ΜΙΚΡΕΣ ΑΓΓΕΛΙΕΣ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ VIDEO

Ενημέρωση απο την Εφημερίδα «ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ»


Βασίλης Αθανασόπουλος: Η τέχνη είναι ένα παιχνίδι

Βασίλης Αθανασόπουλος: Η τέχνη είναι ένα παιχνίδι



Ο Βασίλης Αθανασόπουλος αγάπησε το θέατρο από μικρό παιδί, από την 6η Δημοτικού, συμμετέχοντες στη θεατρική ομάδα του σχολείου. Αν και πέρασε στο Τμήμα Οργάνωσης και Διοίκησης Επιχειρήσεων του Πανεπιστημίου Πειραιά, η υποκριτική τον κέρδισε. Εχοντας αποφοιτήσει από τη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών πριν από τρία περίπου χρόνια, έχει συμμετάσχει σε σημαντικές παραστάσεις, όπως και στην «Ευτυχία» του Αγγελου Φραντζή, ενώ φέτος τον βλέπουμε στους «Πέρσες» του Εθνικού Θεάτρου. Ο Βασίλης Αθανασόπουλος σήμερα μιλά στην «Π» για το θέατρο, την τέχνη, τα καλοκαίρια του στον Κάτω Αλισσό, την Επίδαυρο επί κορονοϊού και πολλά άλλα.


Το όνειρο του κάθε ηθοποιού είναι να βρεθεί στην Επίδαυρο. Εσύ βρέθηκες σε μικρή ηλικία και σε μια περίοδο περίεργη. Πώς ήταν η εμπειρία;
Στην αρχή μαθαίνεις ότι θα είσαι σε αυτό το σχήμα και χαίρεσαι πολύ. Μετά έρχεται ο κορονοϊός και βγαίνει ο Πρωθυπουργός και λέει ότι δεν θα γίνει τίποτα και μέσα στην καραντίνα απογοητεύεσαι. Βέβαια, όλοι περνούσαμε μια τόσο περίεργη φάση που ερχόντουσαν ως προτεραιότητα κάποια άλλα πράγματα από το αν θα παίξω πρώτη φορά Επίδαυρο… Εν τέλει αποφασίζουν να γίνει η παράσταση, με τα απαραίτητα μέτρα… Πέρασα από κάποιες διακυμάνσεις που ήρθε πιο στρωτά. Δεν είναι σαν να τελείωσα τη σχολή και το ίδιο καλοκαίρι να μου είπαν ότι θα παίξω στην Επίδαυρο, σαν κάτι μαγικό. Εζησα κάποια πράγματα, έκανα κάποιες συνεργασίες και αυτό ήρθε πιο ομαλά.


Πώς έζησες όλο αυτό το κλίμα; Δεν ήταν η κλασική Επίδαυρος που γνωρίζουμε.
Ο κόσμος είχε ανάγκη να δει θέατρο, να πάει στην Επίδαυρο. Και ενώ συνήθως γίνονται δύο παραστάσεις, εμείς κάναμε τρεις καθώς θα έμπαινε στο θέατρο λιγότερος κόσμος… Επειδή ο κόσμος ήταν διασκορπισμένος στο θέατρο, δεν φαινόταν μια άδεια Επίδαυρος και ήταν ωραία… Βέβαια ήταν πολύ ωραία και όλη η εβδομάδα των προβών, ήσυχα μέσα στη φύση με τα αστέρια, μετράει και αυτό στην όλη εμπειρία.


Επιστρέφεις καθόλου στον Κάτω Αλισσό;
Βέβαια. Παλαιότερα ερχόμουν περισσότερο, τώρα με τις δουλειές όχι τόσο, αλλά σίγουρα θα έρθω 3-4 φορές το χρόνο. Εχω παιδικούς φίλους στον Κάτω Αλισσό που ζω…


Εχεις αναμνήσεις που κρατάς και επιστρέφεις σε αυτές;
Νομίζω ότι είναι κλασικές αναμνήσεις «χωριού». Τα πράγματα που εμείς δεν είχαμε στην Αθήνα… οι βόλτες με τα ποδήλατα, νύχτες στη θάλασσα, πολύ κλασικά πράγματα. Αγαπώ και την Πάτρα και είναι ωραίο που είμαστε κοντά και μπορώ και την επισκέπτομαι.



ΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΚΑΙ ΤΟ ΞΕΚΙΝΗΜΑ
Σπούδασες στο τμήμα Οργάνωσης και Διοίκησης Επιχειρήσεων του Πανεπιστημίου Πειραιά. Τι ήταν αυτό που σε τράβηξε στην υποκριτική;
Εγώ νομίζω ότι κακώς πέρασα στο Τμήμα Οργάνωσης και Διοίκησης του Πειραιά. Ολο ξεκίνησε λάθος από πριν. Μπήκα τεχνολογική κατεύθυνση και όχι θεωρητική. Η πρώτη μου επιλογή ήταν το marketing, η δεύτερη η Οργάνωση και Διοίκηση, πολύ παρεμφερή πράγματα. Μέσα σε όλα αυτά, εγώ ως έφηβος έπαιζα πόλο και ήμουν σε θεατρική ομάδα, από την έκτη δημοτικού. Ηξερα από μικρός ότι ήθελα να ασχοληθώ με αυτό. Παρ' όλα αυτά ήθελα να έχω και μία ευκαιρία στο Πανεπιστήμιο. Και επειδή ήμουν καλός μαθητής, δεν ήθελα να το αφήσω χαμένο, γιατί μεγαλώνουμε και αλλάζουν οι επιλογές μας. Πήγα για ένα χρόνο, το δοκίμασα, συνέχιζα σε θεατρική ομάδα και ήδη ψαχνόμουν να δώσω εξετάσεις σε δραματική σχολή. Δεν με κάλυπτε και δεν ήθελα πια, έχοντας τελειώσει το σχολείο, να διαβάζω πράγματα που δεν μου άρεσαν.

Και τι έγινε πάνω στον πρώτο χρόνο;
Πέρασα στη Σχολή του Θεάτρου Τέχνης, οπότε άφησα το Πανεπιστήμιο Πειραιά, σταμάτησα να πηγαίνω στις εξεταστικές. Μετά έδωσα πάλι εξετάσεις και πέρασα στη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών και εκεί πια ειδικά που τα προγράμματα ήταν τρελά, 10-12 ώρες την ημέρα, δεν μπορούσα πλέον να ασχοληθώ με κάτι που δεν μου άρεσε. Και δεν το μετανιώνω καθόλου.


Εχεις ήδη 3 χρόνια στο επάγγελμα. Εχει αλλάξει η εικόνα που είχες στο μυαλό σου για την υποκριτική, που ίσως να ήταν πιο «γλυκιά»;
Δεν είχα ποτέ αυτή την εικόνα. Με το που λες ότι θες να γίνεις ηθοποιός, όλοι φροντίζουν να σε ενημερώσουν ότι δεν είναι καθόλου γλυκός αυτός ο κόσμος. Δεν είναι εύκολοι ούτε οι άνθρωποι, ούτε οι συνεργασίες, ούτε το κομμάτι της οικονομικής αποκατάστασης… Απλά εσύ το αγαπάς πολύ και αναγκάζεσαι να κάνεις κάποιες θυσίες, αλλά σίγουρα όλοι οι χώροι έχουν τις δυσκολίες τους και μαθαίνεις να ζεις με αυτές. Ευτυχώς όμως και από την Σχολή, επειδή ήταν πολύ σκληρά τα πράγματα, μας προετοίμασαν αρκετά για τις δυσκολίες του χώρου.


Είναι η τρίτη φορά που συνεργάζεσαι με τον Δημήτρη Λιγνάδη;
Ναι είναι η τρίτη φορά, απλά είναι η πρώτη φορά που δεν ασχοληθήκαμε με ένα αφηγηματικό κείμενο. Ο Δημήτρης Λιγνάδης μας πολύ συχνά μας λέει ότι ο ηθοποιός πρέπει να είναι ένα φλεγόμενο αναλόγιο και ότι ο λόγος έρχεται πρώτος στο θέατρο και γεννά όλα τα υπόλοιπα. Η αντιμετώπισή του είχε κάποια κοινά. Βάζει τον λόγο και το κείμενο πρώτο απ' όλα.


Αν έπρεπε να θυμηθείς μια συμβουλή που σου έχει δώσει ποια θα ήταν; Τι έχεις ξεχωρίσει;
Είναι πολλά πράγματα. Μπορεί να μην τον είχα δάσκαλο στη Σχολή, αλλά είναι δάσκαλός μου, έχω μάθει πολλά πράγματα από αυτόν. Εμένα μου αρέσει ο τρόπος που λέει στους ηθοποιούς του ότι μπορούν να βλέπουν το θέατρο και τους εαυτούς τους μέσα σε αυτό, απενοχοποιημένα, χωρίς να φοβούνται να έχουν αυτοπεποίθηση, γιατί πολλές φορές προσπαθούμε να είμαστε ταπεινοί -και καλά κάνουμε γιατί χρειάζεται στο επάγγελμά μας- αλλά δεν πρέπει να ξεχνάς τον λόγο που κάνεις θέατρο και το πώς θα σου άρεσε να σε βλέπεις πάνω σε μια σκηνή.


Για σένα τι είναι να είσαι πάνω στη σκηνή, τι είναι γενικά η υποκριτική;
Αυτό είναι κάτι που μας το ρωτάνε το πρώτο έτος της Σχολής. Δεν χρειάζεται να μιλήσουμε τόσο συγκεκριμένα για την υποκριτική, όσο για την τέχνη γενικότερα. Η τέχνη είναι ένα παιχνίδι. Και ερχόμαστε σε επαφή με κάποια πράγματα που πρέπει αντιμετωπίσουμε και δεν το κάνουμε στην καθημερινότητά μας. Πολύ κλισέ καταστάσεις. Ανεβαίνεις σε μια σκηνή και ξεφεύγεις, σβήνουν όλα. Υπάρχει μια ελευθερία, την οποία όμως συνεχώς πρέπει να αναζητούμε και να διεκδικούμε. Δεν είναι ότι βρίσκεις το νόημα ή το πώς πρέπει να υπάρχεις εσύ μέσα σε αυτό. Εξελίσσεσαι. Αυτό είναι το πιο σημαντικό πράγμα.


Εχεις ανακαλέσει απόψεις που είχες πριν μέσα από αυτή την εξέλιξη;
Ναι σίγουρα. Απλά μπήκα και από μικρός σχετικά μέσα σε όλο αυτό, διαμορφώθηκα και διαμορφώνομαι ακόμα. Δεν είναι ότι είχα κάποια στεγανά στο κεφάλι μου που ήρθαν και έσπασαν τελείως, αλλά με κάνει να βλέπω τον κόσμο διαφορετικά.


Και όταν δεν είσαι στο θέατρο, σε μια σκηνή τι κάνεις;
Πολύ απλά πράγματα. Πάω για καφέ, βλέπω τους φίλους μου… Μου αρέσουν πάρα πολύ τα escape rooms. Τον τελευταίο χρόνο έχω πάθει έρωτα με τα escape rooms, τρόμου ειδικά, και το θεωρώ τέλειο χόμπι. Βέβαια, πάλι βάζεις τον εαυτό σου σε μια συνθήκη. Μπαίνεις σε ένα παραμύθι. Είναι σαν να είσαι σε ένα επιτραπέζιο. Πάλι ένα παιχνίδι είναι. Μάλλον μου αρέσει να παίζω.


Και ο κινηματογράφος; Επαιξες και εκεί.
Είχα την ευκαιρία να παίξω στην «Ευτυχία» στις δύο αυτές σκηνές. Συνεργάστηκα με τον Αγγελο Φραντζή, καθηγητή μου στη Σχολή του Ωδείου Αθηνών ενώ με την Κάτια Γκουλιώνη είχαμε συνεργαστεί στο παρελθόν. Ηταν μια πολύ ευτυχής συγκυρία. Και χάρηκα πολύ που όταν είδα πλέον το αποτέλεσμα, την ταινία, είχε βγει κάτι ποιοτικό, με χιούμορ παρότι είχε πολλά δραματικά στοιχεία. Χάρηκα πολύ που ήμουν μέρος αυτού. Μου αρέσει πολύ ο κινηματογράφος, αλλά τα πράγματα στην Ελλάδα είναι περιορισμένα… Ομως, δεν απογοητεύομαι, είμαι αισιόδοξος.


ΕΚ ΦΥΣΕΩΣ ΑΙΣΙΟΔΟΞΟΣ
Συνεχίζεις και είσαι αισιόδοξος με όλη αυτή την κατάσταση;
Ναι, μόνο αισιόδοξος. Δεν γίνεται και αλλιώς, τι άλλο να κάνεις; Είναι πολύ εύκολο να απογοητευτείς και να τα βλέπεις όλα μαύρα. Εμένα η αισιοδοξία με βοηθάει.


Ποια ταινία έχεις δει και είπες πως θα ήθελες να είχες παίξει;
Μου αρέσει πολύ ο Γιώργος Λάνθιμος. Ας μείνουμε σε αυτό, γιατί αν ξεκινήσω να μιλάω για το θέμα δεν θα σταματήσω… Είναι τόσοι οι δημιουργοί στο εξωτερικό και στην Ελλάδα… απλά στην Ελλάδα δεν τους δίνεται η ευκαιρία να το κάνουν.


Αν σου έλεγα ότι αυτό που ζούμε σήμερα είναι μια παράσταση. Τι θα ήταν; Δράμα, κωμωδία, κάτι άλλο;
Γενικότερα, είναι πολύ εύκολο να πούμε ότι θα ήταν κάτι από έναν συγγραφέα του θεάτρου του παραλόγου, Μπέκετ, Ιονέσκο κ.λπ., αλλά εγώ δεν θέλω να το βλέπω έτσι. Είναι σαν κάτι ωραίες ισπανικές κωμωδίες που θίγουν και κοινωνικά ζητήματα. Θα προτιμούσα να το βλέπω έτσι, γιατί όπως είπα μου αρέσει να είμαι αισιόδοξος.

Της ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΥ
panagopoulou@pelop.gr





Αποστολή με E-mail Εκτύπωση







Πρόσφατα
[χθες 13:53]  Πάτρα: Ο Μανώλης Μητσιάς...
[χθες 14:19]  Μαρία Καλλιμάνη: «Νιώθω χαρά και...
[χθες 15:32]  Σπύρος Δημητρόπουλος: «Κάτι τόσο...
[χθες 16:50]  Χάρις Μανιατοπούλου: Να μην...
[χθες 09:58]  Ρούλα Γεωργακοπούλου: Περί...
[χθες 12:31]  Πάτρα: Η αλήθεια του Ελισσαίου...
[χθες 23:45]  Η επόμενη ταινία του Γουές...
[χθες 16:32]  Ευτυχία Νούλα: Η γυναίκα που βοηθά...








Πελοπόννησος
 
 





Τελευταία [07:36:19]