Κινηματογραφική Λέσχη Πάτρας: «Δύο Εισαγγελείς» – Μια σκοτεινή κατάβαση στον τρόμο του σταλινισμού
Μια από τις πιο συζητημένες ευρωπαϊκές ταινίες της χρονιάς έρχεται στις οθόνες, φέρνοντας στο προσκήνιο ένα ασφυκτικό πολιτικό σύμπαν όπου η δικαιοσύνη συντρίβεται μέσα στον μηχανισμό του φόβου. Οι «Δύο Εισαγγελείς» του Σεργκέι Λόζνιτσα δεν κοιτούν μόνο προς το σταλινικό παρελθόν, αλλά συνομιλούν ευθέως με το παρόν της αυταρχικής εξουσίας.
Η νέα ταινία του Σεργκέι Λόζνιτσα, με τίτλο «Δύο Εισαγγελείς» (Zwei Staatsanwälte / Two Prosecutors), συνθέτει ένα πυκνό πολιτικό δράμα με ιστορικό βάθος και σαφή σύγχρονη αιχμή, μεταφέροντας τον θεατή στη Σοβιετική Ένωση του 1937, στα χρόνια του μεγάλου σταλινικού τρόμου.
Η ταινία θα προβληθεί τη Δευτέρα στις 7.00 μ.μ. και την Τρίτη στις 9.30 μ.μ., ενώ έρχεται ήδη με ισχυρό φεστιβαλικό αποτύπωμα, έχοντας αποσπάσει υποψηφιότητα για τον Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ Καννών 2025 και το βραβείο FIPRESCI στο Διεθνές Φεστιβάλ του Valladolid.
Στο επίκεντρο της ιστορίας βρίσκεται ένας νεαρός, ιδεαλιστής εισαγγελέας, ο Αλεξάντερ Κόρνεφ. Μέσα σε ένα καθεστώς όπου η κρατική βία και η γραφειοκρατική παράνοια έχουν γίνει κανόνας, στα χέρια του φτάνει σχεδόν από τύχη μια επιστολή κρατουμένου, ο οποίος διαμαρτύρεται ότι φυλακίστηκε άδικα από το καθεστώς. Το γεγονός αυτό γίνεται η αφορμή για να ξεκινήσει μια επίμονη αναζήτηση της αλήθειας, η οποία θα τον οδηγήσει από τις φυλακές μέχρι τα ανώτερα κλιμάκια της εξουσίας στη Μόσχα.
Η αφετηρία του σεναρίου βασίζεται σε λογοκριμένο για χρόνια κείμενο του εξόριστου στη Σιβηρία Γκεόργκι Ντεμίντοφ. Ο Λόζνιτσα επιστρέφει έτσι σε μια από τις πιο σκοτεινές περιόδους της σοβιετικής ιστορίας, όταν οι φυλακές γέμιζαν από κατασκευασμένους εχθρούς του καθεστώτος και οι εκκλήσεις τους για δικαιοσύνη κατέληγαν συνήθως στις φλόγες, πριν προλάβουν να φτάσουν σε οποιοδήποτε γραφείο. Στην ταινία, όμως, μία τέτοια επιστολή ξεφεύγει από την προδιαγεγραμμένη της κατάληξη και γίνεται η σπίθα για μια ιστορία πολιτικής αφύπνισης και υπαρξιακής σύγκρουσης.
Ο Σεργκέι Λόζνιτσα δεν επιλέγει τον εύκολο δρόμο ενός καταγγελτικού δράματος με έντονες κορυφώσεις. Αντίθετα, στήνει την ταινία του σαν ένα χαμηλότονο αλλά απολύτως πνιγηρό πολιτικό θρίλερ, στο οποίο η εξουσία δεν εκδηλώνεται μόνο μέσα από την ωμή βία, αλλά και μέσα από ατελείωτους διαδρόμους, σφραγισμένα γραφεία, σιωπές, πόρτες που δεν ανοίγουν και πρόσωπα που μοιάζουν ήδη νικημένα. Η αφήγησή του κυλά με πικρό χιούμορ, αυστηρή φόρμα και έναν ελεγχόμενο, στιβαρό ακαδημαϊσμό που μετατρέπει τη διαδρομή του ήρωα σε μια σχεδόν καφκική εμπειρία.
Στην ίδια κατεύθυνση κινείται και η αισθητική της ταινίας. Το τετράγωνο κάδρο, οι γραμμές που κλείνουν τους ήρωες, τα κάγκελα, οι τοίχοι, τα παράθυρα που δεν αφήνουν βλέμμα ή σκέψη να ξεφύγει, δημιουργούν έναν ασφυκτικό εικαστικό κόσμο. Η φωτογραφία του Ολεγκ Μούτου εναλλάσσει τα παγωμένα, αποχρωματισμένα εξωτερικά πλάνα με τα σκοτεινά, σχεδόν απειλητικά εσωτερικά, ενώ η μουσική του Κρίστιαν Βέρμπικ λειτουργεί με υπόγεια ειρωνεία, συνοδεύοντας τη βαρβαρότητα με μια σχεδόν κλασικίζουσα αυστηρότητα.
Το σχόλιο της ταινίας απέναντι στον σταλινικό ολοκληρωτισμό είναι άμεσο και καθόλου συγκαλυμμένο, όμως η δύναμή της δεν εξαντλείται στην ιστορική αναπαράσταση. Το έργο αποκτά σαφή σύγχρονη διάσταση ακριβώς επειδή προέρχεται από έναν Ουκρανό δημιουργό, σε μια εποχή όπου η συζήτηση για τον αυταρχισμό, τη ρωσική εξουσία και την πολιτική καταστολή δεν έχει τίποτα το θεωρητικό. Έτσι, οι «Δύο Εισαγγελείς» μιλούν για τον Στάλιν, αλλά το βλέμμα τους φτάνει καθαρά μέχρι το σήμερα.
Ο Λόζνιτσα είναι ένας δημιουργός με σταθερή παρουσία ανάμεσα στη μυθοπλασία και το ντοκιμαντέρ, με έργα που έχουν στραφεί επανειλημμένα τόσο προς το σοβιετικό παρελθόν όσο και προς τη μακρόχρονη ρωσοουκρανική σύγκρουση. Από το βραβευμένο «Το Πρόσωπο της Ομίχλης» μέχρι το «Donbass» και μια σειρά ντοκιμαντέρ ιστορικού και πολιτικού χαρακτήρα, το έργο του παραμένει στενά δεμένο με τη μνήμη, τη βία, την προπαγάνδα και τη διάβρωση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας μέσα σε αυταρχικά συστήματα.
Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους εμφανίζονται οι Αλεξάντρ Κουζνέτσοφ, Αλέξαντερ Φιλιπένκο και Ανατόλι Μπέλι, ενώ η ταινία είναι συμπαραγωγή Γαλλίας, Γερμανίας, Ολλανδίας, Ρουμανίας και Λευκορωσίας, με διάρκεια 117 λεπτών.
Οι «Δύο Εισαγγελείς» δεν είναι μια εύκολη ταινία, ούτε μια ταινία που επιδιώκει να καθησυχάσει τον θεατή. Είναι ένα έργο απαιτητικό, σκοτεινό και φορμαλιστικά αυστηρό, που επιλέγει να μιλήσει για τη συντριβή της δικαιοσύνης μέσα από τη γλώσσα της σιωπής, του φόβου και της αργής αποκάλυψης. Και ακριβώς γι’ αυτό, η δύναμή του μένει.
Η «Πελοπόννησος» και το pelop.gr σε ανοιχτή γραμμή με τον Πολίτη
Η φωνή σου έχει δύναμη – στείλε παράπονα, καταγγελίες ή ιδέες για τη γειτονιά σου.
Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News
