Ερριέτα Μανούρη στην «Π»: Άλλο Επίδαυρος και άλλο σκηνή με… πλαστικές καρέκλες!

Στην Πάτρα βρέθηκε την περασμένη Κυριακή, με την παράσταση «Ηλέκτρα» του Σοφοκλή, μεταφέροντας με λεπτό συναίσθημα και εσωτερική έκσταση την άβουλη και μοιραία Χρυσόθεμη, αδελφή της τραγικής ηρωίδας του έργου.

Η «Π» τη συνάντησε και μίλησε μαζί της για πολλά ενδιαφέροντα. Ηδη στα 28 χρόνια της, η Ερριέτα έχει καταφέρει να γίνει ιδιαίτερα δημοφιλής, μέσα από αγαπημένες τηλεοπτικές σειρές στις οποίες έχει παίξει, όπως «Γυναίκα χωρίς όνομα», «Αγριες Μέλισσες», «Αγγελική» και «Σασμός».

Η τηλεόραση επιβάλλει πρωταγωνιστές, δεν επιβάλλει απαραίτητα όμως και… ηθοποιούς. Η Ερριέτα, από το 2018 κιόλας, που αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή Εθνικού Θεάτρου, κατάφερε να ισορροπήσει μοναδικά στο εκκρεμές του θεατρικού σανιδιού, βυθίζοντας τα βήματά της στα ανεξίτηλα χνάρια της υποκριτικής τελετουργίας, χωρίς να παρασυρθεί από την εντυπωσιοθηρία της σκηνής και το ανεμιαίο χειροκρότημα της πλατείας.

–      Πόσο εύκολο είναι να τινάξετε από πάνω σας, τη χρυσόσκονη από την τηλεοπτική ηρωίδα που ενσαρκώνετε, ανεβαίνοντας κάθε φορά στη θεατρική σκηνή;

Νομίζω ότι είναι πολύ εύκολο. Νομίζω ότι είναι πολύ διαφορετικό κομμάτι το θέατρο από την τηλεόραση. Καταλαβαίνω ότι πολλές φορές το κοινό είναι λογικό να μας γνωρίζει από κάποιους τηλεοπτικούς ρόλους και κάπως να μας ταυτίζει με αυτούς. Αλλά για εμάς είναι πολύ εύκολο να ξεχωρίσουμε τους χαρακτήρες και τους ήρωες. Πόσω μάλλον στην αρχαία τραγωδία, που είναι πολύ διαφορετικό είδος και αρκετά δύσκολο, θεωρώ. Για μένα είναι πολύ ξεχωριστά πράγματα και είναι ωραίο να έρχεται κόσμος να σε βλέπει σε κάτι εντελώς διαφορετικό από αυτό που σε έχει συνηθίσει στην τηλεόραση. Αν και βέβαια στην αρχή, η αλήθεια είναι ότι φοβόμουν μήπως με χαρακτηρίσουν «τηλεοπτική ηθοποιό».

–      Αποδέχεται εύκολα ο κόσμος αυτή τη διάκριση;

Πιστεύω πως ναι! Τουλάχιστον εμένα, όσες φορές ο κόσμος μού μιλάει μετά την παράσταση, το πρώτο πράγμα που μου λέει είναι για το έργο που μόλις είδε. Στη συνέχεια, βέβαια, συνήθως μου λένε και για την τηλεόραση: «Πόσο χαίρομαι που σε έχω δει σε αυτή τη σειρά» ή «πόσο έχω ταυτιστεί με τον ρόλο». Χαίρομαι γιατί το πρώτο που ακούω έχει να κάνει με το θέατρο. Καλοδεχούμενα, όμως, είναι όλα!

–      Πόσο αγχωτικό είναι για εσάς το επάγγελμα του ηθοποιού;

Σίγουρα το επάγγελμά μας έχει μια αβεβαιότητα, αφού τίποτα δεν μπορεί να είναι εξασφαλισμένο. Και αυτό είναι κάτι που, ακόμα, δεν έχω καταφέρει να το αποδεχθώ και να το διαχειριστώ ικανοποιητικά. Αγχώνομαι, αναλογιζόμενη τι θα κάνω ένα χρόνο μετά… Είμαι ανασφαλής, θα έλεγα και αυτοκαταστροφική.

–      Υπάρχουν καταγγελίες για προσλήψεις ηθοποιών σε παραστάσεις ή σίριαλ, με γνώμονα τον αριθμό των ακολούθων τους, στα κοινωνικά δίκτυα. Πώς το σχολιάζετε εσείς αυτό;

Εμένα δεν μου έχει συμβεί ποτέ κάτι τέτοιο, δηλαδή να με  επιλέξουν λόγω followers σε κάποια δουλειά και σίγουρα αν είχα αντιληφθεί κάτι τέτοιο, θα εκνευριζόμουν. Σε κάθε περίπτωση, κριτήριο για μια καλλιτεχνική πρόσληψη πρέπει να είναι η αξία και οι ικανότητες ενός ηθοποιού.

-Νιώθετε ότι χρωστάτε στη μικρή οθόνη, επειδή η συμμετοχή σας σε δημοφιλείς σειρές συνεχείας σας προσφέρει αναγνωρισιμότητα και δημοφιλία, οπότε ανοίγουν πιο εύκολα κάποιες πόρτες;

Σίγουρα η τηλεόραση σου δίνει την αναγνωρισιμότητα, αλλά θεωρώ ότι για να κερδίσεις κάποιες δουλειές μέσα από αυτή, αν δεν δουλέψεις σκληρά και δεν το αξίζεις να υπάρχεις στον χώρο, δεν θα υπάρξεις! Θα σε ξεράσει κάποια στιγμή ο χώρος. Οπότε θεωρώ ότι είναι ένας συνδυασμός ταλέντου, δουλειάς και τύχης σίγουρα. Να βρεθείς τη σωστή στιγμή στους σωστούς ανθρώπους για τον σωστό ρόλο.

–      Εχουμε δει σε πολλές περιπτώσεις, να παρεισφρέουν στο θέατρο, άνθρωποι άσχετοι με το υποκριτικό αντικείμενο και να χρίζονται ακόμα και πρωταγωνιστές. Πώς το αντιμετωπίζετε;  

Σίγουρα το θέατρο είναι πολύ απαιτητικό. Είναι πολύ πιο δύσκολο, πρέπει να το έχεις σπουδάσει για να το υπηρετήσεις. Δεν μπορούμε όλοι ξαφνικά να μπαίνουμε στο θέατρο έτσι…

–      Εσείς μπήκατε ποτέ στη διαδικασία να αποδείξετε στο θέατρο την καλλιτεχνική αξία σας;

Αν έχεις ανάγκη να αποδείξεις κάτι σε κάποιον είναι πρόβλημα. Προφανώς ο κόσμος με έχει μάθει από την τηλεόραση. Ας μη γελιόμαστε. Είναι λογικό. Αλλά εγώ χαίρομαι, γιατί δεν έχω υπάρξει ποτέ, μόνο στην τηλεόραση. Το θέατρο είναι μια άλλη διαδικασία. Είναι μια μεγάλη αγάπη. Αυτό έχω σπουδάσει. Αλλά και ο κόσμος των γυρισμάτων είναι εξαιρετικά γοητευτικός -τον έχω συνηθίσει, τον έχω αγαπήσει. Είναι κάτι άλλο…

–      Τι σημαίνει για εσάς, ο χώρος που κάθε φορά παίζετε ένα έργο της Αρχαίας Ελληνικής Γραμματείας;

Το να παίζεις σε ένα αρχαίο θέατρο, το οποίο είναι καλά συντηρημένο και υπάρχει η ενέργεια εκείνης της εποχής, είναι διαφορετικό από το να παίζεις σε ένα γυμνάσιο με πλαστικές καρέκλες. Πάντα, βέβαια, την ίδια ενέργεια θα δώσει ο ηθοποιός για τον κόσμο που έχει έρθει να τον δει. Αλλά, προφανώς, για παράδειγμα, το αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου έχει μια ενέργεια που σε συνεπαίρνει. Ο,τι και να λέμε… Οπως και το Αρχαίο Θέατρο της Πάτρας, έχει απίστευτη ενέργεια. Μακάρι του χρόνου, να μπορέσουμε να παίξουμε εκεί!