Το απρόβλεπτο καρέ του Τεύκρου Σακελλαρόπουλου: Ενας νομοταγής πολίτης: Πενήντα χρόνια μετά, τίποτα δεν άλλαξε

Πελοπόννησος Newsroom

Τον Σωτήρη Μουστάκα τον είχα για πολλά χρόνια συνδυάσει με τις σαχλοβιντεοταινίες της δεκαετίας του ’80. Το ίδιο, σε μεγάλο βαθμό, και τον Στάθη Ψάλτη. Οι κακής ποιότητας κωμωδίες στις οποίες πρωταγωνιστούσαν δεν μου επέτρεπαν καν να καταλάβω εάν ο ηθοποιός που έβλεπα ήταν πραγματικά καλός. Είναι δύσκολο να αναδειχθεί η υποκριτική αξία μέσα σε ένα σενάριο της κακιάς ώρας.

Για τον Στάθη Ψάλτη δεν έχω εντοπίσει μέχρι σήμερα κάποια ταινία που να με κάνει να αναθεωρήσω ουσιαστικά αυτή την εικόνα. Για τον Σωτήρη Μουστάκα όμως τα πράγματα είναι διαφορετικά.

Υπάρχει μία παραγνωρισμένη και υποτιμημένη ταινία στην οποία πρωταγωνιστεί και την οποία είχα παρακολουθήσει στην τηλεόραση πριν από πάρα πολλά χρόνια. Κι όμως δεν την ξέχασα ποτέ. Θυμόμουν ακόμη και λεπτομέρειές της.

Πρόκειται για τον «Εναν Νομοταγή Πολίτη» του 1974, σε σενάριο Κώστα Μουρσελά. Μια ταινία που είχε σημαντική επιτυχία στην εποχή της, αλλά δεν απέκτησε ποτέ τη θέση που της αξίζει στη συλλογική μνήμη του ελληνικού κινηματογράφου.

Ο ίδιος ο Μουστάκας θεωρούσε την ταινία αυτή, μαζί με τον «Ζορμπά», από τις καλύτερες κινηματογραφικές στιγμές της καριέρας του. Και βλέποντάς την σήμερα, είναι δύσκολο να διαφωνήσει κανείς. Εδώ δεν βλέπουμε τον κωμικό Μουστάκα που έμαθε να αναγνωρίζει το ευρύ κοινό. Βλέπουμε έναν ηθοποιό με μέτρο, ακρίβεια και τεράστια εκφραστική δύναμη.

Το σημαντικότερο όμως δεν είναι μόνο η ερμηνεία του. Είναι η ίδια η ταινία.

Πενήντα και πλέον χρόνια μετά, σχεδόν τίποτα από όσα περιγράφει δεν μοιάζει ξεπερασμένο. Ο άνθρωπος που προσπαθεί να είναι σωστός, υπάκουος, χρήσιμος και αποδεκτός· ο εργαζόμενος που καταπίνει τις ταπεινώσεις· ο οικογενειάρχης που φορτώνεται υποχρεώσεις· ο πολίτης που μαθαίνει να προσαρμόζεται στις απαιτήσεις των άλλων. Ολα αυτά είναι ακόμη εδώ.

Ισως σήμερα το σενάριο του Μουρσελά να είναι ακόμη πιο επίκαιρο και πιο ενοχλητικό. Γιατί η ταινία δεν μιλά απλώς για έναν άνθρωπο που κάποια στιγμή «σπάει». Μιλά για μια κοινωνία που θεωρεί φυσιολογικό να τον πιέζει μέχρι να σπάσει.

Και αν, ύστερα από περισσότερες από πέντε δεκαετίες, τόσο λίγα έχουν αλλάξει, αυτό μάλλον δεν είναι καθόλου παρήγορο.

Και μια μικρή προσωπική λεπτομέρεια: ο ήρωας του Μουστάκα φαίνεται να κινείται σε τεχνικό επαγγελματικό περιβάλλον και έχω την εντύπωση πως είναι μηχανικός. Οταν πρωτοείδα την ταινία, πιθανότατα δεν ήμουν ακόμη ούτε φοιτητής.

Τότε δεν γνώριζα σχεδόν τίποτα από τη ζωή. Τώρα τη γνωρίζω αρκετά καλύτερα.

Και πού να γνώριζα τότε ότι, τόσες δεκαετίες αργότερα, δεν θα θυμόμουν απλώς αυτή την ταινία. Θα τη συναντούσα στη ζωή μου…

* Ο Τεύκρος Επ. Σακελλαρόπουλος είναι πολιτικός μηχανικός – κινηματογραφικός παραγωγός.

Η «Πελοπόννησος» και το pelop.gr σε ανοιχτή γραμμή με τον Πολίτη

Η φωνή σου έχει δύναμη – στείλε παράπονα, καταγγελίες ή ιδέες για τη γειτονιά σου.

Viber: +306909196125

Στείλε μήνυμα στο Viber

Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News