Ένας ακόμα θρύλος στο Δημοτικό Θέατρο «Απόλλων»: Το μυστήριο με το δαχτυλίδι και τον αυτόχειρα

Φαίνεται, λοιπόν, πως το Δημοτικό Θέατρο συνδέεται και με άλλες ιστορίες από τον κόσμο του παραφυσικού και χαρακτηριστικά είναι όλα όσα μετέφερε στην «Π» ο καθηγητής Θανάσης Διαμαντόπουλος.

Η ΠΕΡΙΕΡΓΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

Το Δημοτικό Θέατρο «Απόλλων» είναι γεμάτο θρύλους

«Αγαπητέ Κύριε Λαμπρόπουλε,

Σας γράφω έχοντας διαβάσει άρθρα σας σχετικά με φαντάσματα στη Πάτρα, με τελευταίο επεισόδιο αυτό για το Δημοτικό Θέατρο. Επειδή παρακινείτε να σας ενημερώσουμε και για άλλα φαντάσματα, επικοινωνώ μαζί σας με μια προφορική μαρτυρία, αλλά κι επιζητώντας τη συνδρομή σας για τη λύση ενός μικρού μυστηρίου. Παρόλο που ζω στη Πάτρα, η καταγωγή του πατέρα μου ήταν η Γαστούνη στην Ηλεία. Ο μακαρίτης γεννήθηκε εκεί το 1910 κι εκεί, στον Ναό του Αγίου Νικολάου βαφτίστηκε. Του δόθηκε το όνομα Αχιλλέας, με την τότε μόδα της εποχής να δίνουν αρχαιοελληνικά ονόματα. Οταν η γιαγιά του, η Αφροδίτη, γνωστή ως κυρά-Αντωνιά, χήρα του Αντώνη σε ηλικία 22 ετών, έμαθε το όνομα από τα παιδιά που έτρεξαν στο σπίτι για τα συχαρίκια, αγανάκτησε. Περίμενε να ακούσει το όνομα του πεθαμένου άντρα της. Πήγε εξοργισμένη στην εκκλησία κι απαίτησε από τον παπά να ξαναβαφτίσει το παιδί.

Ενα τέτοιο χρυσό δαχτυλίδι έσπασε τη στιγμή της αυτοκτονίας

Εκείνος, λόγω της ισχυρής θέσης της οικογένειας στην πόλη, υπάκουσε και τον ξαναβαφτισε (!) Αντώνη. Ετσι στα χαρτιά της εκκλησίας φέρεται ως Αχιλλεύς-Αντώνιος ενώ στην αστυνομική ταυτότητα απλά Αντώνιος. Και τώρα μπαίνουμε στο κυρίως θέμα. Νονός του ήταν γνωστός χρυσοχόος των Πατρών. Οταν τον βάφτισε -και ξαναβάφτισε- έκανε δώρο στη γιαγιά μου -τη μητέρα του Αχιλλέα-Αντώνη- ένα χρυσό δαχτυλίδι με διαπλεκόμενες χρυσές βέργες και τρεις λίθους. Αργότερα (πότε;) έγινε πρόεδρος της Διοικούσας Επιτροπής του Θεάτρου Απόλλων στην Πάτρα. Το θέατρο περνούσε και τότε κρίση οικονομική κι απειλείτο με χρεοκοπία. Ο νονός-πρόεδρος δεν μπορούσε να το αντέξει κι αυτοκτόνησε με το περίστροφο του στο δικό του -το αμπονέ- θεωρείο μέσα στο Θέατρο.

Ολες αυτές τις πληροφορίες τις έμαθα από οικογενειακές συζητήσεις. Δεν ξέρω πόσο ακριβείς είναι. Πάντως, η γιαγιά μου η Πελαγία επέμενε πως την ημέρα και ώρα της αυτοκτονίας, το χρυσό δαχτυλίδι που της χάρισε ο κουμπάρος έσπασε κι έπεσε από το δάχτυλό της. Το δαχτυλίδι υπάρχει ακόμη στην οικογένεια και το κληρονόμησε από τη μητέρα μου Αιμιλία, η Λήδα, σύζυγος του αδερφού μου Νίκου Διαμαντόπουλου, του παιδονευρολογου.

Με ένα τέτοιο περίστροφο αυτοκτόνησε ο χρυσοχόος της ιστορίας μας

Δεν μπόρεσα ποτέ να μάθω το όνομα του αυτοκτονήσαντος (δις) νονού -χρυσοχόου-δωρητού-προέδρου. Εδώ ζητώ τη βοήθειά σας, αν μπορείτε λόγω της ανιχνευτικής ικανότητός σας, να το εξακριβώσετε και να εντοπίσετε το πιθανό φάντασμά του στο Θέατρο μετά την από εκεί μελοδραματική έξοδό του.

Ευχαριστώ, καθηγητής Θανάσης Διαμαντόπουλος, νεφρολόγος/αρχαιολογος».

ΑΡΧΙΖΕΙ Η ΕΡΕΥΝΑ

Οπως καταλαβαίνετε, η αναζήτησή μας έχει ήδη ξεκινήσει και κάθε βοήθεια ή πληροφορία είναι απαραίτητη και καλοδεχούμενη. Παρότι αυτήν την περίοδο είναι δύσκολη η πρόσβαση στο εσωτερικό του Δημοτικού Θεάτρου λόγω των εργασιών ανακαίνισης που είναι σε εξέλιξη από το υπουργείο Πολιτισμού, εντούτοις δεσμευόμαστε ότι κάτι θα καταφέρουμε να ανακαλύψουμε σχετικά με τον αυτόχειρα «Νονό». Κι ας ελπίσουμε αυτό το… κάτι να…. μη μας ανακαλύψει πρώτα εκείνο!