Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης: Ο τόπος κάποιου άλλου

Νικόλαος Ε. Καββαδίας

Γράφω το κείμενο αυτό Κυριακή βράδυ, ενώ στην οθόνη του λαπτοπ «ρίχνω» κλεφτές ματιές στο παιχνίδι Ολυμπιακού – ΠΑΟΚ  γιά το Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 2026.

Γιά την ακρίβεια ακούω τον φυσικό ήχο από το Γήπεδο Γεώργιος  Καραϊσκάκης, μιάς και, ευτυχώς, δεν υπάρχει περιγραφή.

Αυτό το κείμενο θα ήθελα να εκληφθεί ως ο πρόλογος των κειμένων, που θα γράψω μέχρι την Κυριακή, 15 Νοεμβρίου, όταν και η 67η Μεγάλη των Εικόνων Γιορτή «ρίξει» Τίτλους Τέλους.

Από την Παρασκευή, 06 Νοεμβρίου, οι γυμνοί οφθαλμοί μου έχουν αξιωθεί ένα αριστούργημα, δυό-τρεις καλές ταινίες και δυό μετριότατες,

Τα παλιά τα χρόνια, εάν μέσα στο δεκαήμερο της Μεγάλης των Εικόνων Γιορτής, αξιωνόμουνα να δω πέντε ταινίες, που θα μου άνοιγαν νέους δρόμους, θεωρούσα, ότι το Ταξίδι είχε πιάσει τόπο.

Παλιά, στην Θεσσαλονίκη γνώριζα πράγματα νέα και μάθαινα ακόμα περισσότερα κινηματογραφικά γράμματα, ενώ η Μεγάλη Οθόνη μου «άνοιγε» νέα μονοπάτια, δείχνοντάς μου, ότι το Ταξίδι έχει κι άλλους και, μάλιστα, πολύ γοητευτικούς προορισμούς.

Παλιά, ένιωθα, ότι ήμουνα κομμάτι αυτής της Γιορτής και γιόρταζα τον Κινηματογράφο μαζύ με όλους τους υπόλοιπους, άσημους και διάσημους, «τέρατα» της κινούμενης εικόνας και απλούς, αλλά παθιασμένους μέχρι θανάτου κινηματογραφοφίλους, που την «έστηναν” στα εκδοτήρια από πολύ νωρίς και περίμεναν στην ουρά γιά να βγάλουν το εισιτήριο γιά την ταινία, που περίμεναν πώς και πώς να δουν.

Παλιά, δεν ήταν ντροπή, αλλά τιμή και καμάρι, να σε πάρει ο…ύπνος μέσα στην αίθουσα, αφού, όσο κι αν το πάλευες οι οφθαλμοί σου, κάποια στιγμή, παραδίδονταν στην κούραση από τις πολλές θεάσεις και έκλειναν.

Παλιά, τις ημέρες του Φεστιβάλ, η πόλη μύριζε κινηματογράφο.

Η αλήθεια είναι, ότι δεν νιώθω, πιά, έτσι.

Μπορεί το πρόβλημα να είναι δικό μου.

Μπορεί στο πέρασμα του χρόνου, εκτός από την όρασή μου, να μειώθηκαν και οι άλλες αισθήσεις μου – κινηματογραφικές και μη.

Μπορεί…μπορεί…μπορεί…

Από την άλλη αναρωτιέμαι. Τι είναι αυτό, που κάνει ένα Φεστιβάλ πραγματικά σπουδαίο;

Εξακολουθεί να είναι το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης τόσο σπουδαίο όσο ήταν;

Πώς μπορεί στις μέρες μας ένα Κινηματογραφικό Φεστιβάλ, να κατορθώσει, να μείνει ανέγγιχτο από την γενικότερη κρίση;

Θα μπορούσε να κάνω κι άλλες τέτοιες ερωτήσεις, αλλά δεν χρειάζεται, γιατί, ουσιαστικά, είναι παραλλαγές του ιδίου ερωτήματος ή, όσον αφορά στην περίπτωσή μου, έγνοιας.

Πώς να το κάνουμε; Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης το γνοιάζομαι.

Ο ποιητής Νίκος Καββαδίας το 1974, έναν, περίπου χρόνο πρίν σαλπάρει γιά τις Ουράνιες Θάλασσες, έγραψε την Θεσσαλονίκη ΙΙ και την αφιέρωσε στην  Μυρτώ Κουμβακάλη.

«Της Σαλονίκης μοναχά της πρέπει το καράβι / Να μην τολμήσεις να τη δεις ποτέ από τη στεριά», μας συμβουλεύει ο Ποιητής.

Αυτά τα 31 χρόνια, που ταξιδεύω στην Σαλονίκη γιά λόγους κινηματογραφικούς (στην αρχή μόνο τον Νοέμβριο και μετά και τον Μάρτιο) την βλέπω μόνο από τη στεριά, αλλά, απ΄ότι φαίνεται ο Ποιητής, γιά την ώρα, είναι επιεικής μαζύ μου, και δεν μου έχει θυμώσει, που εξακολουθητικά τον παρακούω.

Κάνω ένα διάλειμμα. Πηγαίνω να ετοιμασθώ, γιατί έχω λιγάκι περπάτημα μέχρι την λιμανίσια αίθουσα Φρίντα Λιάππα.γιά την προβολή των 11.

Επέστρεψα. Είναι η ώρα να «κλείσω» τούτη την εξομολόγηση.

Το φετινό μου Ταξίδι στην Μεγάλη των Εικόνων Γιορτή ξεκίνησε στις 1.30 το μεσημέρι της Παρασκευής, 06 Νοεμβρίου, στην Αίθουσα Παύλος Ζάννας.

Αξιώθηκα ένα αριστούργημα σαν την «Δίκη του Χάιν” του 42χρονου Γερμανού δημιουργού Κάι Στένικε (Kai Stänicke) – https://vp.eventival.com/thessaloniki/tiff67/film/1273721

Στην αρχή της ταινίας ο βαρκάρης, που τον μεταφέρει, καθώς πλησιάζουν τον ρωτά: Και τι σε φέρνει σε αυτό το ερημονήσι; Είναι ο τόπος μου, που απαντά ο Χάιν.

Στο τέλος της ταινίας, ενώ ο Χάιν είναι μέσα στην βάρκα, αυτή την φορά γιά να φύγει από το ερημονήσι, ο βαρκάρης τον ρωτά: Και πώς ήταν ο τόπος σου; Ήταν ο τόπος κάποιου άλλου, θα του αποκριθεί ο Χάιν.

Μεταφέρω αυτή την σκηνή στην δική μου Φεστιβαλική ταινία.

Πλησιάζω την Σαλονίκη από την θάλασσα, γιά να ακούσω και μιά φορά τον Ποιητή.

Ο καπετάνιος με ρωτάει: Και τι σε φέρνει στα μέρη μας; Είναι ο τόπος μου, του απαντώ, δείχνοντάς του το αυτοκρατορικό Ολύμπιον.

Φοβούμαι, όμως, το δικό μου Φεστιβαλικό ταξίδι να έχει το ίδιο τέλος με αυτό του Χάιν.

Τρομάζω μπροστά στον διάλογο: Και πώς ήταν το Φεστιβάλ; Δεν ήταν το δικό μου Φεστιβάλ. Ήταν ο τόπος (Φεστιβάλ) κάποιου άλλου.

Σε μιά εβδομάδα θα ξέρω εάν ο διάλογος, που με τρομάζει είναι φανταστικός ή πραγματικός.

Μέχρι τότε θα απολαμβάνω το Ταξίδι!

Η «Πελοπόννησος» και το pelop.gr σε ανοιχτή γραμμή με τον Πολίτη

Η φωνή σου έχει δύναμη – στείλε παράπονα, καταγγελίες ή ιδέες για τη γειτονιά σου.

Viber: +306909196125

Στείλε μήνυμα στο Viber

Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News