Δεν γίνεται να περιμένουμε να πέσει το ταβάνι για να ψάξουμε τον υπεύθυνο

Απόστολος Αναστασόπουλος

Δεν γίνεται να ελπίζουμε στην τύχη για να μην μας χτυπήσουν τα ταβάνια των σχολείων. Δεν γίνεται να βλέπουμε νοσοκομεία να πλημμυρίζουν, δημόσια κτίρια να παρουσιάζουν προβλήματα και κάθε φορά που κάτι συμβαίνει να ξεκινά η ίδια γνώριμη συζήτηση: ποιος έχει την αρμοδιότητα και ποιος πρέπει να πληρώσει.

Γιατί κάποια στιγμή η πραγματικότητα δεν χωράει άλλο σε ανακοινώσεις.

Στο 6ο Λύκειο στην Πάτρα έπεσαν σοβάδες από την οροφή μιας αίθουσας. Τα σχολεία έκλεισαν, οι υπηρεσίες έτρεξαν για αυτοψία και τώρα θα γίνουν εργασίες μέσα στο Σαββατοκύριακο. Ευτυχώς δεν υπήρξε τραυματισμός. Αλλά αυτό δεν είναι επιτυχία. Είναι τύχη.

Και η ασφάλεια των παιδιών δεν μπορεί να βασίζεται στην τύχη.

Η Δημοτική Αρχή έχει δίκιο όταν επισημαίνει ότι τα σχολικά κτίρια είναι γερασμένα, ότι οι ανάγκες είναι τεράστιες, ότι απαιτούνται χρήματα και ότι οι τεχνικές υπηρεσίες δεν διαθέτουν το προσωπικό που χρειάζεται. Έχει δίκιο επίσης όταν ζητά από την κυβέρνηση να αναλάβει το μέρος της ευθύνης που της αναλογεί.

Όμως η διαπίστωση της κρατικής ανεπάρκειας δεν μπορεί να λειτουργεί ως μόνιμη ασπίδα απέναντι στην τοπική ευθύνη.

Ο Δήμος δεν είναι απλώς ο αποδέκτης των προβλημάτων. Είναι ο πρώτος θεσμός που βρίσκεται δίπλα στο σχολείο, στον μαθητή, στον εκπαιδευτικό και στον γονιό. Και όταν πέφτει σοβάς από την οροφή, το ερώτημα δεν μπορεί να είναι μόνο πόσα χρήματα έστειλε η Αθήνα.

Πρέπει να είναι και ποιος είχε ελέγξει την οροφή. Πότε την είχε ελέγξει. Τι είχε διαπιστώσει. Τι είχε προγραμματιστεί. Τι δεν έγινε. Και κυρίως: τι πρέπει να γίνει τώρα ώστε να μη συμβεί ξανά.

Το ίδιο ακριβώς ισχύει για την κυβέρνηση.

Διαβάστε επίσης: Πάτρα: Σε αναστολή το 6ο Λύκειο και η Γ’ Λυκείου του 11ου – Τι λέει ο Δήμος για την αυτοψία μετά την πτώση σοβάδων

Δεν μπορεί το κράτος να θυμάται τα σχολεία όταν συμβαίνει ένα ατύχημα και μετά να επιστρέφει στη γνωστή λογική της υποχρηματοδότησης, της υποστελέχωσης και της μετάθεσης αρμοδιοτήτων. Δεν μπορεί η ασφάλεια των δημόσιων υποδομών να εξαρτάται από το αν υπάρχει ένα έκτακτο πρόγραμμα, μια χρηματοδότηση ή ένα «Μαριέττα Γιαννάκου» που θα φτάσει κάποια στιγμή σε ένα σχολείο.

Και δεν είναι μόνο τα σχολεία.

Είναι τα νοσοκομεία που πλημμυρίζουν. Είναι δημόσιες υπηρεσίες που λειτουργούν σε κτίρια με χρόνια προβλήματα. Είναι υποδομές που συντηρούνται όταν πλέον το πρόβλημα έχει γίνει αδύνατο να κρυφτεί.

Αυτό δεν είναι κανονικότητα. Και δεν πρέπει να γίνει.

Το πιο εύκολο πολιτικά είναι να δείχνει ο ένας τον άλλον. Ο Δήμος να δείχνει την κυβέρνηση και η κυβέρνηση τους Δήμους. Στο μεταξύ, το ταβάνι παραμένει πάνω από τα κεφάλια των μαθητών, ο ασθενής συνεχίζει να περιμένει και ο πολίτης συνεχίζει να πληρώνει φόρους για ένα κράτος που συχνά εμφανίζεται εκ των υστέρων, αφού πρώτα έχει παρουσιαστεί το πρόβλημα.

Η συζήτηση, λοιπόν, πρέπει να αλλάξει.

Διαβάστε επίσης: Σε αναστολή λειτουργίας παραμένει το Ταχύρρυθμο του «Αγ. Ανδρέα»: Ακυρώνονται 500 ημερήσια ραντεβού

Δεν χρειάζονται άλλες γενικές διαπιστώσεις. Χρειάζεται καταγραφή όλων των προβληματικών σχολικών κτιρίων της Πάτρας, συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα ελέγχων, ιεράρχηση των κινδύνων και δημόσια ενημέρωση για το τι διορθώνεται, πότε και με ποια χρήματα.

Και χρειάζεται από την κυβέρνηση ένα πραγματικό, σταθερό πρόγραμμα για τις δημόσιες υποδομές. Όχι μόνο όταν πέφτει ένας σοβάς.

Γιατί η πρόληψη κοστίζει. Αλλά η αμέλεια μπορεί να κοστίσει πολύ περισσότερο.

Και την επόμενη φορά μπορεί να μην μιλάμε για σοβάδες.

Η «Πελοπόννησος» και το pelop.gr σε ανοιχτή γραμμή με τον Πολίτη

Η φωνή σου έχει δύναμη – στείλε παράπονα, καταγγελίες ή ιδέες για τη γειτονιά σου.

Viber: +306909196125

Στείλε μήνυμα στο Viber

Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News