Ρένια Λουιζίδου: «Οι γυναίκες απολογούμαστε που μεγαλώνουμε – Πολλοί άνθρωποι νιώθουν πολιτικά άστεγοι»

Μετά από τέσσερα χρόνια επιτυχίας και αλλεπάλληλα sold out, το «Sexy Laundry» της Michele Riml, με τον Σπύρο Παπαδόπουλο και τη Ρένια Λουιζίδου, βγαίνει σε καλοκαιρινή περιοδεία και έρχεται στην Πάτρα. Συγκεκριμένα, την Τρίτη 14 Ιουλίου, το «Sexy Laundry» θα κάνει μία στάση στο Θερινό Δημοτικό Θέατρο στις 9.30 το βράδυ, στο πλαίσιο του Διεθνούς Φεστιβάλ Πάτρας.

Ένα ζευγάρι, 25 χρόνια γάμου, τρία παιδιά, λίγη γκρίνια, πολλή αγάπη, ανασφάλειες, σώματα που αλλάζουν και μια προσπάθεια να ξαναβρεθεί η ερωτική επιθυμία εκεί όπου ο χρόνος έχει αφήσει τα δικά του ίχνη. Ο Λάρι και η Άλις μπαίνουν σε ένα δωμάτιο πολυτελούς ξενοδοχείου, με το εγχειρίδιο «Σεξ για αρχάριους» ανά χείρας, και προσπαθούν να δουν αν υπάρχει ακόμη τρόπος να ξανασυναντηθούν.

Λίγο πριν την πατρινή στάση της παράστασης, η Ρένια Λουιζίδου μιλά για όλα όσα κρύβονται πίσω από την κωμωδία: τον γάμο, τα στερεότυπα, την ηλικία, τη γυναικεία επιθυμία, τις σχέσεις που σήμερα συχνά «πετιούνται» αντί να επισκευάζονται, αλλά και τη μακρά διαδρομή της με τον Σπύρο Παπαδόπουλο από τους «Απαράδεκτους» μέχρι σήμερα.

Διαβάστε επίσης: Σπύρος Παπαδόπουλος και Ρένια Λουιζίδου φέρνουν το «Sexy Laundry» στην Πάτρα

«Δεν είναι μόνο έργο για την ερωτική ζωή. Είναι για το τι κάνει ο χρόνος πάνω μας»

Ξεκινάω με κάτι πολύ απλό. Έχουμε δύο ανθρώπους, ένα ζευγάρι, και ένα έργο που μιλά για την ερωτική ζωή μέσα σε έναν γάμο, χωρίς, απ’ ό,τι καταλαβαίνω, να την εξωραΐζει. Πόσο δύσκολο ή εύκολο είναι να παιχτεί αυτό στη σκηνή χωρίς να γίνει ούτε μελό ούτε φάρσα;

Νομίζω ότι η μεγαλύτερη επιτυχία αυτού του έργου είναι ακριβώς αυτό που λέτε: ότι δεν γίνεται ούτε μελό ούτε φάρσα. Είναι μια πολύ πιστευτή και αναγνωρίσιμη φέτα ζωής. Αυτό μας λένε και οι θεατές, όλα αυτά τα τριάμισι χρόνια που παίζουμε την παράσταση: ότι είναι σαν να βλέπουν μία μέρα από τη ζωή τους.

Και η ζωή είναι ακριβώς αυτό. Τα έχει όλα. Γίνεται στιγμές μελό, στιγμές φάρσα, γίνεται αστεία, γίνεται συγκινητική. Πολλές φορές, την ίδια στιγμή, συνυπάρχουν και τα δύο, ανάλογα με την οπτική που θα αποφασίσεις να τα δεις.

Δεν είναι ακριβώς ένα έργο για το τι γίνεται με την ερωτική ζωή. Είναι ένα έργο για το τι κάνει ο χρόνος, τι αφήνει ο χρόνος επάνω μας καθώς περνάει, χωρίς καν να το συνειδητοποιούμε. Πέρα από αυτά που συνειδητοποιούμε, υπάρχουν και τα μικρά, τα καθημερινά, τα υπόγεια, που σε ένα ζευγάρι βεβαίως θα εκδηλωθούν και μέσα από την ερωτική ζωή.

Αλλά δεν είναι το φόκους η ερωτική ζωή, παρότι όλη η παράσταση περιστρέφεται γύρω από αυτό: «με θέλεις;», «δεν με θέλεις ακόμη;». Είναι περισσότερο ο χρόνος που πέρασε και το τι μας έκανε.

Έχουν περάσει 25 χρόνια, υπάρχουν τρία παιδιά, έχει μπει η συνήθεια, υπάρχουν γκρίνιες, ανασφάλειες, τα σώματα δεν είναι πλέον όπως ήταν.

Αυτά υπάρχουν σε καθημερινό επίπεδο. Επίτηδες η συγγραφέας έχει επιλέξει να μη βάλει ένα ζευγάρι με μεγάλα προβλήματα άλλης φύσης. Δεν έχει οικονομικά προβλήματα, απιστία, ασθένεια, από τα μεγάλα θέματα της ζωής.

Είναι ένα ζευγάρι που όταν το βλέπεις απ’ έξω λες «ζηλευτό». Είναι συνειδητή αυτή η επιλογή της, γιατί ακριβώς θέλει να μιλήσει για αυτά που γίνονται μικρά και αδιόρατα στην καθημερινότητά μας και δεν τα συνειδητοποιούμε.

Τι είναι τελικά αυτό που δυσκολεύει περισσότερο αυτό το ζευγάρι;

Ο καθένας από τους δύο είναι σε διαφορετική φάση, σε διαφορετικό mood. Θες γιατί ο ένας είναι άντρας και η άλλη γυναίκα, θες γιατί οι γυναίκες έχουμε συνηθίσει να είμαστε πιο υπεραναλυτικές και να το ψάχνουμε λίγο παραπάνω. Οι άντρες βολεύονται λίγο περισσότερο σε αυτό που έχουν.

Τώρα, αν αυτό είναι φύση, ποιος να ξέρει; Ή αν είναι οι κοινωνικοί μας ρόλοι που μας έχουν οδηγήσει να λειτουργούμε διαφορετικά. Γιατί κι εγώ, αν ήμουν άντρας και με συνέφερε η θέση στην οποία έχω βρεθεί μέσα στην κοινωνία, δεν θα ξεκουνιόμουν από αυτήν.

«Τα στερεότυπα τα έχουμε καταπιεί, τα έχουμε εμπεδώσει»

Μπαίνουμε λοιπόν και στα στερεότυπα που υπηρετούμε μέσα στην κοινωνία; Άντρας, γυναίκα, ρόλοι;

Ακόμη και τη στιγμή που συνειδητοποιούμε ότι κάτι είναι στερεότυπο, ότι ενδεχομένως δεν μας βολεύει και το ορίζουμε ως στερεότυπο, η επίδραση που έχει μέσα μας από τα χρόνια που έχουμε ζήσει με αυτό είναι τεράστια. Είναι μοντέλα τα οποία τα έχουμε καταπιεί, τα έχουμε εμπεδώσει. Έχουν χτιστεί οι προσωπικότητές μας γύρω από αυτά.

Πόσες φορές δεν κάνω κάτι στη ζωή μου και λέω: «Γιατί το κάνω εγώ και δεν αφήνω να το κάνει ο άντρας μου;». Είναι ένας αυτοματισμός που λειτουργεί μέσα μου, γιατί έχω δει τη γιαγιά μου, τη μαμά μου και τις γυναίκες όλης μου της ζωής να το κάνουν τόσες φορές, που το κάνω πριν προλάβω να σκεφτώ ότι μπορεί να το κάνει και κάποιος άλλος.

Μιλήσατε πριν για αυτά τα μικρά, τα υπόγεια, που δεν συνειδητοποιούμε, αυτά που φέρνει και αφήνει ο χρόνος. Για να το λέτε, φαντάζομαι ότι έχετε συνειδητοποιήσει κάποια από αυτά που αφήνει ο χρόνος.

Είμαι γυναίκα μετά τα 50. Βεβαίως. Όχι απλώς τα έχω συνειδητοποιήσει, τα έχω εμπεδώσει.

Σε αυτή τη φάση είναι και η ηρωίδα. Η Άλις είναι εκείνη που διεκδικεί, που είναι εκτός εαυτού, που είναι στα κόκκινα. Ο Λάρι είναι σε μια φάση «ωπ, τι έγινε, ρε παιδιά, δεν έχω πάρει χαμπάρι».

Ένας άντρας μεγαλώνει και γίνεται πιο γοητευτικός, πιο σοφός, ωριμάζει, γίνεται πιο ενδιαφέρων. Μια γυναίκα μεγαλώνει και γερνάει. Γι’ αυτό και έχει εκείνη περισσότερο την ανάγκη της επιβεβαίωσης από τον άντρα της. Ότι συνεχίζει να τη βλέπει. Και εννοώ να τη βλέπει ουσιαστικά. Ότι συνεχίζει να μετράει. Εκείνος δεν έχει την ίδια αγωνία.

«Οι γυναίκες μεγαλώνοντας απολογούμαστε που μεγαλώνουμε»

Μιας και μιλάμε για ταμπού, εσάς σας ενοχλεί που η επιθυμία των ώριμων γυναικών συχνά αντιμετωπίζεται ως αστείο ή ως ταμπού;

Με ενοχλεί. Ναι, το βρίσκω άδικο. Είναι άλλο ένα σε μια σειρά από άδικα που συμβαίνουν. Γιατί, κακά τα ψέματα, κοινωνικά οι γυναίκες μεγαλώνοντας απολογούμαστε που μεγαλώνουμε. Και απολογούμαστε για κάτι που είναι φυσικό, νομοτελειακό, αναπόφευκτο. Και που, στο κάτω κάτω, δόξα τω Θεώ που συμβαίνει. Γιατί αλλιώς θα ήμασταν στα θυμαράκια. Δεν υπάρχει εναλλακτική. Ή θα γεράσεις ή θα πεθάνεις.

Δεν μπορεί να βγει κανένας από αυτόν τον δρόμο. Κι όμως βρισκόμαστε να απολογούμαστε γι’ αυτό. Βρισκόμαστε να κυνηγάμε την ουρά μας, να τρέχουμε δεξιά και αριστερά, να προσπαθούμε να το σώσουμε, να το καθυστερήσουμε και να το κρύψουμε. Είναι ένας τεράστιος επιπλέον μπελάς. Είναι μια πραγματικότητα που έχει ήδη αρκετούς μπελάδες.

Εκεί που θα έπρεπε να μας απασχολεί στα αλήθεια η ευζωία μας, το να είμαστε υγιείς, αρχίζουν αντικειμενικά από κάποια ηλικία και μετά να προκύπτουν κάποια μικροπράγματα υγείας, μερικές φορές και σοβαρότερα. Δεν μας φτάνει που έχουμε την αγωνία αυτών των πραγμάτων, των σοβαρών και αντικειμενικά υπαρκτών, έχουμε και την αγωνία να μη φανούμε πόσο χρονών είμαστε.

Ακούγεται τόσο αστείο όταν το λες φωναχτά.

Ναι, ακούγεται αστείο, αλλά δεν είναι. Αντί να αγωνιούμε για το πού είναι η χοληστερίνη, η πίεση, οι αρθρίτιδες και τα πραγματικά προβλήματα που έχεις σε αυτές τις ηλικίες, που αρχίζουν και εμφανίζονται ένα ένα, έχουμε και την αγωνία να μη φανεί η ρυτίδα, το προγούλι, να κάνουμε ένα botox. Πράγματα που στην πραγματικότητα θα μπορούσαν να περισσεύουν.

Αρκετό άγχος έχουμε, αρκετό στρες έχουμε. Και έχουμε πολλά αντικειμενικά, πραγματικά προβλήματα στη ζωή μας.

«Γίναμε καταναλωτές των σχέσεών μας»

Πάμε στο σήμερα. Ζούμε σε μια κοινωνία όπου όλα μοιάζουν εύκολα αντικαταστάσιμα. Είτε μιλάμε για ανθρώπους, είτε για σχέσεις, είτε για δουλειές. Πόσο κόντρα σε όλο αυτό πάει αυτή η ιστορία, με ένα ζευγάρι που προσπαθεί να ξαναβρεί την επαφή του αντί να πει “τελειώσαμε”;

Ακριβώς. Ζούμε σε μια εποχή εικόνας, πρωτίστως, και ταχύτητας, δευτερευόντως. Όλα πρέπει να γίνονται γρήγορα. Τα πράγματα, μόλις χαλάσουν, τα πετάμε. Δεν τα διορθώνουμε. Είτε είναι αυτοκίνητο, είτε είναι ανθρώπινη σχέση, είτε είναι air condition, είτε είναι φιλία.

Δεν λειτουργεί; Στο καλάθι των αχρήστων. Το να κάτσεις να επισκευάσεις κάτι που αυτή τη στιγμή έχει ένα πρόβλημα, αλλά μπορεί και να φτιάχνεται, είναι χάσιμο χρόνου τη σήμερον ημέρα. Αυτό ξεκίνησε να μας βολεύει πάρα πολύ όταν ήμασταν καταναλωτές.

Αλλά γίναμε και καταναλωτές των σχέσεών μας με τον ίδιο τρόπο. Περνάμε στον επόμενο άνθρωπο, είτε είναι φίλος είτε είναι σύντροφος. Αυτό βεβαίως εμποδίζει εκ των πραγμάτων τα πράγματα να αποκτήσουν βάθος. Όταν δεν δώσεις χρόνο, προσπάθεια και φροντίδα σε κάτι, μπορεί να παίρνεις το καινούργιο, που είναι πιο αστραφτερό ενδεχομένως, αλλά εμποδίζεις τα πράγματα να γίνουν λίγο πιο τρισδιάστατα, πιο βαθιά, πιο ανάγλυφα μέσα σου.

Είναι αυτό που κάνει και η εικόνα της σημερινής ημέρας. Είμαστε κολλημένοι και εξαρτημένοι από ωραιοποιημένες εικόνες, είτε στο ίντερνετ είτε στα social, από φιλτραρισμένες εικόνες που δείχνουν μια καλύτερη εκδοχή από αυτή που υπάρχει. Ξέρουμε ότι δεν είναι πραγματικές, αλλά είναι εικόνες.

Στην πραγματική ζωή τα πράγματα είναι πολυδιάστατα και χρειάζονται άλλα βάθη για να ικανοποιήσουν τις ψυχικές σου ανάγκες. Εκεί είναι που τρελαίνεται περίπου ο σύγχρονος άνθρωπος.

Δεν είναι λίγο περίεργο που ενώ γνωρίζουμε ότι πρόκειται για μια ψεύτικη, δισδιάστατη εικόνα, παρ’ όλα αυτά την κυνηγάμε;

Την κυνηγάμε και την πιστεύουμε στους άλλους. Ενώ ξέρουμε ότι η super-duper φωτογραφία που βλέπουμε είναι πειραγμένη, φιλτραρισμένη, μπορεί να είναι και AI, παρ’ όλα αυτά δεν μπορείς να εμποδίσεις εκείνη την ώρα την αυτόματη σύγκριση.

Εσύ, κάθιδρος, κατάκοπος από τη δουλειά, επιστρέφεις στο σπίτι σου, ανοίγεις το κινητό και βλέπεις τον υπερεπιτυχημένο, υπερπλούσιο, υπερόμορφο άνθρωπο, ενώ εκείνη τη στιγμή είσαι ένα με το πάτωμα, γιατί έχει περάσει όλη η μέρα από πάνω σου. Δεν προλαβαίνεις να μην κάνεις τη σύγκριση. Η ψυχραιμία σου χάνεται μπροστά στη στιγμή.

Δεν προλαβαίνεις να το φιλτράρεις και να πεις «έλα ρε, δεν είναι αληθινό». Βλέπεις έναν άνθρωπο που «τα έχει όλα», είναι όμορφος, χαρούμενος, πετυχημένος, και εσύ είσαι ένα κουρέλι γιατί έχεις μοχθήσει όλη τη μέρα. Αισθάνεσαι ότι εσύ είσαι ο υποδεέστερος, ο loser.

Όλο αυτό είναι φανταστικό, γιατί ούτε αυτός είναι έτσι. Έχει κάνει τρομερή προσπάθεια για να βγάλει αυτή τη διαολεμένη φωτογραφία και την έχει φιλτράρει με σαράντα τρόπους. Αλλά δεν προλαβαίνεις να το συνειδητοποιήσεις. Και επειδή υπάρχει βομβαρδισμός από τέτοιες εικόνες, από παντού, από την τηλεόραση, από τα social, βλέπεις υπερβαμμένους, χτενισμένους στην τρίχα, σούπερ φωτισμένους ανθρώπους.

Και εσύ είσαι στο σπίτι σου με την τσίμπλα και λες «εγώ δεν είμαι έτσι». Ούτε κι εγώ είμαι έτσι, όμως, που με βλέπεις εκεί φωτισμένη.

«Με τον Σπύρο γνωριζόμαστε από το 1989. Είναι μια ιδιότυπη συγγένεια»

Να περάσουμε στον Σπύρο Παπαδόπουλο. Είστε ένα ζευγάρι που πρέπει να έχει τριβή, οικειότητα. Τι πρέπει να υπάρχει ανάμεσα σε δύο ηθοποιούς για να πείσουν το κοινό ότι αυτοί οι δύο άνθρωποι έχουν ζήσει όντως μαζί 25 χρόνια;

Η σκηνική χημεία είναι κάτι περίεργο. Το να υπάρχει μια φιλική σχέση ή μια σχέση πολλών χρόνων βοηθάει. Εμείς με τον Σπύρο γνωριζόμαστε από το 1989. Σίγουρα αυτό βοηθάει, όμως στην πραγματικότητα είναι και ανεξάρτητο. Έχω κι άλλους φίλους από παλιά, αλλά δεν είμαστε τόσο ταιριαστοί σκηνικά όσο με τον Σπύρο. Αυτό έχει να κάνει με πράγματα που δεν είναι ακριβώς μετρήσιμα. Έχει να κάνει και με το να βλέπεις αισθητικά με τον ίδιο τρόπο τα πράγματα. Υπάρχουν μικρές εξηγήσεις, αλλά καμία που να το δικαιολογεί πραγματικά.

Είναι λίγο μεταφυσικό, είναι θέμα χημείας, θέμα ρυθμών. Και εμείς οι ίδιοι δεν μπορούμε να το εξηγήσουμε.

Το γεγονός ότι ο Σπύρος Παπαδόπουλος σκηνοθετεί και παίζει δημιουργεί μεγαλύτερη ασφάλεια ή μεγαλύτερη πρόκληση στη σκηνική σχέση;

Εμένα μου δημιούργησε ασφάλεια. Είχε μελετήσει πολύ καλά το έργο, μιλήσαμε πολύ μεταξύ μας για το πώς το βλέπουμε. Εμένα με βοηθάει ο σκηνοθέτης να είναι και ηθοποιός. Συντομεύει λίγο τον δρόμο.

Άλλο είναι τι θα ήθελα να δω και άλλο είναι πώς γίνεται αυτό που θα ήθελα. Και αν γίνεται, γιατί σε μερικές περιπτώσεις δεν γίνεται κιόλας. Όταν ο σκηνοθέτης έχει τη σκηνική εμπειρία, αυτό βοηθά. Στη συγκεκριμένη περίπτωση του Σπύρου, με διευκόλυνε.

Πάντως είναι πολύ ωραία η σχέση σας. Σας έχουμε δει ανά τα χρόνια. Μεγαλώνετε μαζί με τον Σπύρο Παπαδόπουλο.

Είναι η πραγματικότητα αυτή. Γνωριστήκαμε παιδιά και τώρα είμαστε μεγάλοι άνθρωποι.

Πολλές φορές μας ρωτούν για τους «Απαράδεκτους», ενώ στην πραγματικότητα, αν το βάλεις κάτω, δεν έχουμε δουλέψει τόσο πολύ μετά τους «Απαράδεκτους». Ανά δύο, ανά τρεις, δεν έχουμε βρεθεί τόσο συχνά.

Όμως, όταν έχεις μοιραστεί την παιδική σου ηλικία στο επάγγελμα, είναι όπως με τους ανθρώπους που έχεις μοιραστεί την παιδική σου ηλικία στη ζωή. Πάντα σε συνδέει κάτι. Γνωρίζεις κάτι από τον βαθύτερο εαυτό, από τον πυρήνα αυτού του ανθρώπου.

Αυτό μας κρατά σε μια σχέση που πολλές φορές την περιγράφουμε ως μια ιδιότυπη συγγένεια.

«Η τηλεόραση μου φέρθηκε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο»

Μιλήσατε για την τηλεόραση.Είστε ένας άνθρωπος που έχετε κάνει  μεν αρκετή τηλεόραση, αλλά  έχετε ερμηνεύσει και ρόλους που έχουν “μείνει”.

Έχω κάνει πολλή τηλεόραση. Απλώς αυτά που έκανα κράτησαν χρόνια. Τρία χρόνια το «Καφέ της Χαράς», τρία χρόνια το «Οι παντρεμένοι έχουν ψυχή», έξι χρόνια το «Σόι» και τώρα πάμε για τον έβδομο. Οπότε μοιάζουν αιωνιότητα κάπως.

Δεν μπορώ να πω τίποτα κακό για την τηλεόραση. Θα ήμουν πολύ αχάριστη και αγνώμων αν το έλεγα. Μου φέρθηκε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Μόνο μου πρόσφερε.

Οι ελάχιστες δυσκολίες που προέκυψαν εξαιτίας της τηλεόρασης στη δουλειά, δηλαδή κάποια χρόνια που υπήρχε μια καχυποψία απέναντι στους τηλεοπτικούς ηθοποιούς, τις θεωρώ πταίσμα μπροστά στα πολλά καλά που έχω πάρει από την τηλεόραση.

Μου φέρθηκε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Οπότε, όσο κι αν οι ηθοποιοί προτιμάμε πάντα το θέατρο, γιατί είναι άλλη η διαδικασία του παρόντος χρόνου, του ζωντανού, αυτό που συμβαίνει εκείνη την ώρα, ειδικά εμείς οι παλιότερες γενιές που αποφασίσαμε να γίνουμε ηθοποιοί προ ιδιωτικής τηλεόρασης, η τηλεόραση μόνο μου έχει δώσει.

Θα αισθανόμουν φοβερά αχάριστη να έλεγα το αντίθετο.

Σας έχει αγαπήσει το κοινό μέσα από πολλούς διαφορετικούς ρόλους. Υπάρχει βάρος σε αυτή την οικειότητα; Όταν ο άλλος σας νιώθει δικό του πρόσωπο, αυτό σας βοηθά ή σας περιορίζει;

Ούτε το ένα ούτε το άλλο, να σας πω την αλήθεια. Επειδή μεγάλωσα μπροστά στα μάτια του κοινού, από 22 χρονών μέχρι σήμερα που κοντεύω τα 60, κάθε ρόλος ερχόταν μαζί με την ηλικία μου. Μεγάλωσα μπροστά στα μάτια του κόσμου και εξελίχθηκε και αυτή η σχέση.

Τα πρώτα χρόνια ήταν κάπως περίεργο το να σε συνδέουν με έναν συγκεκριμένο χαρακτήρα, γιατί αισθανόσουν «δεν είμαι στ’ αλήθεια αυτός ο άνθρωπος». Όμως με τα χρόνια και από ρόλο σε ρόλο, το κοινό άρχισε και αυτό με τη σειρά του να καταλαβαίνει ότι πίσω από αυτές τις περσόνες υπάρχει ένας άλλος άνθρωπος, η Ρένια Λουιζίδου. Μια ηθοποιός που υποδύεται αυτούς τους ανθρώπους.

Τώρα πια νομίζω ότι στη συνείδηση του κοινού είναι δύο διαφορετικά πράγματα η Χαρούλα του «Σογιού» και η Ρένια. Δεν αισθάνομαι πια, παρότι θα μου μιλήσουν και θα μου πουν «ρε Χαρούλα, σε βλέπουμε εκεί», ότι μπερδεύονται. Ξέρουν πια πολύ καλά ότι μιλούν σε έναν ηθοποιό που σήμερα, ή τα τελευταία χρόνια, παίζει τη Χαρούλα. Αυτό, όμως, γίνεται μόνο με τον χρόνο. Ο οποίος, ο καημένος, φέρνει και καλά πράγματα. Δεν φέρνει μόνο τα κακά.

«Δεν έχω social media. Είναι μια μικρή πολυτέλεια που μπορώ να δώσω στον εαυτό μου»

Είστε ένας άνθρωπος που υπάρχει για χρόνια ως δημόσιο πρόσωπο. Ζούμε όμως σε μια εποχή που δεν είναι τόσο ευγενική. Υπάρχει έντονη πόλωση, θυμός και γρήγορη κρίση. Αισθάνεστε ότι η κοινωνία έχει γίνει πιο σκληρή σήμερα ή απλώς φαίνεται έτσι;

Δεν έχω ιδέα, πραγματικά. Δεν ξέρω αν τώρα έχουμε τα μέσα για να φαίνεται περισσότερο ο θυμός και η οργή, εννοώ τα social media, το διαδίκτυο. Πριν είχαμε απλώς το καφενείο της γειτονιάς και αν δεν πήγαινες στο καφενείο της γειτονιάς, δεν τα μάθαινες.

Δεν μπορεί κανείς να έχει εικόνα. Εγώ δεν μπορώ να το κρίνω. Αυτό θέλει κοινωνιολογική μελέτη, πρέπει κάποιος να το προσεγγίσει επιστημονικά.

Το μόνο που ξέρω είναι ότι με τις ταχύτητες και την ένταση που γίνεται, ή έστω φαίνεται να γίνεται σήμερα περισσότερο, εγώ δεν βρήκα άλλη αμυντική γραμμή για τον εαυτό μου από το να μην έχω social media.

Τυχερή είστε.

Είμαι τυχερή γιατί πρόλαβα να κάνω πέντε πράγματα στη δουλειά μου και να αποκτήσω ένα στοιχειώδες στίγμα πριν από τα social media. Τα παιδιά που βγαίνουν σήμερα δεν ξέρω αν μπορούν να κάνουν αυτή την επιλογή.

Εμείς που είμαστε μεγαλύτεροι και υπήρχαμε πριν από τα social media μπορούμε να πούμε «δεν έχω». Δεν θα μη βρω δουλειά επειδή δεν έχω social media. Είναι μια μικρή πολυτέλεια που μπορώ να δώσω στον εαυτό μου.

Αρκετά τρελή είναι η ζωή μου, τρέχω πάνω κάτω, δεξιά αριστερά δουλεύοντας. Δεν θέλω σε όλο αυτό να προσθέσω και το στρες τού τι λέει για μένα σήμερα το πρωί ένας άγνωστος άνθρωπος στην άλλη άκρη της Ελλάδας.

«Πολλοί άνθρωποι νιώθουν πολιτικά άστεγοι»

Τώρα που μιλήσατε για τους παλιότερους, βλέπουμε αρκετούς ηθοποιούς ή γενικά καλλιτέχνες που επέλεξαν να ασχοληθούν με την πολιτική. Εσάς σας έχει περάσει ποτέ από το μυαλό;

Όχι. Δεν μου έχει περάσει από το μυαλό. Από πολλά χρόνια τώρα βιώνουμε μια απόλυτη απογοήτευση από το πώς λειτουργεί η πολιτική σκηνή της χώρας και, δυστυχώς, και του πλανήτη. Δείχνει να είναι μια ματαιότητα το να καθίσει κανείς να ασχοληθεί κάπου.

Θεωρώ τον εαυτό μου απολύτως ενεργό πολίτη. Δεν πιστεύω καθόλου στην απολίτικη στάση. Δεν είμαι με κανέναν, δεν ψηφίζω, όλοι ίδιοι είναι. Ναι, περίπου είναι όλοι ίδιοι, αλλά κάποια στοιχειώδη θέση πρέπει να παίρνεις.

Παρακολουθώ τι γίνεται, διαβάζω τα πολιτικά νέα, δεν είμαι καθόλου έξω από αυτό. Απλώς δεν φαντάζομαι τον εαυτό μου να μπορεί να λειτουργήσει μέσα σε κανενός είδους πλαίσιο. Νομίζω ότι πάρα πολύς κόσμος πια νιώθει άστεγος πολιτικά.

Παρά τα όσα λέτε, αυτό το αίσθημα του πολιτικά άστεγου δεν σας οδήγησε ποτέ να σκεφτείτε ότι ίσως θα μπορούσατε εσείς να κάνετε κάτι και να προσφέρετε;

Μοιάζει να μην μπορείς να βγεις από αυτό. Να μην υπάρχει περιθώριο να λειτουργήσουν διαφορετικά τα πράγματα. Δυστυχώς. Τα πράγματα παίρνουν πάλι έναν αυτοματισμό στον τρόπο που λειτουργούν. Σκάνδαλα όπως του ΟΠΕΚΕΠΕ, για παράδειγμα, αυτό που ζήσαμε φέτος, δεν περιλαμβάνουν μόνο τους πολιτικούς αρμόδιους που επέτρεψαν να γίνει αυτό. Αυτοί είναι εξόφθαλμα υπεύθυνοι για αυτό που έχει συμβεί.

Αλλά και το πώς άνθρωποι μέσα από την κοινωνία, ψηφοφόροι εννοώ, ήταν πρόθυμοι να είναι μέσα σε αυτό το παιχνίδι και να παρανομήσουν, κάπως σε ταράζει. Κανένας δεν έχει κανένα συγκρατητικό ελατήριο.

Άρα ας παραμείνουμε χωρίς social και έξω από την πολιτική;

Ο καθένας με τον τρόπο του. Σας λέω, όμως, ότι δεν πιστεύω καθόλου πως η απολίτικη στάση ζωής μπορεί να φέρει την απάντηση. Νομίζω ότι ήταν και για τη δική μου γενιά μεγάλη παγίδα να σκεφτεί ότι η απολίτικη στάση θα φέρει λύση. Δεν τη φέρνει. Απλώς είσαι πιο εύκολα χειραγωγήσιμος.

Αυτή τη στιγμή, αυτό που βλέπω στην ελληνική πραγματικότητα συνεχίζει να με αφήνει πολιτικά άστεγη.

Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News