Ηλίας Αναστασόπουλος για το «Ντόμινο»: «Την απόλυτη ειλικρίνεια δεν την αντέχει κανένας»

Τι σε τράβηξε στην ιστορία του «Ντόμινο» και γιατί αισθάνθηκες ότι αξίζει να την αφηγηθείς σήμερα;

Όλοι είμαστε υποχείρια της τεχνολογίας των κινητών τηλεφώνων. Η ζωή μας είναι ταυτισμένη με τα κινητά και η εξάρτησή μας από αυτά είναι μεγάλη. Αυτή η εξάρτηση, πέρα από τις ευκολίες που μας δίνει, όπως το να επικοινωνούμε πιο γρήγορα, εγκυμονεί κινδύνους. Το κινητό καταγράφει τα πάντα: τις συνομιλίες μας, τα θέλω μας, τα μυστικά μας. Ανά πάσα στιγμή μπορεί κάποιος να τα δει ή να τα ακούσει.

Η παρέα, ένα βράδυ, αποφασίζει τελείως χαλαρά, στο πλαίσιο της πλάκας, να αφήσει τα κινητά ανοικτά. Τα μηνύματα θα διαβάζονται δυνατά, οι συνομιλίες θα γίνονται σε ανοικτή ακρόαση, το ίδιο και τα μέιλ. Εκεί αποκαλύπτονται διάφορες ιστορίες και όλα τα μυστικά που έχει κρυμμένα ο καθένας στο κινητό του από την οικογένεια και τους φίλους του.

Η ιστορία ξεκίνησε από την ιταλική ταινία «Τέλειοι Ξένοι» και έχει γνωρίσει πολλές διασκευές. Όταν το κοινό ενδέχεται να γνωρίζει ήδη την υπόθεση, πώς δημιουργείς τη δική σου θεατρική ταυτότητα και πώς διατηρείς ζωντανό το στοιχείο της έκπληξης;

Έχουν δει την ταινία, έχουν δει διάφορες εκδοχές· πρέπει να δουν και μια τρίτη εκδοχή, μια τέταρτη, μια διαφορετική. Όλες έχουν την ίδια κοινή αφετηρία, αλλά η πλοκή διαφοροποιείται σε συγκεκριμένα σημεία. Κάθε διασκευή έχει το δικό της ενδιαφέρον.

Αυτό που κεντρίζει το δικό μου ενδιαφέρον είναι ότι μέσα από το έργο βλέπουμε τη σημερινή ζωή μας. Καθρεφτίζεται η καθημερινότητά μας. Πόσες φορές δεν έχουμε βάλει ανοικτή ακρόαση και, μόλις συνειδητοποιήσουμε ότι θα ακουστεί κάτι, αμέσως την κλείνουμε; Αυτό που συμβαίνει στην καθημερινότητα θα το δεις επί σκηνής.

Οι ισορροπίες ανατρέπονται συνεχώς. Ένας χαρακτήρας που αρχικά φαίνεται συμπαθής μπορεί στην πορεία να μας αναγκάσει να τον δούμε διαφορετικά; Πόσο σε ενδιαφέρει να ανατρέπεις και τις βεβαιότητες του θεατή;

Στην αρχή φαίνεται μια συμπαθητική, χαλαρή παρέα, η οποία δεν κρύβει μυστικά. Στην πορεία, όμως, κάποιος γίνεται αντιπαθής για την άποψη που έχει για τη ζωή, για τους ανθρώπους, για τους ομοφυλόφιλους, για την οικογένεια. Ανατρέπονται όλες οι ισορροπίες.

Σήμερα κουβαλάμε ένα μεγάλο κομμάτι της προσωπικής μας ζωής μέσα στο κινητό μας. Πιστεύεις ότι η τεχνολογία έχει κάνει τις ανθρώπινες σχέσεις πιο περίπλοκες ή απλώς έχει δώσει στα παλιά μας ψέματα έναν καινούργιο χώρο να κρύβονται;

Και τα δύο. Θεωρείς ότι το τηλέφωνο είναι προσωπικό σου, δεν το αφήνεις κάπου, έχει κωδικό για να ανοίξει, έχει όλα όσα σε κάνουν να νιώθεις ότι προστατεύεσαι. Ουσιαστικά, όμως, δεν προστατεύεσαι.

Έχει δώσει στα ψέματα έναν νέο χώρο να κρύβονται, αλλά η κάλυψη είναι επιφανειακή. Ενώ θεωρείς ότι κάποια πράγματα τα έχεις καλά κρυμμένα στο κινητό σου, αποκαλύπτονται. Αυτό φαίνεται και στο έργο. Όλοι θεωρούν ότι η επικοινωνία τους είναι μυστική και, ξαφνικά, με το παιχνίδι που παίζουν, γίνεται δημόσια. Αποκαλύπτονται τα πάθη, οι αδυναμίες και τα μυστικά τους.

Μπορεί μια σχέση να αντέξει την απόλυτη ειλικρίνεια; Ή κάποιες αλήθειες δεν λέγονται, όχι απαραίτητα από δειλία, αλλά επειδή οι άνθρωποι προσπαθούν να προστατεύσουν κάτι;

Την απόλυτη ειλικρίνεια δεν την αντέχει κανένας. Η ειλικρίνεια σημαίνει ότι αποδέχεσαι τον άλλον όπως είναι και σε αποδέχεται ο άλλος όπως είσαι. Αυτό δύσκολα γίνεται. Είναι ουτοπικό. Όλοι κάνουμε υποχωρήσεις.

Μου λες, όμως, ότι κάνουμε υποχωρήσεις για να δεχτούμε τον άλλον όπως είναι. Δεν έχει αυτό μια αντίφαση;

Ναι, τον δέχεσαι. Σε ενοχλεί, όμως, η ειλικρίνειά του. Με μια πίκρα κάνεις την υποχώρηση. Με μια στενοχώρια.

Άρα δεν αντέχει κάποιος την απόλυτη αλήθεια;

Όχι.

Το «Ντόμινο» κινείται ανάμεσα στο γέλιο, στην αμηχανία και στη συναισθηματική ένταση. Ως σκηνοθέτης, πώς διαχειρίζεσαι αυτές τις εναλλαγές; Πότε πρέπει ο θεατής να γελάσει και πότε να αισθανθεί ότι το γέλιο του ίσως ήταν λίγο άβολο;

Όταν αποκαλύπτονται προσωπικές στιγμές ή λάθη των ανθρώπων, αυτό που ακούς πρώτη φορά, ακόμη κι αν είναι τραγικό, σου προκαλεί γέλιο. Σε μια δεύτερη ανάγνωση, όμως, αυτό που άκουσες και σου προκάλεσε γέλιο σού δημιουργεί θλίψη, γιατί είναι μια πραγματικότητα.

Ένας άνθρωπος θεωρείται οικογενειάρχης και καλός άνθρωπος, αλλά έχει ένα μυστικό που πληγώνει την οικογένειά του, τη γυναίκα του. Στο έργο παρουσιάζεται με κωμικό τρόπο. Όταν, όμως, συνειδητοποιείς με τι γέλασες, σε πιάνει μια θλίψη. Μέσα από τη ροή του έργου, οι σκηνές μετατρέπονται από κωμικές σε τραγικές.

Έχεις επτά χαρακτήρες, διαφορετικές σχέσεις μεταξύ τους και μια ιστορία που εκτυλίσσεται γύρω από ένα τραπέζι. Ποια ήταν η μεγαλύτερη σκηνοθετική πρόκληση; Πόσο σημαντικά γίνονται τα βλέμματα, οι σιωπές και οι αντιδράσεις εκείνων που δεν μιλούν;

Η πρόκληση είναι η εικόνα του έργου. Κάθε χαρακτήρας δεν παρακολουθεί απλώς, συμμετέχει. Όταν μιλούν δύο, οι υπόλοιποι αντιδρούν: δυσφορούν, δεν συμφωνούν, εκφράζονται σε δεύτερο πλάνο. Σε όλη τη διάρκεια του έργου, οι επτά χαρακτήρες αντιδρούν με εκφράσεις και κινήσεις. Αυτό ήταν το πιο δύσκολο που προσπάθησα να παρουσιάσω επάνω στη σκηνή.

Να βλέπεις δύο που μιλούν και πέντε να εκφράζουν τα συναισθήματα και τις απόψεις τους με την κίνηση, με την έκφραση. Να συμμετέχουν κάθε στιγμή στο έργο. Να μην είναι κάποιος αδιάφορος, να κοιτάζει τα αστέρια ή τον τοίχο. Να παρακολουθούν όλοι τη δράση και να αντιδρούν. Αυτή ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση και θεωρώ ότι το έχω καταφέρει σε έναν ικανοποιητικό βαθμό.

Το κοινό συχνά γελά με τα μυστικά και τις αδυναμίες των άλλων, μέχρι να αναγνωρίσει κάτι δικό του. Θέλεις οι θεατές να φύγουν διασκεδάζοντας ή λίγο πιο ανήσυχοι για τις δικές τους σχέσεις;

Πολύ ανήσυχοι για τις δικές τους σχέσεις. Να δουν ότι τα μυστικά δεν είναι καλά κρυμμένα. Ανά πάσα στιγμή μπορεί να έρθουν στην επιφάνεια και αυτό που είδαν είναι και η ζωή τους.

Κάποιοι μπορεί να το θεωρήσουν μια κωμωδία, επειδή πιστεύουν ότι η ζωή τους δεν είναι έτσι. Κάτι, όμως, το κρατούν μέσα τους και δεν θέλουν να το ξεστομίσουν. Κάποια μυστικά οι άνθρωποι τα θάβουν μέσα τους και τα παίρνουν μαζί τους. Δεν τα ξεστομίζουν ποτέ.

Συνεργάζεσαι με τη θεατρική ομάδα του Πολιτιστικού Κέντρου ΟΤΕ από το 2011. Έπειτα από τόσα χρόνια, πώς έχει αλλάξει ο τρόπος που δουλεύεις με τους ηθοποιούς; Σε εκπλήσσουν ακόμη στις πρόβες;

Σίγουρα, ναι. Όλοι μας, επειδή είμαστε ερασιτέχνες, ξεκινήσαμε με δειλά βήματα, με δισταγμό, ανασφάλεια και επιφυλάξεις. Αποκτήσαμε μια αυτοπεποίθηση και μια σιγουριά ότι μπορούμε να τα καταφέρουμε. Βγάζουμε από τον εαυτό μας πράγματα που πριν φοβόμασταν να βγάλουμε.

Αποκτήσαμε και μια ταυτότητα ως ομάδα. Έχουμε ένα σταθερό κοινό που μας παρακολουθεί. Ξέρουμε ότι θα έρθουν άνθρωποι να μας στηρίξουν και αυτό είναι το καλύτερο που έχουμε πετύχει: άνθρωποι που μας εμπιστεύονται για να δουν την παράστασή μας. Η ομάδα βελτιωνόταν σιγά σιγά, έκανε βήματα προς τα εμπρός και στην επιλογή των έργων και στην απόδοσή τους και υποκριτικά.

Η ομάδα έχει συνδέσει τη διαδρομή της και με την κοινωνική προσφορά. Για το «Ντόμινο» έχει ανακοινωθεί ειδική παράσταση για την ενίσχυση του ΕΕΕΕΚ Πάτρας. Πέρα από την ψυχαγωγία, ποιον ρόλο μπορεί να διαδραματίσει μια θεατρική ομάδα στην κοινωνική ζωή μιας πόλης όπως η Πάτρα;

Πάρα πολύ μεγάλο. Να ευαισθητοποιήσει μέρος της κοινωνίας, φορείς, περιφέρειες ή κάποιους ανθρώπους να συνεισφέρουν κάτι από το υστέρημά τους για να γίνει καλύτερη η ζωή της κοινότητας.

Οι παραστάσεις που δίνονται για οικονομική ενίσχυση δεν έχουν να κάνουν μόνο με το ποσό. Οι ανάγκες κάθε ευαίσθητης κοινωνικής ομάδας είναι τεράστιες. Το ποσό που θα αποκομίσουμε από μια παράσταση είναι ελάχιστο μπροστά σε αυτές. Το κέρδος είναι να ευαισθητοποιηθεί η κοινωνία. Είναι καθήκον μας να στηρίζουμε και αυτό κάνουμε.

Αν βρισκόσουν εσύ σε εκείνο το τραπέζι και σου πρότειναν να αφήσεις το κινητό σου ανοικτό, ώστε όλοι να ακούσουν τις κλήσεις και να διαβάσουν τα μηνύματά σου, θα δεχόσουν;

Προσωπικά εγώ, ναι. Δεν έχω κάτι να κρύψω.

Το «Ντόμινο» στην «Αγορά»

Η παράσταση της θεατρικής ομάδας του Πολιτιστικού Κέντρου Εργαζομένων και Συνταξιούχων ΟΤΕ Πάτρας παρουσιάζεται στο θέατρο «Αγορά», Καραϊσκάκη 149, στις 13, 14, 15 και 20, 21, 22 Νοεμβρίου 2026. Τις Παρασκευές η έναρξη είναι στις 21:15 και τα Σάββατα και τις Κυριακές στις 20:30. Γενική είσοδος: 10 ευρώ. Εισιτήρια και κρατήσεις: 6983682970.

Η διασκευή είναι της Ζωής Ρηγοπούλου και της Μαριλένας Χατζηνικολαΐδη και η σκηνοθεσία του Ηλία Αναστασόπουλου. Παίζουν οι Βασιλική Αδαμοπούλου, Ανδρέας Τασσόπουλος, Απόστολος Παπανδρέου, Χαρά Μαργαρίτη, Κίμωνας Τασσόπουλος, Ηλιάνα Βουλδή και Μίλτος Σπυρόπουλος. Στις φωνές συμμετέχουν οι Δημήτρης Αλεβιζόπουλος, Άννα Κοκκίνου και Νίκη Καραβούλια. Τους φωτισμούς επιμελείται ο Μίλτος Σπυρόπουλος, τη μουσική η ομάδα και τα σκηνικά και την αφίσα η Χαρά Θ. Μαργαρίτη.

Την Πέμπτη 19 Νοεμβρίου, στις 21:15, θα δοθεί επιπλέον παράσταση για την ενίσχυση του ΕΕΕΕΚ Πάτρας, με τη συνεργασία της Εταιρίας Θεάτρου και Τέχνης – Θέατρο «Αγορά», του Taxi Express Πάτρας και του σχολείου. Για τη συγκεκριμένη βραδιά, οι κρατήσεις γίνονται στο 6981893502.