Αθλητισμός, Πρωταθλητισμός και…Φάρμακα

Το Doping, κινείται ‘’μεταξύ επιτρεπτού και απαγορευμένου’’, αφού γι αυτό, οι αθλητές, χρησιμοποιούν φαρμακολογικά σκευάσματα, χωρίς βεβαίως ιατρική ένδειξη, προκειμένου να αυξήσουν την απόδοσή τους και τις επιδόσεις τους…

Αθλητισμός, Πρωταθλητισμός και…Φάρμακα

ΤΟΥ ΤΑΚΗ ΓΕΩΡΓΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Απ’αφορμή το πρόσφατο επεισόδιο εμπλοκής του Οδυσσέα Δήμα, αδελφού του Πύρρου, επιτρέψτε μου να αναφερθώ στο μεγάλο πρόβλημα διακίνησης και χρήσης φαρμάκων από αθλητές.

Ο Αθλητισμός, ως ‘’επί σκοπώ τελουμένη άσκηση’’ –όπως γράφει και ο Ιωάννης Φωκιανός- μετατρέπει την Φυσική δραστηριότητα σε,

-Οργανωμένη Αθλητική κίνηση, κι αυτή,

Σε Έλεγχο συμπεριφοράς, των αθλητών, με την παρεμβολή και των προπονητών, αλλά και σε

Θέαμα…

Ο αθλητής, έτσι μετατρέπεται από Υποκείμενο Φυσικής Δραστηριότητας, σε Αντικείμενο [=’’προϊόν’’].

Η Iστορία του Αθλητισμού, είναι και η Ιστορία του Doping και αντΊστροφα. Η λειτουργία (Πραγμάτωση) του αθλητισμού, προκαθορίζεται από το σύστημα και την Ιδεολογία του…έτσι δικαίως ο Πλάτωνας στο ‘’Συμπόσιο’’, έγραφε πριν από αιώνες, ‘’Παιδεύεσθαι κατά τα Πολιτείας’’…

Η Χρήση Φαρμακολογικών ουσιών, εξυπηρετεί τον στόχο των αθλητών,

-Να γίνουν πιο ανταγωνιστικοί, ώστε να πετύχουν,

-Επιδόσεις και Διακρίσεις,

-Κοινωνική Καταξίωση,

-Υλικές απολαβές.

Στα 1988, σε συνέντευξη στο ΒΗΜΑ (σελ. 76-77) , ο καθηγητής φαρμακολογίας στην ιατρική σχολή Αθήνας, Διονύσιος Βαρώνος, υποστήριζε πώς, ‘’οι αθλητές είναι υγιείς οργανισμοί. Έτσι η χρηση φαρμάκων αφού δεν σκοπεί σε θεραπευτική ένδειξη, είναι κατάχρηση’’.

Παρά ταύτα, αποτελεί και παραμένει, μια [τραγική] πραγματικότητα! Θεωρείται εσφαλμένα [σκόπιμα θάλεγα] ‘’συμπληρωματική αναγκαιότητα’’ για τον αθλητή και την αθλήτρια που θέλουν,
…να υπερέχουν έναντι των άλλων,
…να διακριθούν στους αγώνες,
…να πετύχουν καλλίτερες επιδόσεις με συνακόλουθο όφελος σε χρήμα, σε επαγγελματική αποκατάσταση, σε είσοδο στα ΑΕΙ…

Αυτή η συμπεριφορά, οδηγεί τον αθλητή στην απερισκεψία,
να Αγνοεί κάθε παρεπόμενο κίνδυνο για την υγεία του και να μετατρέπεται
σε ΘΥΤΗ του εαυτού του και ΘΥΜΑ του αθλητικού συστήματος…

Ο στόχος όμως της άθλησης, είναι άλλος…Με την φυσική κίνηση που προϋποθέτει η αθλητική προσπάθεια, ο άνθρωπος ανακαλύπτει την φύση και την φύση του…’’ ή όπως έλεγε το 1964, στην Σύνοδο της UNESCO, ο πρωταθλητής δρόμων, Roger Banister, ‘’..επιτρέπει στον καθένα από μας, να κάνει γνωριμία με τον εαυτό του…να γνωρίσει τα όριά του…’’.

Η επιδίωξη του ρεκόρ, ως αυτοσκοπός της άθλησης, αποτελεί στοιχείο Αλλοτρίωσης, αφού δεν στοχεύει μόνο στην ικανοποίηση του αθλητή κατά την φυσική κίνηση, αλλά ο ίδιος μετέχει σε μια διαδικασία συναλλαγής με το σύστημα που του ‘’ανταποδίδει’’ για την επιτυχία του…

Το Doping, κινείται ‘’μεταξύ επιτρεπτού και απαγορευμένου’’, αφού γι αυτό, οι αθλητές, χρησιμοποιούν φαρμακολογικά σκευάσματα, χωρίς βεβαίως ιατρική ένδειξη, προκειμένου να αυξήσουν την απόδοσή τους και τις επιδόσεις τους…

Ο Έλεγχος ‘’anti-doping’’ ως αποτρεπτικό μέσον για την χρήση φαρμακολογικών ουσιών, έχει αποδειχθεί Αναποτελεσματικός!

Οι γιατροί, εφόσον είναι αυτοί που προτρέπουν τους αθλητές σε χρήση φαρμάκων, αν και θεωρούνται υγιείς οργανισμοί, ελέγχονται…

Για αντιδεοντολογική ιατρική πράξη,

Για έκθεση των αθλουμένων σε Κίνδυνο Υγείας,

Για συνέργεια στην παραβίαση των κανόνων του ‘’ευ αγωνίζεσθαι’’…

Ωστόσο θα πώ, ότι δεν είναι μόνο ο γιατρός που μπορεί να συνταγογραφεί ή/και να προμηθεύει φάρμακα έναν αθλητή. Στην διατριβή μου με θέμα: ‘’Χρήση και κατάχρηση Φαρμακολογικών Ουσιών από Έλληνες Αθλητές Υψηλού πρωταθλητισμού’’ [Αθήνα 2007], κατέγραψα από μαρτυρίες των ίδιων των αθλητών ότι τις φαρμακολογικές ουσίες τις χορηγούσε, ‘’ο Προπονητής’’ [53,3%], ‘’ο Γιατρός’’ [21,67%], ‘’άλλος’’ [11,19%], ‘’συναθλητής’’ [10%], ή τις ελάμβανε ‘’μόνος’’ του [35,95%] αλλά, ‘’Δεν απήντησε’’ το 24,05% των ερωτηθέντων…

Οι αθλητές που χρησιμοποιούσαν φαρμακολογικές ουσίες, δεν είχαν γνώση των παρενεργειών τους [37,14%], ή ‘’είχαν γνώση των παρενεργειών τους’’ [33,57%] αλλά τις χρησιμοποιούσαν (!) ενώ 29,05% δεν απάντησαν.

Θεωρώ πώς οι αθλούμενοι συνήθως έχουν ‘’άγνοια κινδύνου’’ αλλά και αδιαφορία μπροστά στην επίτευξη του ποθητού στόχου, της διάκρισης, του ρεκόρ και των παρεπόμενων απολαβών…Αλλά και στο ιατρικό σώμα υπάρχει σχετική άγνοια αφού, όταν συνταγογραφείται ένα σκεύασμα δυνητικά μη επιτρεπτό, ο αθλητής-ασθενής, ουδέποτε ερωτάται αν αθλείται, αφού οι γιατροί δεν γνωρίζουν τι απαγορεύεται στους αθλητές, επειδή Δεν το διδάχθηκαν! Έτσι, με βάση και την προσωπική μας εμπειρία, από την ενασχόληση με τα θέματα του Doping, διαπιστώνουμε πως (συμπεράσματα Διατριβής):

Το χαλαρό αθλητικό οικοδόμημα, δεν λειτουργεί παιδευτικά για τον αθλητή και το εξιδανικευμένο πρότυπο του Πρωταθλητή, καθορίζει την άποψη των νέων αθλητών και αθλητριών για ενδεχόμενη χορήγηση φαρμακολογικών ουσιών και σε άλλους αθλητές.

Ο παράγοντας ‘’Τιμωρία’’ λειτουργεί αποτρεπτικά ως φόβος απώλειας, αλλά όχι ως ηθικός φραγμός, ως στάση ζωής.
Εκείνο που θα χρειαζόταν το αθλητικό σύστημα, ιδίως για τις νεαρές ηλικίες, είναι ο Θεσμικός επαναπροσδιορισμός του, με ότι αυτό συνεπάγεται. Και οι ιθύνοντες γνωρίζουν καλά, τι απαιτείται ώστε να μην εκθέτουμε την νεολαία μας σε κίνδυνο ζωής. Κι είναι ζήτημα ιδεολογίας, το να στοχεύσουμε και να επιτύχουμε τον στόχο που εξαγγέλλει η WADA, ‘’Αθλητισμός Ελεύθερος από Φάρμακα’’-Drug Free Sport!
* O Τάκης Γεωργακόπουλος, είναι γιατρός, πρώην Αθλητής Στίβου, και πρώην πρόεδρος του ΕΣΚΑΝ

Η «Πελοπόννησος» και το pelop.gr σε ανοιχτή γραμμή με τον Πολίτη

Η φωνή σου έχει δύναμη – στείλε παράπονα, καταγγελίες ή ιδέες για τη γειτονιά σου.

Viber: +306909196125

Από το Δίκτυο