυτός σηκώνει το βάρος της ζωής μόνος και πορεύεται περήφανος, μόνος, δυνατός, ανεξάρτητος, αλώβητος (;).
Ο Μιθριδάτης είναι ένας σκύλος, με τρίχωμα μαύρο και κόκκινο… Τον παρακολουθώ κάθε πρωί … είναι πάντα στην ίδια θέση, την ίδια ώρα..
Φαίνεται, πλέον, σαν να αγαπάει τη μοναξιά του… πλησιάζει μόνον κάποιους που γνωρίζει και αισθάνεται πως τον αγαπάνε.. κι αυτοί…
Είναι αυτός που επιλέγει.
Σε κοιτάει στα μάτια, πλησιάζει τη μουσούδα του στο χέρι σου! Αναζητάει το χάδι σου… Σε έχει επιλέξει… ήλθε κοντά σου… Αυτή η επαφή έχει να σου διδάξει πολλά.
Πρώτα θα μάθεις να αγαπάς και να φροντίζεις τον εαυτό σου, όχι την επιφανειακή σου εικόνα… όχι. Το μέσα σου… αυτό που δεν φαίνεται στον καθρέφτη… θα μπορέσεις ίσως να καταλάβεις πώς να γιατρέψεις τις πληγές σου με αξιοπρέπεια…
Ο Μιθριδάτης δεν φλυαρεί, είναι λιτός, σχεδόν δωρικός… Μιλάει στον εαυτό σου, γιατί έχεις γίνει πλέον κομμάτι της ψυχής του…
Ή μάλλον, η ψυχή σου του ανήκει!
Γι' αυτό την επόμενη φορά που θα συναντήσεις τον Μιθριδάτη, μην φοβηθείς, μην τραβήξεις, μην απομακρύνεις το σκύλο που συνοδεύεις, μην τον διώξεις… Μίλησέ του… Πες του «Γειά σου, αγόρι μου!», «Τι κάνεις;».
Χάιδεψέ του το κεφάλι και αφέσου στη ματιά του…
Και... όπως ο Μιθριδάτης…
Αγάπησε τη μοναξιά σου!
*Η Σοφία Χριστοπούλου είναι εκπαιδευτικός.





Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[14:15]  Να σταματήσουν το γαϊτανάκι της...
[χθες 15:05]  Στο έλος των ρίχτερ και των...
[χθες 12:46]  Το κενό πέντε μήνες μετά τις...
[χθες 20:00]  Η οικονομία του διαμοιρασμού, μια...
[χθες 19:37]  JOKER, «Ακατάλληλο δι' ανηλίκους»:...
[χθες 19:33]  JOKER, «Ακατάλληλο δι' ανηλίκους»:...
[χθες 19:26]  JOKER, «Ακατάλληλο δι' ανηλίκους»:...
[χθες 19:21]  JOKER, «Ακατάλληλο δι' ανηλίκους»:...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [18:43:06]