Κατερίνα Κωστίου: “Απέκτησα το πείσμα του ανθρώπου που όταν έχει δίκιο, δεν εγκαταλείπει”

image 615810
Μπορεί να μην έγινε ζωγράφος, όπως ήθελε, την κατέκτησε, ωστόσο, η Φιλολογία, η οποία όπως θεωρεί η ίδια «ισορροπεί στη μεθόριο επιστήμης και τέχνης». Κινούμενη σε όλες τις ενασχολήσεις της -κι είναι πολλές- από «μεράκι» και πάθος, η καθηγήτρια του Τμήματος Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Πατρών Κατερίνα Κωστίου μιλάει στην «Π».

Τι μνήμες έχετε από τα παιδικά-εφηβικά σας χρόνια; Ονειρο της μικρής Κατερίνας ήταν…
Μεγάλωσα σε έναν επίγειο παράδεισο, σε ένα κτήμα με οπωροφόρα δέντρα δίπλα στη θάλασσα, εκτός χωριού, στο Πήλιο. Αν και δεν υπήρχε γειτονιά, αλλά μόνο φύση, θυμάμαι πολύ παιχνίδι με την αδελφή μου και έναν ευρηματικό και ευφάνταστο πατέρα που ήταν το σημαντικότερο αλφαβητάρι της ζωής μου. Περνούσα ατέλειωτες ώρες γράφοντας και ζωγραφίζοντας. Ηθελα να γίνω ζωγράφος ή συγγραφέας.

Τελικά, όμως, οι σπουδές σας στράφηκαν αλλού.
Οι γονείς μου με απέτρεψαν από την Καλών Τεχνών, οπότε στράφηκα στη Φιλοσοφική Σχολή. Το ΑΠΘ ήταν η πρώτη μου επιλογή. Δεν έκανα φροντιστήριο ποτέ και πέρασα τρίτη στη σειρά, νιώθοντας ότι είμαι φτιαγμένη γι’ αυτό που διάλεξα. Πράγματι εκεί άρχισε ένα συναρπαστικό ταξίδι: Κοινωνικοποιήθηκα, ερωτεύθηκα, έκανα φίλους που βρίσκονται και σήμερα στη ζωή μου και ευτύχησα να έχω δασκάλους που μου άνοιξαν ορίζοντες και με εμπιστεύτηκαν. Ετσι βεβαιώθηκα ότι η ενασχόληση με τη λογοτεχνία, την τέχνη και τις ιδέες αντιστοιχούσε στον τρόπο ζωής που επιθυμούσα και αφοσιώθηκα στις σπουδές μου.

Διδάξατε ένα χρόνο νεοελληνική γλώσσα και νεοελληνική λογοτεχνία στο Faculty of Medieval and Modern Languages του Πανεπιστημίου του Cambridge. Πείτε μας γι’ αυτή σας την εμπειρία.
Καθοριστική εμπειρία. Ο χρόνος αυτός αντιστοιχεί σε πολύ μεγαλύτερη διάρκεια. Ο David Holton εξαιρετικά φιλόξενος και το Cambridge ιδανικός χώρος για πνευματικές αναζητήσεις. Και μόνο η Πανεπιστημιακή Βιβλιοθήκη θα ήταν αρκετή: Ανοικτή 24 ώρες το εικοσιτετράωρο έγινε ο κατεξοχήν χώρος μου. Ετσι, σε μια εποχή που δουλεύαμε αντιγράφοντας ή φωτοτυπώντας, διαμόρφωσα το επιστημονικό μου πεδίο και συγκέντρωσα τη βιβλιογραφία μου.

Στην Πάτρα πότε και πώς βρεθήκατε;
Οταν γεννήθηκε η κόρη μου αποφάσισα να αποκτήσω μόνιμη δουλειά. Μέχρι τότε ήμουν αφοσιωμένη στην έρευνα μόνο για το κέφι μου, εκδίδοντας το προ πολλού εξαντλημένο λογοτεχνικό έργο του Γιάννη Σκαρίμπα. Υπέβαλα υποψηφιότητα σε δύο θέσεις: Στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, λόγω γενέτειρας και στο Πανεπιστήμιο Πατρών, επειδή μου άρεσε η Πάτρα, όπου ερχόμουν από το 1983. Ετυχε να γίνει πρώτα η εκλογή στο Πανεπιστήμιο Πατρών και έτσι η Πάτρα έγινε πατρίδα μου.

Η οικογένεια πότε μπήκε στη ζωή σας και πώς τα πήγατε με την ισορροπία στους απαιτητικούς σας ρόλους;
Γνώρισα τον σύντροφό μου μια βδομάδα πριν φύγω για το Cambridge και εκείνος για Ιαπωνία. Ημουν στη «θεϊκή» ηλικία των 30. Αλληλογραφία, ταξίδια Ιαπωνία-Αγγλία και όπου αλλού, ώσπου βρεθήκαμε κάποια στιγμή στην Ελλάδα μαζί, προέκυψε η κόρη μας και μετά η θέση στην Πάτρα. Δεν τέθηκε ποτέ θέμα ισορροπίας ρόλων∙ πάντα πιστεύαμε ότι η επιτυχημένη σχέση κτίζεται μόνο από ανθρώπους ελεύθερους και ικανοποιημένους με τον εαυτό τους. Ο ίδιος έλειπε μεγάλα διαστήματα στο εξωτερικό. Επαιρνα την κόρη μου και μέναμε στον Αγιο Βασίλειο μήνες ολόκληρους.

Πρόεδρος του τμήματος Φιλολογίας, μέλος της Πολιτιστικής Επιτροπής του Πανεπιστημίου Πατρών, δημιουργός του ΕΑΤΤ (Εργαστήριο Αρχειακών Τεκμηρίων & Τύπου), συγγραφέας… Ποια η «σπίθα» που σας δραστηριοποιεί τόσο έντονα;
Οι άνθρωποι είτε έχουν κίνητρο είτε έχουν «μεράκι» και πάθος για ό,τι κάνουν. Εγώ κινούμαι πάντα από το δεύτερο. Αλλωστε, κατά τη γνώμη μου, η Φιλολογία ισορροπεί στη μεθόριο επιστήμης και τέχνης.

Πείτε μας και για το πλούσιο κι ενδιαφέρον @up.
Η περιοδική έκδοση του Πανεπιστημίου Πατρών δεν είναι καινούργια υπόθεση. Εμπνευστής της και επί επτά χρόνια υπεύθυνος έκδοσης ήταν ο Νίκος Αβούρης. Από το 2021 το @up μπήκε σε νέα περίοδο και ανανεώθηκε. Καινούργιο ανθρώπινο δυναμικό, καινούργιες ιδέες, καινούργιοι στόχοι και -ευτυχώς- ένας πρύτανης που ξέρει να ενεργοποιεί και να εμπιστεύεται.

Ποια η πυξίδα που σας οδηγεί στη ζωή και ποιοι οι στόχοι σας;
Πυξίδα μου είναι η δοτικότητα με την προϋπόθεση ότι κάποιος ή κάτι αξίζει. Στόχος μου είναι η ανάπτυξη του ΕΑΤΤ, ώστε να εδραιωθεί ακόμη περισσότερο ως ερευνητικός φορέας στο Τμήμα Φιλολογίας και στην Πάτρα. Εχουν ξεκινήσει πολλές δράσεις που παρά την ανάσχεση λόγω κορονοϊού ελπίζω στο μέλλον να καρποφορήσουν. Επίσης, σημαντικός μόνιμος στόχος μου εδώ και κάποια χρόνια είναι να βοηθώ νέους ανθρώπους που αγαπούν τη λογοτεχνία και την τέχνη να συνειδητοποιούν τις δυνατότητές τους, και να βρίσκουν ένα δρόμο. Ιδίως σε έναν κόσμο άδειο από αξίες και οράματα, όπου η διεκπεραίωση έχει υποκαταστήσει το πάθος, οι νέοι άνθρωποι πρέπει να συνειδητοποιήσουν την αξία της αφοσίωσης και της συλλογικότητας.

Κι όταν συναντάτε εμπόδια ή δυσκολίες πώς μάχεστε;
Εχοντας 24 χρόνια θητείας σε έναν χώρο που ευνοεί την αυθαιρεσία και τις σχέσεις εξουσίας, απέκτησα το πείσμα του ανθρώπου που όταν έχει δίκιο, δεν εγκαταλείπει. Πώς μάχομαι; Με τον πιο επαναστατικό τρόπο στην εποχή της διεκπεραίωσης: Κάνω τη δουλειά μου όσο μπορώ καλύτερα, συνεργάζομαι με όσους έχω κοινό αξιακό κώδικα, και αποστασιοποιούμαι από την τοξικότητα.
Ακολουθήστε το Pelop.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις

Γράψτε το σχόλιό σας

Παρακολουθήστε τα σχόλια
Να ειδοποιηθώ όταν
guest
0 Comments
Inline Feedbacks
View all comments

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ


ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ