Η ώρα της λογοδοσίας πλησιάζει – Από την Ουγγαρία στην Ελλάδα: Το τέλος των καθεστώτων δεν αργεί

Η ώρα της λογοδοσίας πλησιάζει. Και το μήνυμα δεν ήρθε από την Ελλάδα. Ήρθε από την Ουγγαρία.

Μεγάλη συμμετοχή στις κάλπες. Ένα ηχηρό «όχι» στη διαφθορά. Ένα ηχηρό «όχι» στη λεγόμενη «σταθερότητα» που δεν είναι τίποτε άλλο παρά σταθεροποίηση της φτώχειας.

Αυτό είναι το μεγάλο ψέμα της εποχής: βαφτίζουν τη στασιμότητα «σταθερότητα» και την εξαθλίωση «ανάκαμψη».

Όπως το καθεστώς Όρμπαν έδειξε τα όριά του, έτσι και στην Ελλάδα το καθεστώς Μητσοτάκη έχει ήδη εισέλθει σε φάση πολιτικής φθοράς χωρίς επιστροφή. Δεν πείθει. Δεν εμπνέει. Και κυρίως δεν μπορεί να δώσει λύσεις.

Την ώρα που η κυβέρνηση μιλά για «ανάπτυξη», η πραγματικότητα βρίσκεται αλλού: στα ράφια των σούπερ μάρκετ.

Εκεί όπου η ακρίβεια έχει μετατραπεί σε καθημερινό εφιάλτη.

Εκεί όπου το κόστος ζωής έχει εκτοξευθεί έως και 60% σε βασικά αγαθά.

Εκεί όπου τα νοικοκυριά αναγκάζονται να περιορίζουν ακόμη και στοιχειώδεις ανάγκες.

Και απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα, η κυβέρνηση προβάλλει αυξήσεις μισθών 10% ή 20%.

Πρόκειται για αριθμούς που δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματική ζωή.

Η αλήθεια είναι μία:

οι πολίτες χάνουν συνεχώς αγοραστική δύναμη.

Το καλάθι μικραίνει.

Η πίεση γίνεται ασφυξία.

Αντί για λύσεις, η κυβέρνηση επιλέγει την επικοινωνία.

Μέσα σε ένα περιβάλλον σκανδάλων — Τέμπη, ΟΠΕΚΕΠΕ, υποκλοπές — επιχειρείται αλλαγή ατζέντας με μέτρα εντυπωσιασμού και όχι ουσίας.

Ανακοινώσεις για περιορισμούς στα social media των παιδιών… με εφαρμογή το 2027.

Σκέψεις για ασυμβίβαστο υπουργού – βουλευτή με σοβαρά συνταγματικά ζητήματα.

Όλα αυτά δεν αποτελούν πολιτική.

Αποτελούν ένδειξη πανικού.

Το πραγματικό πρόβλημα είναι βαθύτερο.

Η διαχείριση της εξουσίας γίνεται από ένα σύστημα που δεν επιδιώκει να θεραπεύσει τις παθογένειες, αλλά να τις συντηρεί. Γιατί μέσα από αυτές αναπαράγεται.

Οι απευθείας αναθέσεις, οι σκιές διαφθοράς, η συγκάλυψη ευθυνών — δεν είναι εξαιρέσεις. Είναι δομικά χαρακτηριστικά 

Και το πιο κρίσιμο μέτωπο παραμένει αυτό των υποκλοπών.

Εκεί βρίσκεται ο πυρήνας της κρίσης.

Ο Ταλ Ντίλιαν και τα νέα ντοκουμέντα αποτελούν απειλή που δεν μπορεί να ελεγχθεί επικοινωνιακά. Οι εξελίξεις δείχνουν ότι η υπόθεση όχι μόνο δεν κλείνει, αλλά βαθαίνει.

Νέα στοιχεία, νέες μαρτυρίες, πιθανές διώξεις.

Το Μαξίμου δεν κινεί πλέον το παιχνίδι. Το παρακολουθεί.

Και αυτό είναι ίσως το πιο ανησυχητικό για την κυβέρνηση.

Κι όμως, παρά όλα αυτά, ο πρωθυπουργός παραμένει στη θέση του.

Γιατί;

Οι εξηγήσεις πολλές:

Μια αντιπολίτευση αδύναμη και κατακερματισμένη.

Ένας λαός κουρασμένος, που επιλέγει την ανοχή αντί της σύγκρουσης.

Και ένα πολιτικό σύστημα που λειτουργεί με όρους «τεφλόν».

Όμως αυτό δεν μπορεί να διαρκέσει για πάντα.

Η κοινωνική πίεση συσσωρεύεται.

Η αγανάκτηση δεν εξαφανίζεται — ωριμάζει.

Και όταν φτάσει στο σημείο καμπής, η αλλαγή δεν θα είναι σταδιακή. Θα είναι απότομη.

Όπως στην Ουγγαρία.

Η Ελλάδα δεν αποτελεί εξαίρεση.

Το καθεστώς Μητσοτάκη θα έχει την ίδια κατάληξη με κάθε σύστημα που βασίζεται στη φθορά, τη διαφθορά και την απόσταση από την κοινωνία.

Γιατί ο ελληνικός λαός μπορεί να καθυστερεί, αλλά δεν ξεχνά.

Και όταν αποφασίσει, δεν συγχωρεί.

Η χώρα δεν αντέχει άλλο χρόνο χαμένο.

Η «σταθερότητα» της φτώχειας πρέπει να τελειώσει.

Η λογοδοσία δεν είναι επιλογή. Είναι αναγκαιότητα.

Και αυτή τη φορά… έρχεται.

Νίκος Ι. Νικολόπουλος

Πρόεδρος Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος Ελλάδος

πρ. Υφυπουργός – πρ. Βουλευτής

Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News