ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


ΜΑΓΝΗΣ


Πιστεύω εις έναν θεόν



Ο ουρανός έχει φορέσει το μπλε της παγωνιάς, είναι Κυριακή και ο Δεκέμβριος κάνει την είσοδό του σε ένα κλίμα που σε προδιαθέτει επιτέλους για χειμώνα, γιορτές, χιόνια στο καμπαναριό, μακάρι και δώρα, εάν η τσέπη δεν προτάξει σθεναρή αντίσταση. Η εκκλησία είναι εντυπωσιακά γεμάτη από κόσμο. Είναι- φυσικά- η λειτουργία της Κυριακής.
Οι ηλικιωμένοι πιστοί, κυρίως οι γυναίκες, παρακολουθούν με αυτή την ευλαβική κάμψη του αυχένα, μια στάση που υποδηλώνει βαθιά πίστη, προσήλωση, απομόνωση από πειρασμούς και ανθρώπινες περισπάσεις. Είσαι εσύ και ο θεός. Ή τουλάχιστον αυτό προσπαθείς. Είναι μια πνευματική άσκηση που επιβάλλεται σαν τεκμήριο αυταπάρνησης και πίστης. Είναι ταυτόχρονα ατομική και συλλογική. Ισως και μια σιωπηλή άμιλλα. Θα μείνω ακίνητος όσο πρέπει και πάντως όχι για λιγότερη ώρα από όσοι οι άλλοι.
Βυθίζονται άραγε στη γαλήνη; Η ψυχή τους το ξέρει. Η προσευχή δεν θεραπεύει τις δυσκολίες της ζωής, δεν είναι πράξη πολιτική, αλλά ένα εργαλείο διαχείρισης των ψυχικών δοκιμασιών. Πόσες από αυτές τις δυσκολίες είναι πραγματικές και δεν αποτελούν μέσο διεκδίκησης της προσοχής και της παρηγορίας των άλλων; Αυτό δεν είναι βέβαιο ότι το ξέρει η ψυχή τους. Πολλές φορές η ανάγκη μας για αγάπη και συμπάθεια, μας κάνει να παραφουσκώνουμε όσα συμβαίνουν ή δεν συμβαίνουν. Συμβαίνει όμως και το άλλο: Μεγαλώνοντας, κάμπτεται η υπομονή μας, αντί να μεγαλώνει, όπως φυσιολογικά θα περίμενες να ισχύει στις ώριμες ηλικίες. Ετσι, κάθε απλή αναποδιά, την εισπράττουμε σαν μαρτύριο του Ιώβ. Αραγε, τα έπαθε πράγματι ο Ιώβ όσα εξιστορεί ο Παλαιά Διαθήκη, ή τα επινοούσε ο Ιώβ για να αποστομώνει τη γεροντοπαρέα στο καφενείο: «Εμένα θα μου πεις;»
Είναι η ώρα του Συμβόλου της Πίστεως. Απλώνεται μια υπόκωφη βοή στο εκκλησίασμα. Αρκετοί πιστοί μουρμουρίζουν τα λόγια, άλλοι σαν ομολογία, άλλοι σαν προσωπική παράδοση, άλλοι επειδή ο ήχος των φράσεων από το φάρυγγά τους, τους οπλίζει με μια ψυχική θωράκιση. Ανάμεσά τους ένα παχουλό κοριτσάκι. Δεν ξέρει τα λόγια, φυσικά, αλλά παριστάνει ότι τα λέει. Είναι εμφανής η αναντιστοιχία ανάμεσα στους φθόγγους και των κινήσεων του σαγονιού και των χειλιών. Το κοριτσάκι παρακολουθεί τα άλλα πρόσωπα: Λένε όλοι τα λόγια; Γνωρίζει βέβαια ότι τα λόγια που λέει η ίδια δεν είναι τα ορθά, πιστεύει όμως ότι οφείλει να κάνει το ορθό, ή να φαίνεται πως το κάνει. Η πράξη της μας προτείνει ένα ηθικό- φιλοσοφικό ζήτημα: Το ορθό, μπορεί να είναι απλά ένα ζήτημα βουλήσεως, ή προϋποθέτει και αποτέλεσμα; Παραλλήλως: Το κοριτσάκι, μη γνωρίζοντας τα λόγια του Συμβόλου, δεν ξέρει τι και σε τι ακριβώς πιστεύει, αλλά θέλει ανυπερθέτως να ανήκει στην τάξη των πιστών. Πρωτίστως, το θρήσκευμα και η πίστη είναι υπόθεση της κοινωνικής φύσης του ανθρώπου. Οι μεταφυσικές αγωνίες έρχονται αργότερα. Ολα αυτά τα παιδάκια που περιμένουν στη σειρά για να μεταλάβουν, ακτινοβολούν βεβαιότητα ότι κάνουν το σωστό πράγμα, δυνάμει του οποίου θα πάρουν έγκριση και αποδοχή από την οικογένεια και την κοινότητα. Από πολύ μικροί έχουμε την ανάγκη να ανήκουμε στην περιοχή των αποδεκτών. Η αναμέτρηση με την αλήθεια των δογμάτων δεν θα γίνει ποτέ. Το Αγιο Πνεύμα είναι εκπορευόμενον εκ του Πατρός και όχι και εκ του Υιού, πάει και τελείωσε. Το βάπτισμά μας θα είναι μόνο έν και βεβαίως πιστεύουμε ότι ο Ιησούς θα έλθει ξανά μετά δόξης για να κρίνει ζωντανούς και πεθαμένους, συνεπώς η ανάπαυση της ψυχής για την οποία προσευχόμαστε είναι μια μεταχρονολογημένη κατάσταση που τοποθετείται μετά τη Δευτέρα Παρουσία. Η οποία μπορεί να γίνει αύριο το πρωί, μπορεί και αργότερα. Αλλά θα γίνει. Αλλά και να μην έχουμε πολυσυγκρατήσει δόγματα, αρχές και κανόνες, είμαστε όλοι εθελουσίως αλλά και ανακλαστικώς στρατευμένοι στην περιοχή του Καλού. Τα δάχτυλά μας ενώνονται σε μια αναπαράσταση της τριαδικότητας του θεού και το σήμα του σταυρού συμπυκνώνει το περιεχόμενο του θρησκεύματος, ιστορίες, πεποιθήσεις, παραδόσεις και τελετουργίες. Και συμπεριφορές- αυτό το ψιλοπαλεύουμε, κι όσο πετύχει.
Η λειτουργία τελειώνει με ένα κήρυγμα- η Εκκλησία δεν θεωρεί ότι αρκούν οι ψαλμοί και τα ευαγγέλια, αλλά πρέπει να εκφωνηθούν και μερικές σκέψεις σε απλούστερη ελληνική-και από τις πόρτες του ναού φεύγουν σιγά σιγά πολλές δεκάδες ήρεμοι άνθρωποι, μικροί και μεγάλοι. Η Κυριακή είναι η ημέρα της ησυχίας, τουλάχιστον για τις ώρες που δεν έχει καφέδες και ποδόσφαιρα. Την Παρασκευή είχε μπλακ φράιντεϊ βέβαια, αλλά η Κυριακή είναι μια άλλη ημέρα.



Αποστολή με E-mail Εκτύπωση












Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [17:18:48]