Μαραντόνα: Η 22α Ιουνίου του «Χεριού του Θεού» και του γκολ που έγινε μύθος
Στις 22 Ιουνίου 1986, ο Ντιέγκο Μαραντόνα έγραψε απέναντι στην Αγγλία μία από τις πιο πολυσυζητημένες σελίδες στην ιστορία του Μουντιάλ. Το «Χέρι του Θεού» και το «γκολ του αιώνα» χώρεσαν στο ίδιο ματς, στην ίδια φανέλα, στον ίδιο παίκτη.
Στις 22 Ιουνίου 1986, στο Στάδιο Αζτέκα της Πόλης του Μεξικού, η Αργεντινή αντιμετώπισε την Αγγλία στον προημιτελικό του Μουντιάλ. Το παιχνίδι έληξε 2-1 υπέρ της Αργεντινής, όμως έμεινε στην ιστορία για δύο φάσεις που κουβαλούν ακόμη όλη την αντίφαση του Ντιέγκο Μαραντόνα: την πονηριά που εξόργισε και την ιδιοφυΐα που ανάγκασε ακόμη και τους αντιπάλους να υποκλιθούν.
Σαράντα χρόνια μετά, με το Μουντιάλ 2026 να βρίσκεται σε εξέλιξη σε ΗΠΑ, Καναδά και Μεξικό, η 22α Ιουνίου επιστρέφει σαν υπενθύμιση ότι το ποδόσφαιρο δεν ζει μόνο από τα αποτελέσματα. Ζει από τις στιγμές που γίνονται ιστορίες, από τις φάσεις που περνούν από γενιά σε γενιά και από τους παίκτες που καταφέρνουν να γίνουν μεγαλύτεροι από ένα ματς.
Ο Μαραντόνα εκείνο το μεσημέρι δεν σκόραρε απλώς δύο γκολ. Έφτιαξε δύο διαφορετικούς μύθους μέσα σε λίγα λεπτά. Ο ένας γεννήθηκε από μια παράβαση που ο διαιτητής δεν είδε. Ο άλλος από μια κούρσα που μοιάζει ακόμη αδύνατο να επαναληφθεί με την ίδια φυσικότητα.
Το «Χέρι του Θεού»
Στο 51ο λεπτό, ο Μαραντόνα πήδηξε απέναντι στον Άγγλο τερματοφύλακα Πίτερ Σίλτον και έστειλε την μπάλα στα δίχτυα με το χέρι. Ο Τυνήσιος διαιτητής Αλί Μπιν Νάσερ και ο βοηθός του Μπογκντάν Ντότσεφ δεν αντιλήφθηκαν την παράβαση, το γκολ μέτρησε και η Αργεντινή προηγήθηκε 1-0.
Η εικόνα έμεινε αμέσως στην ιστορία: ο μικρόσωμος Μαραντόνα στον αέρα, ο Σίλτον δίπλα του, η μπάλα να καταλήγει στα δίχτυα και οι Άγγλοι παίκτες να διαμαρτύρονται. Αργότερα, ο ίδιος ο Μαραντόνα θα έδινε στη φάση το όνομα που την έκανε αθάνατη: είχε μπει, όπως είπε, «λίγο με το κεφάλι του Μαραντόνα και λίγο με το χέρι του Θεού».
Η φράση ήταν σχεδόν τόσο δυνατή όσο και η ίδια η φάση. Δεν έσβησε την παρανομία, δεν δικαίωσε το γκολ, δεν απάντησε στις αγγλικές διαμαρτυρίες. Έκανε όμως αυτό που ο Μαραντόνα ήξερε να κάνει καλύτερα από οποιονδήποτε: πήρε μια στιγμή αμφισβήτησης και την πέρασε στη σφαίρα του θρύλου.
Το γκολ του αιώνα
Τέσσερα λεπτά αργότερα, ο Μαραντόνα πήρε την μπάλα πίσω από τη σέντρα και ξεκίνησε μία από τις πιο διάσημες κούρσες στην ιστορία του ποδοσφαίρου. Πέρασε διαδοχικά Άγγλους παίκτες, διέσχισε σχεδόν μισό γήπεδο, βγήκε απέναντι στον Σίλτον και σκόραρε για το 2-0.
Αν το πρώτο γκολ έμεινε ως σκιά, το δεύτερο έμεινε ως απόδειξη. Εκεί, δεν υπήρχε διαιτητική ανοχή, δεν υπήρχε παρανόηση, δεν υπήρχε περιθώριο για ένσταση. Υπήρχε μόνο ένας παίκτης με την μπάλα στο αριστερό, σε απόλυτο έλεγχο της ταχύτητας, της ισορροπίας και της στιγμής.
Το γκολ ψηφίστηκε αργότερα ως «γκολ του αιώνα» σε ψηφοφορία της FIFA και παραμένει μία από τις φάσεις που ορίζουν το Μουντιάλ ως παγκόσμια μνήμη. Ο Γκάρι Λίνεκερ μείωσε για την Αγγλία στο 81ο λεπτό, όμως η Αργεντινή κράτησε το 2-1 και συνέχισε την πορεία της μέχρι την κατάκτηση του τροπαίου.
Ένα ματς φορτισμένο πέρα από το ποδόσφαιρο
Ο προημιτελικός του 1986 είχε και πολιτικό βάρος. Αργεντινή και Αγγλία είχαν βρεθεί σε πόλεμο λίγα χρόνια νωρίτερα, στα Φόκλαντ/Μαλβίνες, και το παιχνίδι δεν παιζόταν σε ουδέτερο συναισθηματικό έδαφος. Για τους Αργεντινούς, η νίκη είχε σημασία μεγαλύτερη από μια πρόκριση. Για τους Άγγλους, η ήττα έμεινε δεμένη με μια αδικία που δεν ξεχάστηκε ποτέ.
Αυτό έκανε τον Μαραντόνα ακόμη πιο μεγάλο και ακόμη πιο δύσκολο να χωρέσει σε καθαρές κατηγορίες. Στο ίδιο ματς ήταν ο παίκτης που εξαπάτησε τη διαιτησία και ο παίκτης που πέτυχε ένα γκολ σχεδόν απάνθρωπης ομορφιάς. Ο ίδιος άνθρωπος έδωσε στους αντιπάλους λόγο να θυμώνουν και στους φιλάθλους λόγο να μιλούν ακόμη.
Γιατί το θυμόμαστε ακόμη
Το «Χέρι του Θεού» δεν ανήκει μόνο στην ιστορία του ποδοσφαίρου. Ανήκει στην ιστορία των μεγάλων αθλητικών αφηγήσεων, εκεί όπου το δίκαιο, το ταλέντο, η πονηριά, η λατρεία και η οργή μπερδεύονται. Ο Μαραντόνα υπήρξε από τους λίγους παίκτες που μπορούσαν να προκαλέσουν όλα αυτά μαζί, χωρίς να χάνουν τίποτα από τη λάμψη τους.
Σήμερα, κάθε Μουντιάλ ψάχνει τις δικές του μεγάλες εικόνες. Τα γκολ που θα γίνουν replay, τις φάσεις που θα σηκώσουν κουβέντα, τους παίκτες που θα πάρουν πάνω τους ένα παιχνίδι. Η 22α Ιουνίου 1986 δείχνει πόσο ψηλά έχει μπει ο πήχης.
Εκείνη τη μέρα ο Μαραντόνα δεν άφησε απλώς την Αγγλία εκτός συνέχειας, αλλά άφησε πίσω του ένα ερώτημα που δεν τελειώνει: πόση αμαρτία χωράει μέσα στην ιδιοφυΐα και πόση ιδιοφυΐα χρειάζεται για να συγχωρηθεί μια αμαρτία από την ίδια την ιστορία του ποδοσφαίρου.
Η «Πελοπόννησος» και το pelop.gr σε ανοιχτή γραμμή με τον Πολίτη
Η φωνή σου έχει δύναμη – στείλε παράπονα, καταγγελίες ή ιδέες για τη γειτονιά σου.
Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News
