Κραγιόν, κιθάρες και επανάσταση: Οι Manic Street Preachers επιστρέφουν στα χρόνια της οργής
Το ουαλικό συγκρότημα ετοιμάζεται να παρουσιάσει για πρώτη φορά ζωντανά ολόκληρο το «Generation Terrorists», τον δίσκο με τον οποίο τέσσερις νεαροί μουσικοί θέλησαν να κατακτήσουν και ταυτόχρονα να ανατρέψουν τη μουσική βιομηχανία
Το σχέδιο των Manic Street Preachers στις αρχές της δεκαετίας του ’90 ήταν απλό και μεγαλομανές: θα κυκλοφορούσαν το σπουδαιότερο ντεμπούτο στην ιστορία του ροκ, θα πουλούσαν 16 εκατομμύρια αντίτυπα και αμέσως μετά θα διαλύονταν. Στις φωτογραφίες τους φορούσαν κραγιόν και eyeliner, διακοσμούσαν τα ρούχα τους με πολιτικά συνθήματα και μιλούσαν στους δημοσιογράφους με την αυτοπεποίθηση ανθρώπων που είχαν ήδη αποφασίσει ότι η μουσική ιστορία τούς χρωστούσε ένα κεφάλαιο.
Ο δίσκος κυκλοφόρησε, οι πωλήσεις δεν πλησίασαν τον εξωφρενικό στόχο τους και το συγκρότημα συνέχισε. Ευτυχώς.
Χθες, 18 Νοεμβρίου, οι Manic Street Preachers ανακοίνωσαν ότι θα γιορτάσουν το 2027 την 35η επέτειο του «Generation Terrorists» με μια μεγάλη συναυλία στο Blackweir Fields του Κάρντιφ, στις 19 Ιουνίου. Για πρώτη φορά θα παρουσιάσουν ολόκληρο το άλμπουμ ζωντανά, σε μια βραδιά στην οποία θα συμμετάσχουν επίσης οι Libertines, οι Cardigans και οι Tubs.
Η ανακοίνωση επαναφέρει στο προσκήνιο έναν δίσκο γεμάτο αντιφάσεις, μεγάλες ιδέες, ακόμη μεγαλύτερα κιθαριστικά σόλο και την ακατέργαστη ενέργεια τεσσάρων νεαρών Ουαλών που είχαν πολλά να πουν και ελάχιστη διάθεση να περιμένουν.
Διαβάστε επίσης: Oasis, Sade και Iron Maiden: Πώς χώρεσαν τρεις διαφορετικοί κόσμοι στο ίδιο Rock & Roll Hall of Fame;
Ενα ροκ συγκρότημα με βιβλιοθήκη
Οι Manic Street Preachers εμφανίστηκαν σε μια περίοδο κατά την οποία η βρετανική μουσική σκηνή βρισκόταν ακόμη υπό την επήρεια του Madchester, ενώ από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού το grunge άλλαζε τις ισορροπίες της μουσικής βιομηχανίας.
Οι James Dean Bradfield, Nicky Wire, Sean Moore και Richey Edwards είχαν διαφορετικές εμμονές. Αγαπούσαν τους Clash και τους Guns N’ Roses, αντλούσαν έμπνευση από το glam rock και αντιμετώπιζαν την πολιτική θεωρία και τη λογοτεχνία ως οργανικά στοιχεία της μουσικής τους ταυτότητας.
Η κατανομή των ρόλων στο συγκρότημα υπήρξε επίσης ιδιαίτερη, με τους Richey Edwards και Nicky Wire να διαμορφώνουν σε μεγάλο βαθμό το στιχουργικό του σύμπαν και τους James Dean Bradfield και Sean Moore να αναλαμβάνουν τη μουσική.

Το συγκρότημα στην πρώτη περίοδο της καριέρας του
Στο «Generation Terrorists», που κυκλοφόρησε τον Φεβρουάριο του 1992, χωρούσαν δεκαοκτώ τραγούδια και σχεδόν ολόκληρος ο κατάλογος των πραγμάτων που εξόργιζαν τους δημιουργούς του.
Η μοναρχία, η καταναλωτική κοινωνία, η οικονομική εξουσία, η εμπορευματοποίηση του γυναικείου σώματος και η αποξένωση μιας ολόκληρης γενιάς συνυπήρχαν με μεγάλες μελωδίες, εύληπτα ρεφρέν και κιθάρες που έμοιαζαν φτιαγμένες για στάδια.
Το «Motorcycle Emptiness» παραμένει ίσως το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα αυτής της συνύπαρξης. Η μελωδικότητά του θα μπορούσε να ανήκει σε ένα συμβατικό ροκ τραγούδι για τον έρωτα, ενώ οι στίχοι του πραγματεύονται την κενότητα της καταναλωτικής ευημερίας.
Στο «Little Baby Nothing», η συμμετοχή της Τρέισι Λορντς προσέδωσε πρόσθετη βαρύτητα σε ένα τραγούδι για τη σεξουαλική εκμετάλλευση και την αντιμετώπιση της γυναίκας ως εμπορεύματος. Στο «You Love Us», η μπάντα μετέτρεψε τη σχέση της με τη δημοσιότητα και τους επικριτές της σε ένα απολαυστικό ξέσπασμα αλαζονείας.
Το άλμπουμ έφτασε στο Νο 13 των βρετανικών charts και απέσπασε ενθουσιώδεις κριτικές. Το NME το είχε βαθμολογήσει με 10/10, επιβραβεύοντας το θράσος ενός πρωτοεμφανιζόμενου συγκροτήματος που επέμενε να συστηθεί στο κοινό με έναν διπλό δίσκο.

Το εξώφυλλο του ντεμπούτου τους
Τριάντα πέντε χρόνια μετά, οι ίδιες δύσκολες ερωτήσεις
Στη χθεσινή συνέντευξή του στο NME, ο James Dean Bradfield αναφέρθηκε στις δυσκολίες της ζωντανής παρουσίασης του άλμπουμ. Ορισμένα τραγούδια, όπως τα «So Dead» και «Another Invented Disease», δεν έχουν παιχτεί ποτέ σε συναυλία, ενώ το «Tennessee» έχει να παρουσιαστεί ζωντανά από το 1992.
Πέρα από τις τεχνικές απαιτήσεις, τον απασχολεί και το πώς θα συναντήσουν αυτά τα τραγούδια το σημερινό κοινό. Ενα κομμάτι όπως το «Nat West–Barclays–Midlands–Lloyds», με τις αναφορές του στις τράπεζες, την οικονομική εξουσία και τη διαφθορά, αποκτά διαφορετικές συνδηλώσεις ύστερα από τις χρηματοπιστωτικές κρίσεις που μεσολάβησαν.
Αντίστοιχα, το «Repeat», με την επιθετική στάση του απέναντι στη μοναρχία, θα ακουστεί σε μια Βρετανία πολύ διαφορετική από εκείνη των αρχών του ’90.
Από την επετειακή βραδιά θα απουσιάζει, φυσικά, ο άνθρωπος που διαμόρφωσε όσο λίγοι την ταυτότητα εκείνης της περιόδου. Ο Richey Edwards εξαφανίστηκε την 1η Φεβρουαρίου 1995, λίγο πριν από την προγραμματισμένη περιοδεία του συγκροτήματος στις ΗΠΑ. Η τύχη του παραμένει άγνωστη.
Οι υπόλοιποι τρεις συνέχισαν, κυκλοφορώντας το 1996 το «Everything Must Go», με το οποίο κατέκτησαν τελικά το ευρύ κοινό που είχαν διεκδικήσει από την πρώτη τους εμφάνιση.
Σήμερα εργάζονται ήδη πάνω στο δέκατο έκτο στούντιο άλμπουμ τους, το οποίο, σύμφωνα με τον Bradfield, κινείται προς έναν μελωδικό και πειραματικό ήχο με επιρροές από το post-punk.
Η συναυλία του Κάρντιφ θα τους φέρει αντιμέτωπους με τους νεότερους εαυτούς τους, με την οργή, την αφέλεια, τις υπερβολές και την αδιαπραγμάτευτη πίστη τους στη δύναμη ενός ροκ τραγουδιού.
Εκείνοι οι τέσσερις Ουαλοί του 1992 θα είχαν, πιθανότατα, πολλά να πουν για τον κόσμο του 2027.
Η «Πελοπόννησος» και το pelop.gr σε ανοιχτή γραμμή με τον Πολίτη
Η φωνή σου έχει δύναμη – στείλε παράπονα, καταγγελίες ή ιδέες για τη γειτονιά σου.
Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News
Από το Δίκτυο
Εμπνέυστηκαν από τον αλγόριθμο του Netflix και έφτιαξαν app ψυχικής υγείας με AI
Τριχόπτωση και ηλεκτρική χτένα: τι λέει η έρευνα για τη διέγερση του τριχωτού
Πρόσκληση του Συλλόγου Γονέων του 1ου Γυμνασίου Αιγίου
Η Meta θέλει να βάλει την τεχνητή νοημοσύνη στην τσέπη σας με ένα gadget των 300 δολαρίων
Αλλαγή παρόχου ρεύματος μέσω gov.gr: τι κάνει πραγματικά και τι όχι
