Elvis Presley: Το τελευταίο live, το «Can’t Help Falling in Love» και η βραδιά που γράφτηκε αργότερα στην ιστορία
Στις 26 Ιουνίου 1977, ο Elvis Presley τραγούδησε για τελευταία φορά μπροστά σε κοινό στην Ινδιανάπολη. Η συναυλία έκλεισε με το «Can’t Help Falling in Love» και λίγες εβδομάδες μετά ο «βασιλιάς» έφυγε από τη ζωή, αφήνοντας εκείνη τη νύχτα να διαβαστεί εκ των υστέρων σαν αποχαιρετισμός.
Το βράδυ της 26ης Ιουνίου 1977, το Market Square Arena της Ινδιανάπολης γέμισε για τον Elvis Presley. Περίπου 18.000 άνθρωποι βρέθηκαν εκεί για να δουν έναν καλλιτέχνη που είχε ήδη περάσει από τη μουσική στην αμερικανική μυθολογία. Για το κοινό της βραδιάς, ήταν ακόμη ένα live του Elvis. Για την ιστορία της μουσικής, ήταν η τελευταία φορά που ανέβηκε σε σκηνή.
Λίγες εβδομάδες αργότερα, στις 16 Αυγούστου 1977, ο Elvis πέθανε στο Graceland, σε ηλικία 42 ετών. Από εκείνη τη στιγμή, η συναυλία της Ινδιανάπολης άρχισε να διαβάζεται αλλιώς. Κάθε τραγούδι, κάθε κίνηση, κάθε φωτογραφία, κάθε μαρτυρία από εκείνο το βράδυ απέκτησε δεύτερη ζωή, επειδή κανείς τότε δεν ήξερε ότι έβλεπε την τελευταία πράξη.
Η σκηνή της Ινδιανάπολης
Το Market Square Arena δεν υπάρχει πια. Κατεδαφίστηκε χρόνια αργότερα, όμως η τελευταία εμφάνιση του Elvis έδεσε οριστικά το όνομά του με τον χώρο. Εκείνη τη νύχτα, ο Elvis εμφανίστηκε μπροστά σε ένα κοινό που γνώριζε πολύ καλά τον μύθο του: τον νεαρό άντρα που είχε ταράξει την Αμερική των 50s, τον σταρ της τηλεόρασης, τον κινηματογραφικό Elvis, τον performer του Λας Βέγκας, τον άνθρωπο με τις λευκές φόρμες, τις μεγάλες χειρονομίες και τη φωνή που ακόμη μπορούσε να γεμίσει μια αρένα.
Ο Elvis του 1977 κουβαλούσε πια φθορά. Η εικόνα του δεν είχε την ακατέργαστη ορμή των πρώτων χρόνων. Η υγεία του είχε επιβαρυνθεί, οι εμφανίσεις του σχολιάζονταν συχνά με αμηχανία, το σώμα του είχε γίνει μέρος μιας δημόσιας παρατήρησης σχεδόν άδικης. Παρ’ όλα αυτά, το κοινό πήγε για να δει τον Elvis. Το όνομα αρκούσε ακόμη για να γεμίσει τον χώρο.
Αυτό κάνει τη συγκεκριμένη βραδιά πιο ανθρώπινη. Δεν βλέπουμε μόνο τον «βασιλιά» στο τέλος της διαδρομής. Βλέπουμε έναν καλλιτέχνη που συνέχιζε να τραγουδά μέσα στο βάρος της ίδιας του της εικόνας.
Το τελευταίο τραγούδι
Η συναυλία έκλεισε με το «Can’t Help Falling in Love», ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα τραγούδια του Elvis. Η επιλογή, όταν τη βλέπουμε σήμερα, μοιάζει σχεδόν αβάσταχτα ταιριαστή. Τότε ήταν απλώς το φινάλε ενός live. Ένα τραγούδι που το κοινό ήξερε, περίμενε, τραγουδούσε μέσα του πριν ακόμη ακουστεί η πρώτη φράση.
Η ιστορία συχνά αλλάζει το νόημα των στιγμών αφού περάσουν. Εκείνο το βράδυ, κανείς δεν άκουγε το «Can’t Help Falling in Love» σαν τελευταίο τραγούδι. Το άκουγε σαν Elvis. Μόνο μετά τον θάνατό του, η ίδια σκηνή απέκτησε άλλο φως. Το γνώριμο φινάλε μετατράπηκε σε αποχαιρετισμό που δεν είχε δηλωθεί.
Και αυτό είναι ίσως το πιο παράξενο με τις τελευταίες εμφανίσεις μεγάλων καλλιτεχνών. Δεν μοιάζουν πάντα με τέλος την ώρα που συμβαίνουν. Μοιάζουν με συνέχεια. Με ακόμη ένα βράδυ, ακόμη ένα εισιτήριο, ακόμη ένα χειροκρότημα, ακόμη μία υπόκλιση.
Ο Elvis πριν από την οριστική εικόνα
Ο Elvis Presley είχε ήδη ζήσει πολλές ζωές πριν φτάσει στην Ινδιανάπολη. Ξεκίνησε από το Tupelo του Μισισίπι, έγινε η φωνή και το σώμα ενός rock and roll που φόβισε και μάγεψε την Αμερική, πέρασε στην τηλεόραση, στο σινεμά, στα μεγάλα shows, στα Las Vegas χρόνια, στις λευκές φόρμες που έγιναν σχεδόν στολή μύθου.
Το 1977, όμως, ο μύθος είχε αρχίσει να βαραίνει πάνω στον άνθρωπο. Η μηχανή που τον έκανε σύμβολο ζητούσε διαρκώς επιστροφές στη σκηνή, διαρκείς εμφανίσεις, διαρκή επιβεβαίωση ότι ο Elvis ήταν ακόμη εκεί. Το κοινό ήθελε τον Elvis που θυμόταν. Η πραγματικότητα έφερνε έναν άνθρωπο κουρασμένο, εκτεθειμένο και ήδη παγιδευμένο σε μια εικόνα που είχε ξεπεράσει το σώμα του.
Αυτή η αντίφαση κάνει την τελευταία συναυλία πιο ενδιαφέρουσα από ένα απλό μουσικό trivia. Η Ινδιανάπολη δεν είναι μόνο το σημείο όπου ακούστηκε για τελευταία φορά η φωνή του μπροστά σε κοινό. Είναι το σημείο όπου συναντιούνται ο performer, ο μύθος και η φθορά.
Οι φωτογραφίες που ξανακοιτάμε αλλιώς
Κάθε φωτογραφία από εκείνο το live έχει σήμερα άλλη ένταση. Όχι επειδή δείχνει απαραίτητα κάτι δραματικό. Ακριβώς επειδή δείχνει μια βραδιά που κυλούσε ως κανονικό γεγονός. Μουσικοί, φώτα, κοινό, σκηνή, Elvis. Όλα στη θέση τους.
Η γνώση του τέλους αλλάζει τον τρόπο που κοιτάμε. Ψάχνουμε στο πρόσωπο σημάδια, στη στάση του σώματος κόπωση, στο πρόγραμμα κάποιο κρυφό μήνυμα, στο τελευταίο τραγούδι μια προφητεία που τότε δεν υπήρχε. Η μνήμη κάνει μοντάζ. Παίρνει μια συναυλία και την τοποθετεί στο τέλος μιας ζωής.
Αυτό συμβαίνει συχνά με τους μεγάλους καλλιτέχνες. Οι τελευταίες εικόνες τους τραβούν πάνω τους δυσανάλογο βάρος. Θέλουμε να πιστέψουμε ότι κάπου φαινόταν. Ότι το τέλος είχε αφήσει ένα ίχνος. Στην πραγματικότητα, οι περισσότερες τελευταίες φορές περνούν σαν κανονικές στιγμές. Αυτό τις κάνει πιο σκληρές.
Η βραδιά που κατάλαβε αργότερα τι ήταν
Στις 26 Ιουνίου 1977, η Ινδιανάπολη χειροκρότησε τον Elvis Presley χωρίς να γνωρίζει ότι κρατούσε ένα κομμάτι μουσικής ιστορίας. Τα φώτα άναψαν, το πρόγραμμα ολοκληρώθηκε, το «Can’t Help Falling in Love» έκλεισε τη βραδιά, ο Elvis αποχώρησε από τη σκηνή.
Η μουσική ιστορία δεν γράφεται πάντα τη στιγμή που συμβαίνει. Μερικές φορές γράφεται αργότερα, όταν επιστρέφουμε σε μια ημερομηνία και καταλαβαίνουμε τι κουβαλούσε. Η τελευταία συναυλία του Elvis έχει ακριβώς αυτή τη δύναμη. Δεν χρειάζεται υπερβολή για να συγκινήσει. Ένας άνθρωπος τραγούδησε, ένα κοινό χειροκρότησε, μια βραδιά τελείωσε. Μετά ο χρόνος έκανε τη δουλειά του.
Και έτσι, το Market Square Arena της Ινδιανάπολης έμεινε στην ιστορία για μια νύχτα που δεν φαινόταν ακόμη ιστορική. Μια νύχτα όπου ο Elvis Presley είπε το τελευταίο του τραγούδι στη σκηνή, χωρίς κανείς να ξέρει ότι η επόμενη υπόκλιση δεν θα ερχόταν ποτέ.
Η «Πελοπόννησος» και το pelop.gr σε ανοιχτή γραμμή με τον Πολίτη
Η φωνή σου έχει δύναμη – στείλε παράπονα, καταγγελίες ή ιδέες για τη γειτονιά σου.
Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News
