Μάγνης: Περί ποδοσφαίρου, γυναικών και άλλων δαιμονίων

Τίποτα το μαγικό. Απλή παρατήρηση στον περιβάλλοντα και τον εσωτερικό χώρο. Σαν χαρακτήρας ανέπτυξα την έξη να φωτογραφίζω καταστάσεις, ακόμα και ασήμαντης βαθμίδας, και να εντοπίζω κάποια βαθύτερη σημασία σ’ αυτές. Είναι μια μορφή ζωγραφικής με λέξεις, μια που στα εικαστικά υπήρξα ανέκαθεν ανεκδιήγητος.

-Τι σε ελκύει στη μικρή φόρμα;

Η ταχύτητα. Εάν σε γοητεύει η ιδέα να κλέβεις την παράσταση βγάζοντας κουνέλι από το καπέλο, οφείλεις να το κάνεις αστραπιαία, ώστε το κοινό να μην αντιληφθεί την απάτη αλλά και να σε ευγνωμονεί επειδή δεν του επέτρεψες να την αντιληφθεί, όπως επίσης και να διαολίζεται ακριβώς για τον ίδιο λόγο. Ετυχε βέβαια να πέσουν στα χέρια μου, όταν ήμουν νεαρός, διηγήματα του Τσέχοφ, του Ροΐδη, του Μπέρναρντ Σο, και βέβαια κάποια συναρπαστικά χρονογραφήματα, και να γοητευθώ από τη δυνατότητα του δημιουργού να σου πει ένα κάρο πράγματα σε λίγες σελίδες. Αν η απάντηση σε κουράζει, έχω και μια πιο ειλικρινή: Εχω μια δόση διανοητικής οκνηρίας. Ισως όχι μόνο διανοητικής, άλλο αν το έκρυψα τόσα χρόνια στο γραφείο.

-Στις σελίδες του βιβλίου σου συναντάμε γυναίκες που απεχθάνονται το ποδόσφαιρο, γυναίκες που έχουν εμμονή με τα κοτλέ αντρικά παντελόνια, γυναίκες που δεν έχουν σε ιδιαίτερη εκτίμηση τα συζυγικά δώρα… Ως εξερευνητής του γυναικείου σύμπαντος, σε ποια συμπεράσματα έχεις καταλήξει για να γράφεις τόσο απολαυστικά για τις κατοίκους του;

Η ΑΠΕΧΘΕΙΑ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ, του ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΜΑΓΝΗ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΤΟ ΔΟΝΤΙ, 2025, ΣΕΛ. 150, ΤΙΜΗ 13 ΕΥΡΩ

Αν προσέξεις, η κυρία του κυρίου στο αυτοβιογραφικό, για να πω την αλήθεια, διήγημα, δεν απεχθάνεται το ποδόσφαιρο, απλά δεν κατανοεί την ανδρική εμμονή και ψιλοενσυνείδητα την υπονομεύει, όπως επιβάλλει το προαιώνιο διαφυλετικό παίγνιο σε όλα τα πεδία όπου γυναίκες και άνδρες εκδηλώνουν διαφορετικούς ψυχισμούς. Η συνύπαρξη γεννάει αντιθέσεις τις οποίες κάθε μέλος της σχέσης υποχρεωτικά υποδαυλίζει για να βγάλει το άχτι του απέναντι στον άλλον. Γενικά η ζωή είναι μια δοκιμασία και ο Αλλος είναι η προσωποποίησή της. Αυτό είναι κατά βάση το πνεύμα των κειμένων μου, όπου οι ήρωες σαρκάζουν και αυτοσαρκάζονται χωρίς να διεκδικούν δικαιοσύνη, γιατί ξέρουν ότι ένοχοι είναι πρωτίστως οι ίδιοι.

-«Σταματήσαμε να κηδεύουμε ελπίδες, προοπτικές και οράματα. Οι πολιτικοί έκοψαν μέχρι και τις υποσχέσεις, διότι οι πολίτες μάλλον κάνουν καζούρα με αυτά» διαβάζουμε στο διήγημα με τον υπαινικτικό τίτλο «Οχι άλλο κόκκινο». Η Πάτρα, γένους θηλυκού κι αυτή, πώς φαντάζει στα μάτια σου σήμερα;  

Υποτιθέμενο θρυλικό παρελθόν, λόγω ειδικών συγκυριών και γεωγραφικής θέσης, παρά λόγω επιτηδειότητας υποτιθέμενων θρυλικών προγόνων, τους οποίους υπερθρυλοποιήσαμε, αντί να σηκώσουμε τις ευθύνες μας έναντι του συλλογικού εαυτού μας. Η Πάτρα δεν είναι κάποια ηρωίδα ενός δράματος, αποτελεί απλώς τυπικό δείγμα ελληνικής περιφερειακής πόλης που υπολείπεται τραγικά έναντι του κέντρου, εξαιτίας του εθνικού υδροκεφαλισμού που αναπαράγει τον εαυτό του, αυτοκαταστρεφόμενος κι αυτός, όπως διδάσκει η νωπή ιλαροτραγωδία με τους αγρότες.

-Οι αναφορές τις εφημερίδες και τα βιβλία δεν λείπουν από τις ιστορίες του βιβλίου σου. Το μέλλον του έντυπου Τύπου και των εκδόσεων είναι για σένα…;

Για το μέλλον μιλάει το παρόν. Δεν ανανεώνονται οι αναγνώστες των εφημερίδων. Ομως οι μεγάλοι τίτλοι, όπως η ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ, συνιστούν ανεξίτηλο κεφάλαιο, συνεπώς οι εφημερίδες μπορούν να υπάρξουν ψηφιακά συνεχίζοντας τη δουλειά τους με τη σημερινή φιλοσοφία. Το κοινό πάντα θα θέλει μια ιεράρχηση, μια αξιολόγηση, μια κριτική επεξεργασία στην επικαιρότητα και την ενημερωτική ύλη δημοσίου ενδιαφέροντος. Αλλά θα πρέπει τα Μέσα να διαθέτουν Χαρακτήρα, Φιλοσοφία, Αναγνωρισιμότητα, Παρεμβατικότητα και να μην τρέχουν πίσω από την ειδησεογραφία όπως τα σκυλιά πίσω από τα αυτοκίνητα, διότι τα γαβγίσματα ακούγονται ίδια πάνω κάτω.

-«Ο χρόνος δεν γνωρίζει απολύτως τίποτα, γιατί ο χρόνος δεν υπάρχει, κάθε τι αλλάζει συνεχώς και συνεχώς» γράφεις. Πώς τα πας με τον πανδαμάτορα;

Ε, είπα κι εγώ να γράψω μια φιλοσοφίτσα για τον χρόνο, μην την παίρνεις στα σοβαρά. Με τον χρόνο μπορείς να έχεις συνεχώς κέρδη, αν τον εκμεταλλεύεσαι καλά, όμως στο τέλος θα μείνει μόνο εκείνος στο τραπέζι. Και ούτε καν αυτός, αν το ρητό μου έχει βάση. Οσο για τα κέρδη σου, θα φροντίσουν γι’ αυτά είτε η ιστορία είτε η αφάνεια.

-Μια επιτυχημένη δημοσιογραφική διαδρομή, θεατρικά έργα, δύο βιβλία, στίχοι… Το κυνήγι των ονείρων-απωθημένων σου έχει πλούσια «λεία». Υπάρχει κάτι άλλο, εν αναμονή, στη λίστα σου;

Επιτυχημένος, είναι συζητήσιμο. Τα έβγαλα πέρα χωρίς να με πάρουν χαμπάρι, αν θέλεις να μιλάμε με χαμηλότερους τόνους. Τον Ιανουάριο θα προσφέρουμε στον κόσμο με την ομάδα του Καρναβαλικού Κομιτάτου μια νέα παρωδία, ενώ συνέβαλα και στη νέα παράσταση που ετοιμάζουν οι «ΣΦήγΚΕΣ». Από εκεί και πέρα, δουλεύω διάφορες ιδέες, αλλά περιμένω να δω και αν το κοινό περιμένει κάτι από μένα. Θα κριθεί αποφασιστικά από την ανταπόκριση στο καινούργιο βιβλίο.

-Κλείνοντας, τι θα συμπλήρωνες (όχι απαραίτητα μόνο ένα) στην παραλλαγή του τίτλου της συλλογής σου: Η απέχθεια του Κωνσταντίνου για…

Για τη μικρότητα, την αδράνεια, την απαισιοδοξία, την τοξικότητα, τον ρατσισμό, τον φασισμό, τον εθνικισμό, την ισοπεδωτική αντιμετώπιση της μεταπολιτευτικής δημοκρατίας, την αμφισβήτηση του ηρωισμού στο Πολυτεχνείο ’73, τη χοντροκοπιά στη διασκεδαστική μουσική,  την καυχησιά της ρηχότητας και το γάλα στους καφέδες. Εχω κι άλλα, αλλά είπαμε να σεβαστούμε τον χώρο.