Persona Grata-Σπήλιος Σπηλιωτόπουλος: Ο πολιτικός που ήξερε πότε ήταν ώρα να φύγει

Ζώης Μαρίνος

Παρέμεινε στην ενεργό πολιτική 18 χρόνια παρά τρεις μήνες. Κι όμως, η πυκνότητα των γεγονότων εκείνης τη περιόδου δημιουργούν την εντύπωση ότι ο Σπήλιος Σπηλιωτόπουλος θήτευσε για πολύ περισσότερο σε θέσεις πολιτικής ευθύνης.

Το καλοκαίρι του 2007, καλώντας σε συνέντευξη Τύπου τους δημοσιογράφους της Πάτρας με σκοπό να τους αναγγείλει την αποχώρηση του απ’ την ενεργό πολιτική, είχε κάνει λόγο για «ψύχραιμη σκέψη και ψύχραιμη πεποίθηση».

Λογικό. Από έναν πιλότο με πολλές ώρες στα κόκπιτ δεν περιμένει κανείς τίποτα λιγότερο από ψυχραιμία, ακρίβεια και ζυγισμένες αποφάσεις, ειδικά την ώρα της προσγείωσης.

Και ο Σπήλιος προσγειώθηκε μεν αριστοτεχνικά, αλλά κάπως αναπάντεχα. Αιφνιδιάζοντας όσους δεν είχαν υποψιαστεί τις προθέσεις του. Ηταν μόλις 61 ετών, δεν είχε ηττηθεί σ’ εκλογές, δεν είχε συγκρουστεί ανοικτά με το κόμμα του, δεν είχε χάσει την επιρροή του στο εκλογικό σώμα. Αρα, γιατί να φύγει;

Η απάντηση είναι γιατί πιθανόν είχε συμβεί κάτι σπουδαιότερο. Είχε απογοητευθεί. Και είχε φροντίσει να στριμώξει την απογοήτευσή του σε μια επιστολή 754 λέξεων με αποδέκτη τον τότε πρωθυπουργό Κώστα Καραμανλή.

Σ’ εκείνη την συνέντευξη Τύπου στην Πάτρα είχε πει μια φράση ξένη, αν όχι ασύμβατη με την πλειονότητα των εν ενεργεία πολιτικών: «Πρέπει κανείς να ξέρει όχι μόνο πότε και πώς μπαίνει στην πολιτική, αλλά κυρίως πότε και πώς αποχωρεί».

Ηταν μια εύηχη φράση, ίσως υπερβολικά εύηχη για την ελληνική πραγματικότητα των ισοβίως υπηρετούντων πολιτικών. Ωστόσο, ενδεικτική της πικρίας του. Ο ανασχηματισμός, ενάμιση χρόνο πριν, του είχε κοστίσει.

Ο Καραμανλής -τουλάχιστον έτσι αισθανόταν- τον είχε αφήσει μόνο. Δεν τον είχε στηρίξει όσο θα ήθελε στην προσπάθειά του ν’ αντιπαρατεθεί σ’ ένα σύστημα διαδρομιστών οι οποίοι, με τα δικά του λόγια, «ελισσόμενοι και συναλλασσόμενοι στους διαδρόμους του συστήματος εξουσίας, καταφέρνουν να παρακάμπτουν ατιμωρητί τούς αδύναμους θεσμικούς του φραγμούς και τις χαλαρές άμυνές του».

Δεν έφυγε ακριβώς απ’ την κορυφή. Εφυγε όμως πριν η πολιτική τον αναγκάσει να φύγει. Ο Σπηλιωτόπουλος γεννήθηκε στην Πάτρα την τελευταία μέρα του Οκτωβρίου του 1946 και πριν συστηθεί ως υποψήφιος βουλευτής είχε ήδη μια γεμάτη ζωή που μάλλον δεν χρειαζόταν τη Βουλή ώστε ν’ αποκτήσει νόημα.

Ιπτάμενος αξιωματικός, χειριστής και εκπαιδευτής μαχητικών και ελικοπτέρων, με 3.500 ώρες πτήσης, με σπουδές Νομικής (πτυχίο το 1974) και Φιλοσοφικής (πτυχίο το 1978) και διδακτορικό στο Αεροπορικό Δίκαιο (1985). Και μέσα σ’ όλα αυτά υπασπιστής του Κωνσταντίνου Καραμανλή στην πρώτη πενταετία του στην Προεδρία της Δημοκρατίας.

Οταν, μάλιστα δεν ξαναπροτάθηκε ο Καραμανλής για Πρόεδρος, με τον γνωστό περιπετειώδη τρόπο που κατέληξε στην εκλογή Σαρτζετάκη, ο Σπηλιωτόπουλος παραιτήθηκε απ’ την Πολιτική Αεροπορία με βαθμό Αντισμηνάρχου.

Μ’ αυτά τα χαρακτηριστικά, λοιπόν, συστήθηκε στο εκλογικό σώμα της Αχαΐας το ταραγμένο φθινόπωρο του 1989. Και δεν δυσκολεύτηκε να πλασαριστεί στην πρώτη τετράδα του ψηφοδελτίου και να εκλεγεί σε ηλικία 43 ετών.

Αν και ακραιφνής καραμανλικός, υπουργικό χαρτοφυλάκιο θ’ αναλάβει χάρη στον πατέρα Μητσοτάκη στις 3 Δεκεμβρίου 1992. Υφυπουργός Εθνικής Αμυνας με υπουργό έναν άλλο ακραιφνή καραμανλικό που πρόσφατα έφυγε απ’ τη ζωή, τον Γιάννη Βαρβιτσιώτη.

Οι επικριτές του λένε ότι η ενασχόλησή του με τα θέματα Αμυνας δεν τού άφηνε καιρό ν’ ασχοληθεί περισσότερο με τα ζητήματα της Αχαΐας. Ισως να μην έχουν εντελώς άδικο. Ισως πράγματι να έδινε κάποιες φορές την εντύπωση ότι είχε αφήσει σε δεύτερη μοίρα την εκλογική του περιφέρεια και ας του χάρισαν οι ψηφοφόροι της 4 πρωτιές, με αποκορύφωμα την επίδοση του 2004 με 32.000 σταυρούς.

Ωστόσο, όσοι υιοθετούν την άποψη της ελλειμματικής προσοχής προς την Αχαΐα πιθανόν παραβλέπουν πιέσεις που ασκούσε για έργα όπως η ανακατασκευή της Πατρών – Κορίνθου, η Μεγάλη Περιμετρική, το νέο λιμάνι, η ενίσχυση της ΕΒΟ κ.ά.

Αναντίρρητα, όμως, η Αμυνα υπήρξε το μεγάλο του στοίχημα. Επί των ημερών του στο υπουργείο, όπως θα πει ο ίδιος παραδίδοντας στον διάδοχο του Ευάγγελο Μεϊμαράκη, «κρατήσαμε τη σημαία της διαφάνειας ψηλά», μειώνοντας τις εξοπλιστικές δαπάνες και ενισχύοντας τους θεσμικούς ελέγχους.

Εκείνο το απομεσήμερο του Φεβρουαρίου του 2006 στο Πεντάγωνο, ο Σπήλιος Σπηλιωτόπουλος με δυσκολία έκρυβε την απογοήτευσή του. Δεν επιτέθηκε, όμως, στον Κώστα Καραμανλή. Αρκέστηκε να πει ότι έφευγε περήφανος για το έργο του.

Η αλήθεια είναι ότι το τελευταίο μίλι της ενεργού πολιτικής διαδρομής του Σπήλιου εξακολουθεί να έχει πολλά αφώτιστα σημεία μιας και ούτε ο ίδιος μπήκε ποτέ στη λογική να ονοματίσει όσους ενορχήστρωσαν «την απίστευτη εσωτερική υπονόμευση που συνάντησα και τη λυσσαλέα αντίδραση των ισχυρών οργανωμένων και κατά της κάθαρσης διατεταγμένων συμφερόντων», όπως θα γράψει στον Καραμανλή στην επιστολή αποχώρησης του το 2007.

Εφυγε, λοιπόν, ενώ μπορούσε να επανεκλεγεί, διεκδικώντας μάλιστα μια ακόμα πρωτιά. Ωστόσο επέλεξε ν’ αποσυρθεί. Ησυχα, χωρίς να μετατρέψει την πικρία του σε σταυροφορία προσωπικής δικαίωσης.
Και κάπου εκεί, εκπνέει το ίδιο αναπάντεχα και ο βίος του μνημειώδους δίπολου εσωκομματικού ανταγωνισμού το οποίο συνέθεταν με τον Νίκο Νικολόπουλο.

Ενα δίπολο που έμοιαζε πολιτικά να «θρέφει» και να ενισχύει και τα δύο, διαμετρικά αντίθετα από πλευράς ύφους, μέρη του. Δωρικός στη δημόσια παρουσία του, αυστηρός και με αυτοσυγκράτηση ο Σπήλιος. Εκρηκτικός, πληθωρικός και ανθρώπινος ο Νικολόπουλος.

Εν κατακλείδι, ο Σπηλιωτόπουλος έμαθε πρώτα να πετάει. Μετά να κυβερνά. Και στο τέλος πότε και πώς να προσγειώνεται. Και αυτό στην πολιτική είναι αρετή.

Η «Πελοπόννησος» και το pelop.gr σε ανοιχτή γραμμή με τον Πολίτη

Η φωνή σου έχει δύναμη – στείλε παράπονα, καταγγελίες ή ιδέες για τη γειτονιά σου.

Viber: +306909196125

Στείλε μήνυμα στο Viber

Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News