Γαλάτεια Βέρρα: «Η γραφίδα με οδήγησε στην ελευθερία»

 -Κρατάμε αισίως στα χέρια μας την 8^η ποιητική σας συλλογή, με την πρώτη να έχει εκδοθεί το 2011. Πώς θα περιγράφατε αυτή τη 14ετή  ποιητική διαδρομή,  κατά τα οποία οι συνθέσεις σας έγιναν βιβλία;

Πράγματι 14 συναπτά έτη παρήλθαν από την πρώτη επίσημη εκδοτική φανέρωση των ποιημάτων μου. Ετη υγιούς εσωστρέφειας. Ετη περισυλλογής. Ετη στοχασμού. Ετη έμπονης ωριμότητας. Αφορμή αναμέτρησης με τον εσώτερο εαυτό. Με τις σειρήνες του κοσμικού φρονήματος. Με την αξιέραστη αρτιότητα ενός ακέραιου βηματισμού. Με ένα εμπόλεμο καθεστώς αιχμηρών συμβάντων εντός και εκτός της εν συνόλω υπόστασής μου.

-Πώς αποφασίσατε να προχωρήσετε στη δίγλωσση έκδοση;

Η δίγλωσση έκδοση υπήρξε στη σκέψη του κατά σάρκα πατρός μου, ως μία πρωτοπόρος σύλληψη και ιδέα. Αλλωστε η επιλογή της αγγλικής γλώσσας κρύβει ένα μεγάλο εύρος αναγνωστικού κοινού. Ανοίγει διάπλατα τους ορίζοντες της επαφής άλλων πολιτισμών με τον δικό μας ηγεμονικό πολιτισμό. Η ζωτική παρουσία της Κυριακής Σιάκου – Πύριλλου που υλοποίησε τη μεταφραστική αυτή σπουδή υπήρξε καταλυτική.

-Η απόδοση του ποιητικού λόγου σε μιαν άλλη γλώσσα, πέραν της «μητρικής» του, είναι εξόχως απαιτητική. Πόσω μάλλον όταν αφορά τη δική σας γραφή. Τι εισπράξατε διαβάζοντας τα μεταφρασμένα σας ποιήματα;

Τα μεταφρασμένα ποιήματά μου είναι απολύτως άρτια και με ιδιαίτερο σεβασμό πάνω στην ελληνική απόδοσή τους. Η κυρία Κυριακή Σιάκου – Πύριλλου τα αγκάλιασε, τα ανέδειξε, τα απογείωσε! Η ίδια βαθύς γνώστης της αγγλικής γλώσσας, έχοντας σπουδάσει σε πλάτος το αντικείμενο. Ως γνήσια κόρη της ηρωικής Κύπρου διατήρησε το βάθος και την αλληγορία στις απαιτητικές μου λέξεις και στα επίπονα νοηματικά μου υψίπεδα.

-Ανθρωπότητα, Δίψα Θεού, Ερως της Μουσικής, Η Πολύτιμη Ετερότητα του Εσύ οι τέσσερις ενότητες της συλλογής σας. Ο συνδετικός τους κρίκος;

Ο συνδετικός κρίκος στις τέσσερις ενότητες της συλλογής μου είναι η αναζήτηση της Αλήθειας. Μιας αλήθειας που περνά μέσα από την ανθρωπότητα. Ανάγεται στον Δημιουργό του Σύμπαντος Κόσμου. Ακουμπά τις τέχνες και αποκαλύπτει το κλειδί που ανοίγει θύρες ελέους, ειρήνης, τιμής και υψηλής ευθύνης. Πόσο ζωτικά προβάλλει το όλον όταν το προσεγγίζουμε ταπεινά, λιτά, απλά μα τόσο εκφραστικά. Κυρίως μέσα από λυτρωτικούς υπαινιγμούς.

-«Γυρίστε/στα μετόχια της μνήμης./Επιστρέψτε στο ησυχαστήριο της καρδιάς./Ακούστε τον εσώτερο εαυτό»  διαβάζουμε στην «Ιδιότυπη κωπηλασία». Εξοχη προτροπή. Μέσα στην πιεστική καθημερινότητα, αφιερώνουμε τον χρόνο να αντιληφθούμε τη σημασία της, λέτε;

Η προτροπή αυτή είναι άκρως αναγκαία. Και τούτο διότι αν δεν επιστρέψουμε στη μνήμη, αν δεν ησυχάσουμε για να ακούσουμε τα λόγια της καρδιάς, αν δεν προχωρήσουμε στα άδυτα του έσω κόσμου μας τότε δεν θα φθάσουμε στην πολύτιμη αυτογνωσία. Δεν θα αποκτήσουμε αυτοσυνειδησία. Δεν θα ολοκληρώσουμε το ταξίδι της ύπαρξής μας. Χωρίς αυτές τις αποσκευές πώς θα πορευθούμε; Ο χρόνος μάς πολεμά. Δεν μας αφήνει πολλά περιθώρια. Η ταχύτητα του σύγχρονου βίου είναι ιλιγγιώδης…

-Γράφετε για «όνειρα ματαιωμένα». Ποια η στάση σας απέναντί τους;

Η στάση μου απέναντι σε «όνειρα ματαιωμένα» είναι αφοπλιστική. Κάπου διάβασα το εξής: «Οταν ο αντίδικος σπάζει τα πλακάκια, ο Θεός φτιάχνει ψηφιδωτό»! Αυτό σημαίνει ότι όταν κάτι δεν λαμβάνει σάρκα και οστά, κάτι άλλο απείρως ανώτερο θα προκύψει. Οταν μία πόρτα κλείσει τότε ανοίγουν άλλες πιο ωφέλιμες και στοχευμένες. Πιο πολλά υποσχόμενες… Με την πάροδο των χρόνων αισθητοποιούμε αυτή την πραγματικότητα. Μάλιστα όταν κάνουμε απολογισμό πορείας και έργων.

-«Γυναίκα  πολυμήχανη και αινιγματική» χαρακτηρίζετε τη γενέτειρά σας την Πάτρα. «Νησί εγκάρδιο στο χάδι του Ηλιου» την Κεφαλονιά, όπου ζείτε και εργάζεστε. Τι συνδέει τις δυο τους στην καρδιά σας;

Η Πάτρα μού έδωσε την πρώτη ύλη ενός πολύαθλου βίου. Τα πρώτα ερεθίσματα φιλολογικών ενατενίσεων. Τους αρχικούς στόχους. Τα ευγενή οράματα. Η Κεφαλονιά οδήγησε την ψυχή μου. Πήρε στα χέρια της το τρυφερό υλικό της καρδιάς. Εκανε πραγματικότητα το απρόσιτο, το ανερμήνευτο, το απερινόητο, το Θείο μέσα στα σπλάχνα μου. Και στις δύο οφείλω αυτό που είμαι, μα κυρίως αυτό που γίνομαι με την πάροδο του χρόνου.

-Αφιερώνετε ένα ποίημά σας στη γραφίδα. Πού σας έχει ταξιδέψει, αλήθεια;

Η γραφίδα με οδήγησε στην ελευθερία. Στην αποδέσμευση της ιδιοσυστασίας μου. Στην κατάθεση του πύρινου εαυτού μου. Ακόμη, στην ιδιότυπη πλεύση ανάμεσα σε αχαρτογράφητα νερά επιλογών. Στη διατράνωση της δικαιοσύνης. Στη σκιαγράφηση του ιδεατού. Στη μετάγγιση ιδεών. Στο πλησίασμα της αυθεντικότητας. Στην ένωσή μου με τον Θεό. Εγινε το μέσο διακίνησης του ωραίου, του αψευδούς, του αιώνιου.

– Σ’ έναν κόσμο που απλώνει τις τρομακτικές δαγκάνες του προς όλα τα μέτωπα, αδιαφορώντας για τους ολέθρους που προκαλεί, η ποίηση μπορεί να βρει χώρο να ανθήσει και να απαλύνει το κακό;

Η ποίηση δύναται να καθιερώσει το φως στα σκότη του παρόντος. Οι λέξεις της μετρημένες, αφαιρετικές, κοφτές, δωρικές μπορούν να αφυπνίσουν συνειδήσεις. Να δυναμιτίσουν το φρόνημα. Να μαγνητίσουν ψυχές. Να οδηγήσουν σε υπερβάσεις. Το βεληνεκές του Λόγου είναι ανυπολόγιστο. Φυτεύεται ως σπόρος και γιγαντώνεται σε ανύποπτους καιρούς. Εμφανίζεται ως δέντρο πολύκαρπο με πλατύ και δροσερό ίσκιο. Εγείρει αξιακές επαναστάσεις σε εποχές σκιώδεις.

-«Χάλασε ο μαστός της οικουμένης./Και τώρα πώς θα τραφούν οι ελπίδες;» αναρωτιέστε. Ως εκπαιδευτικός, πώς απευθύνεστε στα παιδιά που βλέπουν ότι «το γάλα που έθρεψε γενιές σταμάτησε.»;

Είναι αλήθεια πως διέρχεται κρίση η ελληνορθόδοξή μας παράδοση. Τα νάματα του Εθνους και της Αγίας πίστεώς μας. Παρατηρείται χαλαρότητα, αδιαφορία, ακόμα και κατευθυνόμενη πολεμική. Δόξα τω Θεώ, το DNA μας ενέχει το αίμα των Αγίων, των μαρτύρων και των ηρώων της πατρίδος μας. Το μόνο που χρειάζεται είναι να διαφύγουμε τον λήθαργο. Να πάρουμε στα σοβαρά την υψηλή μας κληρονομιά. Να επαληθεύσουμε την ένδοξη καταγωγή μας. Να μη λυγίσουμε. Ο ρόλος της Ελλάδος είναι μέγιστος. Καλείται να εξανθρωπίσει την οικουμένη.

-Καλοκαίρι. Με τι είναι συνυφασμένο εντός σας;

Τo καλοκαίρι θυμίζει το απέραντο γαλάζιο. Το άνοιγμα των οριζόντων. Την επικράτηση του φωτός. Παραπέμπει σε λεπτές οικογενειακές στιγμές. Στην αποφόρτιση από δυσμενείς χειμώνες. Στην ανέσπερη ελπίδα. Στην επικράτηση γενναιόδωρων εικόνων. Ολα αποπνέουν γαλήνη. Ολοι δωρίζουν στοργή. Ολα μπορούν να περιμένουν… Το γένος των βροτών αναπνέει πιο ανακουφιστικά και δημιουργεί πλάνα και όνειρα σε πιο γλυκό εποχιακό περιβάλλον.