Αγγελος Συρίγος στην «Π»: Δεν φαίνεται πόλεμος Ελλάδας-Τουρκίας – Ο πόλεμος, το Ιράν και τα ελληνοτουρκικά ΒΙΝΤΕΟ

Σε μια περίοδο έντονων γεωπολιτικών αναταράξεων, ο καθηγητής Διεθνούς Δικαίου και βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας Άγγελος Συρίγος μιλά στην «Πελοπόννησο» για τον πόλεμο στη Μέση Ανατολή, τις ισορροπίες ισχύος και τον ρόλο της Ελλάδας. Αναλύει τις εξελίξεις στο πεδίο, τις επιπτώσεις στην οικονομία και τον τουρισμό, ενώ σχολιάζει το διεθνές δίκαιο, τις συμμαχίες και τις προκλήσεις που διαμορφώνουν το νέο παγκόσμιο σκηνικό.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟΥΣ ΘΕΟΔΩΡΟ ΛΟΥΛΟΥΔΗ ΚΑΙ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟ ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟ

Κύριε Συρίγο, καταλαβαίνετε ότι η διεθνής συγκυρία αλλά και η ειδικότητά σας επιβάλλει να ξεκινήσουμε από τον πόλεμο με το Ιράν. Πως πάει το πράγμα στην επιχειρησιακή του πλευρά;

Οι Αμερικανοί και οι Ισραηλινoί κυριαρχούν αυτή τη στιγμή ένα αέρος, χτυπάνε όπου θέλουν, καταστρέφουν όλες τις δομές των Φρουρών της Επαναστάσεως και του Ισλαμικού κράτους και οι Ιρανοί κάνουν κλεφτοπόλεμο. Χτυπάνε δηλαδή εκεί που πονάει την Αμερική διότι ευελπιστούν ότι θα σταματήσει, θα υποχρεωθεί η Αμερική να σταματήσει τον πόλεμο.

Η Αμερική πονάει στο θέμα της αυξήσεως των τιμών του πετρελαίου. Γι’ αυτό τον λόγο έχουν κλείσει τα στενά του Ορμούζ, δημιουργώντας τεράστια προβλήματα στην τροφοδοσία της διεθνούς οικονομίας.

Υπάρχουν όμως και επιπτώσεις στην οικονομία και γενικότερα στην εικόνα των χωρών. Μήπως είχαμε υποτιμήσει λίγο το Ιράν και τις δυνατότητες αντίδρασης; Φαίνεται πως τελικά υπάρχει σχέδιο από την πλευρά του.

Είναι σαφές ότι η εικόνα που φιλοτέχνησαν επί δεκαετίες ότι είναι οι «Ελβετίες» της Μέσης Ανατολής, χώρες στις οποίες δεν πλησιάζει ο πόλεμος, δεν επηρεάζονται από τις εξελίξεις της γεωπολιτικής, έχει πληγή.

Προσπάθησαν να δείξουν ότι είναι καταναλωτική παράδεισοι, τουριστικοί προορισμοί, χώρες που μπορεί κάποιος να επενδύσει. Όλα αυτά έχουν τιναχθεί στον αέρα. Όμως έχουν κι άλλες υποδομές, όπως οι τρεις από τις μεγαλύτερες αεροπορικές εταιρείες του κόσμου, η Emirates, η Etihad και η Qatar. Αυτές θα επανέλθουν, γιατί οι αεροπορικές εταιρείες έχουν την τάση, όταν τελειώνουν τα προβλήματα, να ξαναλειτουργούν σωστά. Το θέμα είναι οι υπόλοιπες υποδομές που πιστεύω ότι θα κάνουν χρόνια να το ξεπεράσουν. Αυτό δημιουργεί μία προοπτική για τον ελληνικό τουρισμό, διότι για ένα-δύο χρόνια, μπορούμε να αποτελέσουμε έναν εναλλακτικό προορισμό.

Συνηθίζετε να λέτε ότι η Ελλάδα και η Κύπρος είναι το απώτατο όριο του πλέγματος ασφαλείας της Ευρώπης.

Το πιο ωραίο που μου είπαν από την Κύπρο ήταν το εξής: Οταν ξεκίνησε ο πόλεμος, πολλοί Ελλαδίτες φοιτητές, γύριζαν αλλόφρονες λόγω του πολέμου. Την ίδια ώρα, οι Αραβες συμφοιτητές τους, προσπαθούσαν να βρουν τρόπο να φέρουν τους συγγενείς τους και τους δικούς τους στην Κύπρο, επειδή ήταν ασφαλείς. Τα λέω αυτά για να έχουμε αίσθηση της πραγματικότητας.

Ως προς το Ιρανικό καθεστώς και τον τρόπο που αντιδρά, είναι σαφές ότι προετοιμάζονταν χρόνια. Είναι επίσης σαφές ότι το Ιράν δεν έχει καμία σχέση με τον Σαντάμ, με τον Άσαντ, με τον Καντάφι, που ήταν προσωποπαγή καθεστώτα. Εδώ πέρα έχουμε ένα δομημένο καθεστώς, το οποίο συνεχίζει να υπάρχει παρά τον αποκεφαλισμό του.

Το Ιράν λειτουργεί ως ιμπεριαλιστική δύναμη, έχοντας έλεγχο σε χώρες όπως ο Λίβανος και η Υεμένη με τη Χεζμπολάχ και τους Χούθι αντίστοιχα.  Μια κλασική ιμπεριαλιστική δύναμη η οποία επεκτείνει την επιρροή της στην ευρύτερη περιοχή, όπως αντίστοιχα ακούμε τα ίδια για την Αμερική και το Ισραήλ.

Η Ελλάδα στο καθαρά επιχειρησιακό-πολεμικό μέρος έχει κάποιους κινδύνους; Στείλαμε δυνάμεις στην Κύπρο και μετακινήσαμε οπλικά συστήματα. Ναι μεν έχει αξία για τα συμφέροντά μας, αλλά μπορεί να έχει και κινδύνους πέρα από το οικονομικό κομμάτι;

Όχι. Φανταστείτε ότι οι Ιρανοί έχουν να επιλέξουν στόχους που είναι 80-130 χλμ μακριά και στόχους που είναι 1200 χλμ μακριά στα όρια της εμβέλειας των πυραύλων τους. Γιατί να μπουν στη διαδικασία να χτυπήσουν κάτι που είναι τόσο μακριά, ενώ θα αναχαιτιστεί από 4-5 αντιπυραυλικά συστήματα;

Οι διπλανοί τους στόχοι είναι πιο εύκολοι. Επομένως, θεωρητικώς ναι, θα μπορούσαμε να είμαστε στόχος αλλά στην πράξη το θεωρώ εξαιρετικά δύσκολο.

Οι κινήσεις που έκανε η Ελλάδα και στο Αιγαίο και στην Κύπρο, μπορεί να μας δώσουν οφέλη και μετά τον πόλεμο;

Πρέπει να καταλάβουμε ποιος είναι ο ρόλος της χώρας μας. Μας δίνεται η δυνατότητα να εμφανιστούμε ως ζωτικός γεωπολιτικός παίκτης στην περιοχή. Δηλαδή ως η χώρα που είναι σημείο σταθερότητας αλλά και εξάγει σταθερότητα και ασφάλεια. Αυτά που έγιναν με την Κύπρο και με την Βουλγαρία επιβεβαιώνουν την εικόνα. Το ζήτημα είναι να συνεχίσουμε να έχουμε αυτή τη διάθεση.

Αναφέρεστε στη δική μας βούληση. Αμφιβάλλετε ότι μπορεί να υπάρχει;

Αμφιβάλλω αν θα υπάρχουν πάντα οι προϋποθέσεις. Τα προηγούμενα χρόνια χτίσαμε ένα εξαιρετικό δίκτυο τραπεζών στα Βαλκάνια, αλλά λόγω της κρίσης διαλύθηκε ολόκληρο.

Αν έχουμε ισχυρή οικονομία, θα έχουμε και ισχυρό στρατό. Αλλά χωρίς ισχυρή οικονομία, όσο και να θέλουμε να είμαστε ζωτικός γεωπολιτικός παίκτης, θα είμαστε όπως η παρομοίωση ενός Αμερικανού πρέσβη για τον Ερντογάν «λέει πως είναι Rolls Royce αλλά η καρδιά του αυτοκινήτου είναι Rover».

Το θέμα είναι η ισχυρή οικονομία για να είσαι ζωτικός γεωπολιτικός παίκτης. Είναι όπως η κατάσταση στην Ερυθρά Θάλασσα που μας ενδιαφέρει γιατί από εκεί περνάει το 70% των πλοίων που έρχονται στον Πειραιά. Οπότε είναι θέμα και χρημάτων και αντιλήψεων.

Ας πούμε ότι υπάρχει η βούληση, η κατάλληλη κυβέρνηση και η οικονομία. Όμως υπάρχουν κι άλλοι παίκτες σε διεθνές επίπεδο όπως η Τουρκία. Θα αρκεί η δική μας βούληση και ικανότητα για να συνεχίσουμε;

Ναι αρκεί. Το βλέπουμε στο Ισραήλ που είναι μια χώρα μεγέθους Ελλάδας, από πλευράς πληθυσμού και βλέπουμε τι θαύματα έχει κάνει με συγκεκριμένη βούληση και κατεύθυνση.

Όλα τα ανεπτυγμένα κράτη έχουν πρόβλημα δημογραφικό, με μεγάλο παράδειγμα τη Νότια Κορέα που κάθε γυναίκα γεννά 0,67 παιδιά, εμείς είμαστε στο 1,27 ενώ το Ισραήλ είναι 2,3 παιδιά ανά γυναίκα.

Στην Ελλάδα δεν βλέπουμε πλούσιες οικογένειες με πολλά παιδιά, αλλά οικογένειες που είναι κοντά στην εκκλησία. Είναι θέμα προσλήψεως των πραγμάτων και ιδεολογίας. Το Ισραήλ έχει διάθεση να μείνει στη ζωή, ασχέτως των πρακτικών που χρησιμοποιεί και μπορεί κάποιος να εκφράσει αμφιβολίες. Ως κράτος πιάνει τη ζωή στα χέρια του.

Εκτός από βουλευτής, είστε και καθηγητής Διεθνούς Δικαίου.  Πως αξιολογείτε την ισχύ του Διεθνούς Δικαίου; Είδαμε πως κηρύχθηκε αυτός ο πόλεμος για παράδειγμα. Ή ο Καναδός Πρωθυπουργός στο Νταβός είπε πως πάμε σε ρήξη με το παρελθόν. Τι λέτε εσεις;

Πρώτον, το διεθνές δίκαιο δεν είναι στρατηγική. Είναι μια κατάσταση. Δεν υποκαθιστά τη στρατηγική. Άρα, για να έχεις εφαρμογή του διεθνούς δικαίου πρέπει να έχεις μια στρατηγική που οδηγεί προς αυτή την κατεύθυνση. Μόνο το διεθνές δίκαιο δεν σε βοηθά.

Σημείο δεύτερο. Τα τελευταία 20 χρόνια δεν έχει οπισθοχωρήσει το διεθνές δίκαιο. Τα κράτη μόνα τους επεμβαίνουν σε άλλα κράτη και έχουμε πολλά παραδείγματα.

Δηλαδή δεν ζούσαμε σε έναν κόσμο που εφαρμοζόταν το διεθνές δίκαιο και ξαφνικά έπαψε να εφαρμόσει.

 

Ναι, αλλά δεν είχαμε και έναν Πρόεδρο που να κάνει ad hoc ό,τι θέλει.

Υπάρχουν αρκετές διαφοροποιήσεις. Αλλά θέλω να πω ότι το διεθνές δίκαιο δεν είναι σε χειρότερη κατάσταση από ότι ήταν πριν από 25 χρόνια. Και τότε παραβιαζόταν από τις μεγάλες δυνάμεις. Εκείνο το οποίο αλλάζει είναι ότι δεν ψάχνεις να βρεις κάποια δικαιολογία, όπως ήταν στο Ιράκ τα όπλα μαζικής καταστροφής του Σαντάμ. Πριν 4-5 χρόνια ο τότε Βρετανός Πρωθυπουργός Τόνι Μπλερ είπε πως γνώριζαν ότι δεν υπήρχε τίποτα, αλλά κάτι έπρεπε να πουν.

Άρα δεν άλλαξε ο τρόπος αντιμετώπισης του Διεθνούς Δικαίου, αλλά έχουμε αλλαγή στο ότι δεν προσπαθούν να δικαιολογήσουν αυτά που κάνουν βάσει του Διεθνούς Δικαίου. Το κάνουν γιατί μπορούν.

Αν πριν 5 χρόνια έλεγε κάποιος πως ο Πρόεδρος των ΗΠΑ θα ζητήσει από το ΝΑΤΟ συνδρομή σε επιχείρηση και οι σύμμαχοι απαντούσαν ομοθύμως όχι, τότε μάλλον θα ακουγόταν ως σενάριο επιστημονικής φαντασίας. Ο Καναδάς πλέον επιλέγει συμμαχίες ανάλογα με το θέμα. Θα ήθελα ένα σχόλιο για το που οδηγούμαστε αλλά και τι πρέπει να κάνει η Ελλάδα;

Είναι σαφές ότι βρισκόμαστε περισσότερο στην λογική του Καναδά. Βέβαια ο Καναδός Πρωθυπουργός μίλησε για συμμαχία μικρομεσαίων κρατών. Αυτό πιστεύω και εγώ ακράδαντα. Τώρα έχουμε μία Ευρωπαϊκή Ένωση η οποία σπανίως συμφωνεί για ένα θέμα αλλά εδώ δίνει την ευκαιρία και είναι ένα καλό πρώτο βήμα. Μην έχουμε ψευδαίσθηση ότι θα συμφωνούμε σε όλα.

Κάνοντας χιούμορ όμως, το θέμα δεν είναι να συμφωνείς στο τι να μην κάνεις αλλά και στο τι πρέπει να κάνεις.

Παρ’ όλα αυτά να σημειώσουμε ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση είχε συμφωνήσει παλαιότερα για την «Επιχείρηση Ασπίδα». Άρα, σιγά-σιγά συμφωνεί.

Υπάρχει κριτήριο για να πούμε την επόμενη 5ετία πως πέτυχε η εξωτερική μας πολιτική;

Α, δεν πάνε αυτά έτσι. Δεν πάει σε βάθος πενταετίας. Αυτά πάνε σε βάθος πολλών ετών. Δηλαδή κάθεσαι τώρα και βλέπεις 52 χρόνια από την μεταπολίτευση. Πώς έχουμε πάει, τι έχουμε πετύχει και λες έχουμε πετύχει δύο πολύ μεγάλα πράγματα. Μπήκε η Ελλάδα και η Κύπρος στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Με την Τουρκία πώς έχουμε πάει; Δεν τα έχουμε πάει καλά. Τι φταίει; Αυτά τα βλέπεις όμως σε βάθος χρόνου.

Θέλουμε να είμαστε και τμήμα του ανεπτυγμένου κόσμου με στρατηγικές κινήσεις, όπως το να είμαστε στο ΝΑΤΟ και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Σε αυτά τα δύο επίπεδα, ευτυχώς, δεν υπάρχει διαφωνία μεταξύ των πολιτικών κομμάτων πλην του ΚΚΕ.

Από κει και πέρα, ακολουθείς ενέργειες τακτικής όπως να καταστήσεις την Τουρκία υποψήφια χώρα για την ΕΕ και ανάλογα τη συμπεριφορά της, λειτουργείς κι εσύ.

Κύριε Συρίγο είστε καθηγητής Πανεπιστημίου. Το δημόσιο πανεπιστήμιο έχει προσφέρει πολλά αλλά πρέπει να αναπτυχθεί και να παράγει απόφοιτους με δυνατότητες για να αναπτυχθεί η οικονομία. Εχετε άποψη για τα διλήμματα των ελληνικών πανεπιστημίων; Τι πρέπει να κάνουμε για να γίνουν πιο ανταγωνιστικά;

Εξαιρετικά δύσκολη ερώτηση. Πρέπει να σας πω ότι με έχει απασχολήσει πάρα πολλές φορές.

Πρέπει να αλλάξουν τα Πανεπιστήμια τον τρόπο λειτουργίας τους. Τώρα είναι σαν να τα βολεύει ότι πολλές αποφάσεις τις παίρνει το Υπουργείο Παιδείας και τα πανεπιστήμια αποφεύγουν να αναλάβουν το βάρος δύσκολων αποφάσεων. Νομίζω, λοιπόν, ότι πρέπει να προχωρήσουμε και επίσης επειδή τα πανεπιστήμια διαπρέπουν όταν έχουν αξιοκρατικές διαδικασίες. Είναι η δύσκολη αλλά αξιοκρατική η διαδικασία επιλογής φοιτητών. Όμως δεν είναι πάντα αξιοκρατική η διαδικασία για την επιλογή καθηγητών. Αυτό είναι θέμα και των συναδέλφων.

Εσείς, παρότι ακαδημαϊκός, είστε και στην ενεργό πολιτική. Εκ των υστέρων, υπάρχει κάτι που υποτιμήσατε πριν μπείτε στην πολιτική;

Αυτό θα το κρίνω όταν πάψω να ασχολούμαι με την πολιτική. Τώρα, ξέρετε, είναι σαν να λες στο στρατιώτη που τρέχει στο πεδίο της μάχης και σκάνε πάνω του βόμβες, σφυρίζουν σφαίρες. Του λες «για κάτσε σκέψου είναι καλό αυτό που κάνεις».

Οπότε εγώ καταλαβαίνω ότι έχετε προσδοκίες;

Προς τον παρόν, μέσα στην πολιτική πολεμάω.

Αν συναντούσατε τον πρόεδρο Τραμπ ή τον πρόεδρο Πούτιν τι θα τους λέγατε ή ρωτούσατε;

Δεν το έχω σκεφτεί ποτέ. Τον Αμερικανό πρόεδρο, θα τον ρωτούσα τώρα τι θα κάνει αν συνεχίζουν οι τιμές του πετρελαίου να είναι εκεί που είναι, και θα του έλεγα πως η πολιτική του είναι στον «αέρα». Φοβάμαι όμως πως ό,τι και να μου έλεγε ως απάντηση,  δεν είμαι σίγουρος ότι θα το επαναλάμβανε την επόμενη μέρα.

Ως προς τον Ρώσο πρόεδρο πρέπει να ομολογήσω ότι δεν θα είχα πολλά να τον ρωτήσω. Με την έννοια ότι σε δικτάτορες δεν έχει και πάρα πολλά θέματα να συζητήσεις. Μπορεί να συζητήσεις κάποιο ελαφρύ θέμα τι μουσική σου αρέσει.

Ο IMEC, τα ελληνοτουρκικά και ο πόλεμος

Η Ελλάδα προσπαθεί να εξελιχθεί σε γεωπολιτικό κόμβο. Υπάρχει ένα νέο δίκτυο που έρχεται από την Ινδία. Θα υπάρχουν οφέλη για την ελληνική κοινωνία από όλο αυτό;

 Αναφέρεστε στον νέο οικονομικό διάδρομο IMEC, που θα συνδέσει την Ινδία με τα Εμιράτα, με την Σαουδική Αραβία, με την Ιορδανία, με το Ισραήλ και την Ευρώπη. Αυτή τη στιγμή είναι εκτός συζήτησης γιατί οι χώρες διέλευσης βρίσκονται στη φωτιά του πολέμου.

 Άρα έχουμε στρατόπεδα;

100%. Ο ίδιος IMEC είναι ένα στρατόπεδο. Το άλλο στρατόπεδο είναι το στρατόπεδο των χωρών που συντάσσονται γύρω από την Κίνα. Ο IMEC δημιουργήθηκε με σκοπό να είναι το αντίπαλο δέος σε όσα συμβαίνουν στην Κίνα.

Η Τουρκία είναι στο άλλο στρατόπεδο;

Αυτή τη στιγμή ναι. Η Ελλάδα είναι η κατάληξη του δρόμου του ενός στρατοπέδου. Ο Πειραιάς είναι το λιμάνι στο οποίο καταλήγει ο «δρόμος του μεταξιού» από την Κίνα και ευελπιστούμε ότι όταν θα φτιαχτεί ο IMEC θα είναι η κατάληξη του άλλου δρόμου. Εκείνο που έχουμε ως γεωπολιτική αλλαγή είναι ότι στρεφόμαστε πλέον περισσότερο προς τα καλώδια που μεταφέρουν ηλεκτρικό ρεύμα και όχι προς τους αγωγούς. Η Ελλάδα λόγω θέσεως έχει προνομιακή κατάταξη στο να επιλεγεί ως χώρα διαμετακομιστής γιατί είναι πολύ κοντά στην Αφρική.

Αρκεί να μην κοπούν τα καλώδια στη μέση από ένα τουρκολιβυκό σύμφωνο.

Να τοποθετήσουμε τα καλώδια παρά τις αντιδράσεις της Τουρκίας. Για αυτό είναι στρατηγικής σημασίας το θέμα της τοποθέτησης καλωδίου μεταξύ Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ.

 

Οπότε σε όλα αυτά η μόνη μας διαφορά με την Τουρκία ίσως δεν είναι η υφαλοκρηπίδα. Υπάρχουν και άλλα θέματα που μπορούν να οδηγήσουν αυτομάτως και σε ρήξη;

100% υπάρχουν και άλλα θέματα. Το πιο πρόσφατο θέμα είναι το μεταναστευτικό, που τώρα έχουμε πολύ καλή συνεργασία.

Γενικά, κατά καιρούς η Τουρκία βγάζει νέα θέματα. Αλλά στις περισσότερες περιπτώσεις είτε είναι καινοφανείς απόψεις που παρουσιάζει η Τουρκία όπως η «Γαλάζια Πατρίδα» ή είναι απόψεις οι οποίες είχαν προστηριχτεί πριν από κάποια χρόνια και πλέον δεν έχουν κάποιο αντίκρισμα στη σημερινή πραγματικότητα. Αναφέρομαι σε θέσεις της Τουρκίας για την υφαλοκρηπίδας που έλεγε για τα νησιά μας. Επομένως, η Τουρκία μπορεί να δημιουργεί θέματα και κάποια να είναι υπαρκτά, αλλά πλην του θέματος της υφαλοκρηπίδας, στα άλλα μέχρι στιγμής δεν με έχει φάνει ότι μπορούν οι δύο χώρες να φτάσουν σε πόλεμο.

Στα χρόνια των μνημονίων της οικονομικής κρίσης, οι δαπάνες για την άμυνα ήταν μηδαμινές. Πλέον φτάνουμε στο άλλο άκρο και αυτό φέρνει διαφωνίες. Η δική σας θέση;

Ο λύκος έχει χοντρό το λαιμό του γιατί κάνει τις δουλειές μόνος του. Βλέπετε τι γίνεται στο Ιράν. Γι αυτό πρέπει να έχουμε ισχυρό στρατό. Όταν πρωτοπήγα στην Ελβετία, είχα εντυπωσιαστεί που έβλεπα στα τρένα τα σαββατοκύριακα, Ελβετούς ντυμένους με στρατιωτικά ρούχα να πηγαίνουν για άσκηση. Τους είπα πως είναι ουδέτερη χώρα και απάντησαν πως γι’ αυτό κάνουν ασκήσεις, για να μείνουν ουδέτερη.

Όταν μιλάμε για την εξωτερική πολιτική στα εθνικά θέματα, κάποιοι χαρακτηρίζουν ορισμένους υπερπατριώτες ή εθνικιστές και κάποιοι χαρακτηρίζονται ως ενδοτικοί. Πρέπει να κολλάμε ταμπέλες;

 Και να μην τους χαρακτηρίζουμε, τους χαρακτηρίζει η κοινωνία ή οι αντίπαλοι οπότε είναι κάτι που συμβαίνει. Καλό είναι μια που μιλάμε με παροιμίες να θυμηθούμε την ιστορία με τον δρόμο της καμήλας.

Την ρώτησε ο Νασρεντίν Χότζα «ανηφόρα ή κατηφόρα;» και του απάντησε «ο ίσιος δρόμος χάθηκε;». Ας ακολουθούμε τον ίσιο δρόμο.

Για παράδειγμα, στο θέμα της αύξησης των χωρικών υδάτων να δούμε τι έχει κάνει ο άλλος ο υπόλοιπος κόσμος εκτός από εμάς αλλά χωρίς να ξεχνάμε που βρισκόμαστε. Δεν συνορεύουμε με το Βέλγιο, τον Λουξεμβούργο και την Ολλανδία. Είμαστε ακριβώς στα όρια της ζώνης της φωτιάς. Οπότε πρέπει όλες οι κινήσεις μας να ακολουθούν την διεθνή πρακτική, λαμβάνοντας υπόψη και τις τοπικές δυσκολίες.

 

Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News