Επί προσωπικού – Άρης Σπηλιωτόπουλος: Άρης, ο θεός του πρώην πολέμου
Ο Κωνσταντίνος Μάγνης σκιαγραφεί την προσωπογραφία του Αρη Σπηλιωτόπουλου
Στη μεταπολιτευτική ζωή της χώρας, δεν υπήρξαν πολλοί Πατρινοί που απασχόλησαν τον δημόσιο βίο κατά τον τρόπο και με την ένταση που τον απασχόλησε ο Αρης Σπηλιωτόπουλος. Είτε με την πολιτική του δράση και με τις διακυμάνσεις της δράσης αυτής, είτε και ως προσωπικότητα.
Φίλοι -δεν ξέρουμε πόσοι είναι, πλέον, και πού ανήκουν πολιτικά- αλλά και αντίπαλοι ή επικριτές θα συμφωνούσαν τουλάχιστον σε ένα πράγμα: Ο Αρης, ένας από τους πολιτικούς νέας γενιάς, που πέτυχε να μνημονεύεται ιδιωτικώς και δημοσίως με το μικρό του όνομα, αποτέλεσε και αποτελεί περίπτωση με μοναδικά χαρακτηριστικά.
Βρέθηκε ξανά στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας για έναν μάλλον αστείο και άχαρο λόγο: Η όψιμη εμφάνισή του, κόμμωση, μουστάκι, περιποίηση προσώπου, προκάλεσε διαδικτυακές αντιδράσεις και σάτιρα, την οποία ο ίδιος επιχείρησε να αναχαιτίσει περιπαικτικά, αντιμέτωπος με έναν θόρυβο που πρακτικά ο ίδιος προκάλεσε.
Και δεν ήταν η πρώτη φορά. Αυτό που δεν έχει απαντηθεί είναι εάν αυτή τη δημόσια φασαρία για τις αισθητικές του επιλογές, την προκαλεί ως εκούσιος ή ακούσιος προβοκάτορας. Αν το επιδιώκει, δηλαδή, ή αν του ξεφεύγει. Αφελής πάντως δεν είναι. Σε κάθε περίπτωση, είτε το ένα ισχύει είτε το άλλο, θα μπορούσε να σχολιάσει κανείς ότι ο πατρινός επικοινωνιολόγος (πλέον όχι πια πολιτικό στέλεχος, μέχρι νεωτέρας, έστω) αδικεί τον εαυτό του με αποπροσανατολισμούς που σκεπάζουν το πνευματικό του κεφάλαιο και την χειμαρρώδη του αυτοδιάθεση. Αλλά όλα εαυτός του είναι, κι αυτά, κι εκείνα, για να παραχαράξουμε τον ποιητή. Αλλωστε, ο ίδιος ξέρει ποια είναι η πραγματική του επιδίωξη: Να απασχολεί με την πνευματικότητα και την παρεμβατικότητά του ή γενικώς να απασχολεί.
Δεν τον έχουν πάρει τα χρόνια, συνεπώς το μέλλον ίσως έχει πολλά να δώσει. Αλλά το παρελθόν δεν έδωσε και λίγα. Ο Αρης Σπηλιωτόπουλος αποτέλεσε όχι διάττοντα αστέρα, αλλά κομήτη ισχυρής λάμψης και αξιοσημείωτης αντοχής στο πολιτικό στερέωμα στο γύρισμα του αιώνα και στις αρχές του τρέχοντος. Και ως συνεπής κομήτης παρουσιάζει μια περιοδικότητα.
Γεννήθηκε στην Πάτρα το 1966, τέλειωσε το Πρότυπο, πολιτικοποιήθηκε γρήγορα μέσω της θρυλικής ΜΑΚΙ και της ΟΝΝΕΔ, αλλά ως φοιτητής Πολιτικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας βρέθηκε στις τάξεις της ΔΗΑΝΑ, συγκινημένος -και ως Πατρινός- από το εγχείρημα του Κωστή Στεφανόπουλου. Αλλά μετά τα μεταπτυχιακά του -Πολιτικές Επιστήμες και ΜΜΕ, Λονδίνο- και ενώ η ΔΗΑΝΑ υποχρεωνόταν σε συνθηκολόγηση και διαμελισμό, ο Αρης ξαναβρέθηκε στις τάξεις της ΝΔ. Και ακολούθησε η απογείωση, μέσω της οποίας απέκτησε τρανή αναγνωρισιμότητα και έντονη δημοφιλία στις τάξεις των οπαδών, αλλά και καρφώθηκε στο μάτι όχι τόσο των αντιπάλων όσο των εσωκομματικών ανταγωνιστών. Μοιραία πέρασε στο πρώτο τραπέζι των «αγαπημένων» των ΜΜΕ.
Ξεκίνησε ως επικοινωνιακός σύμβουλος στο επιτελείο της ΝΔ, όπου και συνεργάστηκε με τον Κώστα Καραμανλή, με τον οποίο συνδέθηκε προνομιακά. Ο τελευταίος, ως αρχηγός, αναγνωρίζοντας τη σπιρτάδα, τη δεινότητα και την κατάρτιση του Αχαιού σε έναν τομέα στον οποίο η παράταξη ιστορικά υστερούσε, τον διόρισε το 1997 σπόουκμαν του κόμματος. Ο Αρης αποτέλεσε κάτι παραπάνω και από αυτό, εξελισσόμενος σε ηγετικό στοιχείο περί τον νέο αρχηγό. Και μάλιστα πολύ δυναμικό, κατηγορίας βαρέων βαρών, λένε όσοι τον γνώρισαν. Η τολμηρότητά του σε σχέση με την προσωπική του προβολή, την οποία εξυπηρέτησε με λάιφ στάιλ μέσα που ασφαλώς ξένιζαν τα ήδη μιας συντηρητικής παράταξης αλλά και αποκάλυπταν στοιχεία έπαρσης, αποτέλεσε μια αχίλλειο πτέρνα για τον νεαρό πατρινό πολιτικό αλλά και για τον υποστηρικτή του. Η αίσθηση που άφηνε ωστόσο ήταν πως και το προέβλεπε και του άρεσε να παίζει με τη φωτιά.
Αλλά η φωτιά δεν παίζει. Ετσι, ήρθε η στιγμή όπου ο Ικαρος έχασε τα φτερά του. Αλλά επανήλθε με νέα φτερά, αν όχι δριμύτερος, σίγουρα πάντως δριμύς. Εκλέχτηκε βουλευτής το 2000 με τον συνδυασμό επικρατείας, εκτέθηκε σε σταυροδότηση επιτυχώς το 2004 και το 2007. Υπηρέτησε στα υπουργεία Τουρισμού και Παιδείας, με δυναμισμό, φιλοδοξία και διάθεση για τομές. Αλλά πλέον το άστρο Καραμανλή έβαινε προς τη δύση, ενώ ξημέρωνε η οικονομική κρίση με θύελλες και ξηρασίες για τις συμβατικές πολιτικές δυνάμεις. Πλέον ο Αρης θα κινηθεί προς τον Δήμο Αθηναίων, αλλά θα ατυχήσει, εξαιτίας (και) της αντίπραξης ενός χολωμένου Νικήτα Κακλαμάνη, όμως ήταν φανερό ότι η σχέση της βάσης με το κόμμα και τα προβεβλημένα στελέχη δεν θα ήταν πλέον αυτή που ήταν.
Και κάπου εκεί, μέσα στις θύελλες και τους καταποντισμούς ξεχάσαμε τον Αρη Σπηλιωτόπουλο, αλλά δεν μας ξέχασε εκείνος. Επιχειρεί επιστροφή στο προσκήνιο με επιλογές που θα σόκαραν σε μια προ κρίσης Ελλάδα, όμως μετά την κρίση λίγοι έμειναν ίδιοι, είτε πολίτες είτε πολιτευόμενοι. Ετσι, η εύνοιά του προς το προσκλητήριο ΣΥΡΙΖΑ κατά της ακροδεξιάς μάλλον θυμηδία προκάλεσε παρά αγανάκτηση στην παλιά του γειτονιά. Το ίδιο και η συνεργασία του με Κασσελάκη. Πλέον η κοινή γνώμη τον αποδέχεται ως ένα επαγγελματικό στέλεχος της πολιτικής, ό,τι μπορεί ο επαγγελματισμός να σημαίνει στην πολιτική ζωή. Υπό τις τρέχουσες συνθήκες δύσκολα βλέπουμε πώς μπορεί ο Αρης Σπηλιωτόπουλος να κάνει ένα πιο δυναμικό καμ μπακ που λένε στα σημερινά Ελληνικά, αλλά βέβαια η δουλειά των συνθηκών στις μέρες μας είναι να αλλάζουν εύκολα. Προς το παρόν, οι κουβέντες που τον αφορούν εστιάζουν πρωτίστως στον Αρη ως περσόνα, για τον παιγνιώδη αλλά και αινιγματικό τρόπο με τον οποίο μιλά -και δεν- μιλά για τον εαυτό του: Αν θέλει να μιλά, γιατί δεν το κάνει απρόσκοπτα; Κι αν δεν θέλει, γιατί επιτρέπει να σηκώνεται θόρυβος; Την απάντηση την ξέρει ο ίδιος. Ετσι φανταζόμαστε, δηλαδή.
Η «Πελοπόννησος» και το pelop.gr σε ανοιχτή γραμμή με τον Πολίτη
Η φωνή σου έχει δύναμη – στείλε παράπονα, καταγγελίες ή ιδέες για τη γειτονιά σου.
Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News
