Άγρια πανίδα σε αστικό φόντο – Τι λένε στην «Π» ειδικοί για τις εμφανίσεις άγριων ζώων

Δεν είναι, όμως, η άγρια πανίδα που κατακτά τις πόλεις. Είναι ο άνθρωπος που έχει αλλάξει το τοπίο γύρω της. Η ερήμωση της υπαίθρου, οι πυρκαγιές, η συρρίκνωση των βιοτόπων και, κυρίως, η εύκολη πρόσβαση σε τροφή δημιουργούν νέες διαδρομές για τα άγρια ζώα. Οι ειδικοί εξηγούν στην «Π» γιατί το δάσος τελειώνει εκεί όπου αρχίζει πλέον ο αστικός μας κάδος.

Δεν χρειάζεται να πάμε και πολύ μακριά. Μια ματιά στους πρόποδες του Παναχαϊκού και του Ερυμάνθου να ρίξει κανείς και θα διαπιστώσει ότι το φαινόμενο μονιμοποιείται. Το τσακάλι και η αλεπού, λόγω διαιτολογίου και συμπεριφοράς, προσαρμόζονται ευκολότερα στις παρυφές των κατοικημένων περιοχών, ενώ ο λύκος μπορεί να εμφανίζεται περισσότερο εφήμερα. Αλλά εμφανίζεται.

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΜΗΤΣΑΙΝΑΣ

«Δεν είναι κατοικίδια»

O Γεώργιος Μήτσαινας

Ο δρ. Γεώργιος Μήτσαινας, επίκουρος καθηγητής στο Εργαστήριο Ζωολογίας του Τομέα Βιολογίας Ζώων του Τμήματος Βιολογίας του Πανεπιστημίου Πατρών κάνει τις συγκρίσεις μεταξύ αλεπούς, τσακαλιού και λύκου. «Καταρχάς, μιλάμε για διαφορετικά είδη με διαφορετικές συμπεριφορές. Οι αλεπούδες φοβούνται τον άνθρωπο, γίνονται άγριες μόνο όταν νιώσουν οι ίδιες απειλή. Δυστυχώς βλέπουμε βιντεάκια ΑΙ στο διαδίκτυο για σπιτικές αλεπούδες που δημιουργούν ψευδαισθήσεις ότι αυτά τα ζώα είναι κατοικίδια. Το τσακάλι μπορεί να προσεγγίσει πιο πολύ τον άνθρωπο. Αυτά τα είδη κατεβαίνουν σε αναζήτηση τροφής και είναι πιο πολυπληθή. Αν τους δώσουμε τη δυνατότητα να βρουν εύκολα τροφή με σκουπίδια, αποφάγια κ.λπ. θα παραμείνουν κοντά μας. Το τσακάλι, βέβαια, μπορεί, να συμβάλει θετικά, με έμμεσο τρόπο, στις καλλιέργειες. Δεν είναι επικίνδυνο. Είναι κι αυτό ένα ντροπαλό είδος. Θα αποφύγει τη διένεξη και θα παραμείνει κρυμμένο. Παραμένει, βέβαια, άγριο ζώο. Δεν πρέπει να πάμε να το ταΐσουμε. Κι όταν το δούμε, απομακρυνόμαστε ήρεμα, διατηρώντας πάντα οπτική επαφή. Τέλος, σε ό,τι αφορά τους λύκους θεσπίζονται ευρωπαϊκές οδηγίες για το τι πρέπει να κάνουν οι οικισμοί. Υπάρχουν διαβαθμίσεις ως προς τη συμπεριφορά τους, σαν είδος, όμως, είναι σαφώς πιο επιθετικό. Μπορεί να μην επιδιώξει μια άμεση διένεξη για να μας φάει, όταν μετά από λάθος δικό μας χειρισμό μπορεί να κινδυνεύσουμε, ειδικά αν έχουμε να κάνουμε με αγέλη».

ΑΝΔΡΕΑΣ ΖΑΓΚΛΑΣ

«Ακούει κανείς τους βοσκούς;»

O Ανδρέας Ζάγκλας,

«Το κύριο αίτιο της εμφάνισης αυτών των ζώων είναι η ερήμωση της υπαίθρου. Οταν κατοικούνταν οι οικισμοί και είχαν καλλιέργειες, τα ζώα έμεναν στις φωλιές τους. Πλέον, δεν αντιλαμβάνονται τον κίνδυνο και εξοικειώνονται περισσότερο». Αυτό δήλωσε στην «Π» ο Ανδρέας Ζάγκλας, πρώην ταμίας της Γ΄ Κυνηγετικής Ομοσπονδίας Πελοποννήσου και πρώην μέλος του Κυνηγετικού Συλλόγου Πατρών και πρόσθεσε τα εξής: «Η δεύτερη αιτία αφορά τη διαχείριση του φαινομένου και από το Δασαρχείο και από κυνηγητικούς συλλόγους. Οταν ήταν αυξημένος ο πληθυσμός αυτών των ζώων, γινόταν άμεση καταπολέμηση. Σήμερα θεωρούνται προστατευόμενα είδη. Για τις ζημιές, όμως, στους τσοπάνηδες δεν υπάρχει ενδιαφέρον. Τους ακούει κανείς τους βοσκούς; Ξεκληρίζονται ολόκληρα κοπάδια. Οι κυβερνήσεις πρέπει να βοηθήσουν τους αγρότες και να μην τους αφήνουν εκτεθειμένους. Εχουν απομείνει λίγοι στην ύπαιθρο και οι περισσότεροι είναι μεγάλης ηλικίας. Ολοι είναι πάνω από 50-60 ετών. Οι νεότεροι στράφηκαν προς την εσταυλισμένη κτηνοτροφία και όχι στην ελεύθερη με ό,τι συνέπειες έχει αυτό».