Δημοτικό Θέατρο Πάτρας: Το «δικό» μας φάντασμα της Όπερας – Ιστορίες που «παγώνουν» το αίμα… ΦΩΤΟ

Ενα μυστηριώδες κρανίο βρέθηκε στα θεμέλια του εμβληματικού κτιρίου

Ιστορία πρώτη: Στις αρχές της δεκαετίας του 1960 σε εργασίες που γίνονταν στο κάποτε «στολίδι» της Πάτρας, βρέθηκε εντοιχισμένη νεκροκεφαλή στα θεμέλια του Θεάτρου. Το εύρημα προκάλεσε ακόμη και την παρέμβαση της Αστυνομίας, με τους εργάτες και τους εργαζόμενους να καταθέτουν ότι «η κάρα ευρίσκετο τοποθετημένη εντός κοιλώματος των θεμελίων, που είχε λάβει το σχήμα της νεκροκεφαλής και περιεβάλλετο υπό στερεός πορσελάνης, ήτις εχρησιμοποιείτο, κατά την εποχήν της ανεγέρσεως του Δημοτικού Θεάτρου ως οικοδομικόν υλικόν υπό των Ιταλών μηχανικών». Στο σημείο έγιναν ανασκαφές, όμως δεν βρέθηκαν κάποια άλλα ανθρώπινα οστά. Πού κατέληξε, λοιπόν, η Αστυνομία; Οπως έγραψε και η εφημερίδα «Πελοπόννησος» στο φύλλο της 26ης Σεπτεμβρίου 1962: «Αι ανακριτικαί αρχαί αποκλείουν παντελώς την εκδοχήν εγκλήματος διαπραχθέντος κατ΄ εκείνην την εποχήν και εκφράζουν την γνώμην του πιθανού εθίμου, το οποίον, προφανώς, επεκράτη μεταξύ των Ιταλών τεχνιτών-οικοδόμων». Ενα έθιμο που θυμίζει όμως -σε πιο μακάβρια εκδοχή- το σφάξιμο κόκκορα στα θεμέλια υπό ανέγερση οικοδομών ή την τοποθέτηση σκόρδων σε κατοικίες κ.λπ.

Ιστορία δεύτερη: Ο πρώτος θίασος που έδωσε παραστάσεις στα τέλη του 19ου αιώνα στο νεόδμητο τότε Δημοτικό Θέατρο ήταν από την Ιταλία. Πρωταγωνιστές ήταν δύο τενόροι, που όπως αποδείχθηκε ο ένας ζήλευε τον άλλον για τις επιτυχίες του στο κοινό και κυρίως στο ωραίο φύλο. Στη διάρκεια της παράστασης «Ριγκολέττο», λοιπόν, ο ζηλόφθων τενόρος περίμενε τον συνάδελφό του όπισθεν τής κουίντας και μετά την εκτέλεσε του ρόλου του, του έδωσε μια πισώπλατη μαχαιριά με στιλέτο. Μάλιστα, θρυλείται ότι η λεπίδα ήταν ισπανικής προέλευσης και ανέγραφε τον στίχο: «Χωρίς πόνον και χωρίς στεναγμόν». Οπως έγραψε η εφημερίδα «Πελοπόννησος»: «Ο θάνατος του πρωταγωνιστού ανεστάτωσεν ολόκληρον τον θίασον, όστις, όμως, προς αποφυγήν διαλύσεώς του και διακοπής των παραστάσεων, με άμεσον οικονομικόν αντίκτυπον εφ΄ όλων των μελών αυτού (ήθοποιών και τεχνικών), απεφάσισε να αποκρύψη το πτώμα και να συνέχιση τας παραστάσεις με τον άλλον τενόρον-δολοφόνον. Ούτω και εγένετο, και ο ατυχής πρωταγωνιστής ενεταφιάσθη με την αμφίεσιν του Δουκός κάπου εις τα υπόγεια του νεόδμητου τότε θεάτρου». Το σχετικό άρθρο έκανε και την εξής… αποκάλυψη: «Ο θεατρικός επιχειρηματίας Κ. Ψημένος αφηγείτο, βραδύτερον, ότι ο δολοφονηθείς τενόρος είχε… βρυκολακιάσει και μετά τας παραστάσεις των εκάστοτε επισκεπτομένων την πόλιν θιάσων, περί το μεσονύκτιον, ανήρχετο επί της σκηνής και έψαλλεν απόσπασμα από τον ”Ριγολέττο” ”φτερό στον άνεμο…”. Ακολούθως ο… βρυκόλαξ-τενόρος κατήρχετο από την σκηνήν εις την πλατείαν και από εκεί επεσκέπτετο το κεντρικόν θεωρείον, έψαλλε και πάλιν το προσφιλές του απόσπασμα ”φτερό στον άνεμο…” και εξηφανίζετο. Τόσον ο Κ. Ψημένος, όσον και άλλοι θεατρικοί επιχειρηματίαι της εποχής εκείνης υπεστήριζον ότι ήκουον συχνά τας μεταμεσονυκτίους ώρας άσματα αδόμενα εντός του θεάτρου από εξαίρετον τενόρον…».

Το αποκαλυπτικό δημοσίευμα της 26ης Σεπτεμβρίου 1962

Αρκούσε μια μεταμεσονύχτια βόλτα στις πύλες του Δημοτικού Θεάτρου για να πειστούμε για το… στοιχειωμένο του χώρου. Πώς αλλιώς θα μπορούσε, άλλωστε, να χαρακτηριστεί ένα τόσο εμβληματικό κτίριο στο οποίο επιτρέπουν οι υπεύθυνοι… στρωματσάδες και χωματερές σκουπιδιών στις θύρες του! Οχι, «πραγματικά» φαντάσματα δεν είδαμε, ούτε ακούσαμε κάτι απόκοσμο, όμως με βάση όλα όσα καταγράψαμε… βρικολακιάσαμε εμείς οι ίδιοι!