Κώστας Δαβουρλής: Κάθε αναβολή περιττεύει και είναι ανόητη
Οταν η συλλογική μνήμη υποκλίνεται διαχρονικώς και αενάως σε μια προσωπικότητα της πόλης, όπως αυτή του Κώστα Δαβουρλή, πρέπει να είναι ανάλογη και η ανταπόδοση
Σάββατο ήταν και τότε, πριν 34 χρόνια. Ηλιόλουστη η Πάτρα στις 23 Μαΐου 1992, ωστόσο η πόλη κεραυνοβολήθηκε από την είδηση της απώλειας του κορυφαίου άσου της Παναχαϊκής, του Ολυμπιακού και της Εθνικής Ελλάδος, Κώστα Δαβουρλή.
Δεν είναι και λίγα τα 34 χρόνια από το φευγιό ενός δημοφιλούς προσώπου, όπως ήταν ο Κώστας στον χώρο του λαοφιλέστερου αθλήματος, που είναι φυσικά το ποδόσφαιρο.
ΥΠΟΚΛΙΣΗ
Κι όμως αν κάποιος το περασμένο Σάββατο είχε μπροστά του το «σώμα» των έντυπων εφημερίδων και αν έκανε μια βόλτα στα ηλεκτρονικά ΜΜΕ και το διαδίκτυο, θα διάβαζε δεκάδες αφιερώματα μνήμης για τον Κώστα Δαβουρλή. Παραμένει αξέχαστος στη συλλογική μνήμη, ίσως και πιο έντονα από άλλους Πατρινούς οι οποίοι διέπρεψαν στην πολιτική, το επιχειρείν, τις τέχνες και τα γράμματα.
ΦΟΥΡΑΣ – ΤΟΦΑΛΟΣ
Στα ανόμοια μεγέθη, βέβαια, δεν βοηθάνε οι συγκρίσεις και δεν είναι σκόπιμο να γίνονται διότι μπορεί να είναι παραπλανητικά τα εξαγόμενα συμπεράσματα. Ομως όταν η συλλογική μνήμη υποκλίνεται διαχρονικώς και αενάως σε μια προσωπικότητα της πόλης, όπως αυτή του Κώστα Δαβουρλή, πρέπει να είναι ανάλογη και η ανταπόδοση. Αλλά, δυστυχώς, δεν είναι. Ο πρώην δήμαρχος Ανδρέας Φούρας είχε την ιδέα να δοθεί το όνομα του πολυνίκη αρσιβαρίστα Ολυμπιονίκη και παλαιστή Δημήτρη Τόφαλου στο κλειστό γυμναστήριο των Μποζαϊτίκων και την υλοποίησε πάραυτα, πράττοντας, φυσικά, ορθά.
Ανάλογης τιμής, εν ζωή μάλιστα, έχει τύχει ο χορευτής των αιθέρων του ελληνικού μπάσκετ (και βέβαια του Απόλλωνα Πάτρας), Κώστας Πετρόπουλος. Το κλειστό στο Κουκούλι φέρει το ονοματεπώνυμό του.
ΛΕΥΚΟΣ ΠΕΛΕ
Το οξύμωρο, εν προκειμένω, είναι ότι εκεί ψηλά σίγουρα νιώθει κατάφωρα αδικημένος ο «λευκός Πελέ», (κατά τον Ουρουγουανό Μουντιαλικό συμπαίκτη του στον Ολυμπιακό, Μίλτον Βιέρα). Για να πει κάτι τόσο κολακευτικό ο «Μιλτούτσι», που ήταν αντίπαλος του Πελέ στα γήπεδα της Λατινικής Αμερικής, αντιλαμβανόμαστε όλοι το ποδοσφαιρικό διαμέτρημα του πατρινού άσου.
Παρά ταύτα, η πόλη έχει «βολευτεί» να θυμάται τον Δαβουρλή, προφέροντας τ’ όνομά του, με αφορμή το τουρνουά των επαγγελματικών τάξεων και τη συμμετοχή της ομάδας «Δαβουρλής ‘92» στα ερασιτεχνικά πρωταθλήματα της Αχαΐας. Εχει απονεμηθεί, δηλαδή, στον κορυφαίο άσο που ανέδειξε το πατραϊκό ποδόσφαιρο και σε έναν από τους πιο σπουδαίους της χώρας, το ελάχιστον της τιμής. Ελάχιστο, στα όρια της προσβολής.
Ο ΚΟΤΟΠΟΥΛΗΣ
Από τα πολλά αναμνηστικά σχόλια των τελευταίων ημερών στο διαδίκτυο, «απομόνωσα» αυτό του πασίγνωστου επιχειρηματία Γιώργου Κοτοπούλη και φίλου του Κώστα Δαβουρλή.
Εγραψε:
«Ο κεντρικός δρόμος της Αγυιάς θα έπρεπε να έχει τ’ όνομά του… Το ελάχιστο… Αλλά, ψιλά τα γράμματα…».
Είναι μια καλή ιδέα, αλλά φρονώ ότι δεν είναι η καλύτερη. Και δεν έχει νόημα, πια, να αναβάλλεται η ονοματοδοσία του ιστορικού γηπέδου της Παναχαϊκής.
Το πατρινό ποδόσφαιρο ανέδειξε πολλούς άσους τον 20ό αιώνα. Οι γνώστες και οι μύστες του συμφωνούν ότι κορυφαίος προπολεμικά ήταν ο Τσολίνας και μεταπολεμικά ο Δαβουρλής. Κάθε άλλη καθυστέρηση, λοιπόν, είναι περιττή και ανόητη.
ΤΑ ΠΟΛΛΑ «ΔΙΟΤΙ»
Δικαιούται την τιμή ο Δαβουρλής διότι το γήπεδο της Παναχαϊκής έχει τη σημερινή μορφή του με τα χρήματα από τη μεταγραφή του στον Ολυμπιακό. Διότι μας «σφήνωσε» στη μνήμη δεκάδες αλησμόνητες Κυριακές. Διότι με το ταλέντο και το ήθος του απέκτησε χιλιάδες πιστούς «προσκυνητές», σαν εφάμιλλος που ήταν με τον Δομάζο, τον Σιδέρη, τον Παπαϊωάννου, τον Κούδα και τον Χατζηπαναγή.
Διότι διαφήμισε την Πάτρα. Διότι φερόταν προστατευτικά και άνοιγε δρόμο στα νέα παιδιά της εποχής που έπιναν νερό στ’ όνομά του. Διότι ήταν υπόδειγμα οικογενειάρχη και επαγγελματία ποδοσφαιριστή.
Πώς αλλιώς να το πούμε; Διότι ήταν ο ένας και μοναδικός Κώστας Δαβουρλής!
Η «Πελοπόννησος» και το pelop.gr σε ανοιχτή γραμμή με τον Πολίτη
Η φωνή σου έχει δύναμη – στείλε παράπονα, καταγγελίες ή ιδέες για τη γειτονιά σου.
Ακολουθήστε μας για όλες τις ειδήσεις στο Bing News και το Google News
